ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4896
หัวหน้าผู้คุมตกลงอย่างไม่ลังเล จากนั้นหยิบเครื่องอินเตอร์คอมแล้วสั่งไปทันที
ส่วนเย่เฉินนั้นก็หันกลับพูดกับทหารสาวสำนักว่านหลงพวกนั้นว่า：“คุณก็ดำเนินการตามแผนสำรองด้วย สั่งสอนพวกชั่วเนรคุณเหล่านี้ให้ผมที！”
ทั้งสามคนพูดทันทีว่า：“จะไปดำเนินการเดี๋ยวนี้ค่ะ！”
พูดจบ ก็หันกลับเดินออกไปทันที
ตอนนี้เอง จู่ๆ สนามกีฬาก็มีเสียงดังขึ้นมา ผู้คุมหลายคนพุ่งออกจากประตู วิ่งไปหาหม่าหลันที่ถูกล้อมตี แล้วเข้าควบคุมทั้งสามคนที่ตบตีหม่าหลัน
ตอนนี้จางอันฉีไม่ตื่นตระหนกเลย เธอรู้ว่าตอนนี้ตัวเองต่อสู้ ผู้คุมต้องสนใจเธอแน่ แต่สำหรับเธอแล้ว ถึงตัวเองถูกผู้คุมกักขังก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงแล้วเธอทุบตีหม่าหลันต่อหน้าผู้คน ที่จริงแล้วอยากแสดงท่าทีของตัวเอง
ดังนั้น เธอจึงพยายามสะบัดผู้คุมที่กอดตัวเองอยู่ วิ่งไปที่ข้างกายหม่าหลัน แล้วเหยียบกระดูกขาขวาของเธออย่างแรง
ขาขวาหม่าหลันหักไปหลายครั้ง จนตอนนี้อยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์ดี จู่ๆ ถูกจางอันฉีเหยียบ ก็ได้ยินเสียงกึก แล้วก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในทันที จากนั้นร้องออกมาอย่างใจสลาย：“อ๊า……ขาของฉัน……ขาของฉัน！หักอีกแล้ว！”
เวลานี้จางอันฉีมองหม่าหลันที่ขาหักกลิ้งไปมาบนพื้น ก็ด่าออกไปเสียงสูง：“อีนังหม่าฟังให้ดีนะ！เท้าของฉันนี้ จัดการเธอแทนแมนดี้！เธออย่าลืมล่ะ ขาของแมนดี้ ก็เป็นเธอที่ให้คนไปทำจนหัก！งั้นฉันก็จะล้างแค้นให้เขาโดยการทำขาเธอหักด้วย！เลือดต้องล้างด้วยเลือดไง！”
เวลานี้หม่าหลันกำลังกลิ้งไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด อดไม่ได้ที่จะตะโกนบอกพวกผู้คุมว่า：“ขาของฉัน……ขาของฉันหักอีกแล้ว！พวกเธอส่งฉันไปโรงพยาบาลทีนะ！อย่าให้ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปอีกเลย！ขอร้องพวกเธอล่ะ！”
ที่จริงเธอคิดว่า ถ้าตัวเองออกไปตอนเที่ยงไม่ได้ กลัวว่าจะถูกพวกเธอทำร้ายถึงครึ่งชีวิต แต่ถ้าสามารถหยุดได้ มันจะสำหรับเธอแล้วถือเป็นการรอดพ้นจากเคราะห์กรรม！
ดังนั้น หม่าหลันพูดไปอย่างสะอึกสะอื้นว่า：“รีบ……รีบปล่อยฉันออกไปเถอะ……ฉันไม่ต้องการเป็นอะไรทั้งนั้นแล้ว แค่ขอให้พวกเธอรีบปล่อยฉันออกไป ……”
ผู้คุมสาวพูดทันทีว่า：“ไม่ต้องห่วงพี่หลัน ตอนนี้พี่ตามฉันไปทำเรื่องเถอะ ฉันจะเรียกรถพยาบาลให้พี่ก่อน แล้วส่งพี่ไปรักษาอาการบาดเจ็บที่โรงพยาบาล！”
“โอเคๆๆ！”หม่าหลันน้ำตาไหลด้วยความตื่นเต้น รีบพูดว่า：“ขอร้องเธอล่ะ ส่งฉันไปตอนนี้เถอะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่นาทีเดียว ……”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...