ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4897
ผู้คุมสาวถามเธอ：“พี่หลัน พี่แน่ใจนะว่าจะออกจากเรือนจำ ไม่อยู่ที่กรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ต่อแล้วใช่ไหม？”
“ใช่ๆๆ！”หม่าหลันพยักหน้าเหมือนเครื่องขุดน้ำมัน พูดอย่างสะอึกสะอื้น：“ไม่อยู่แล้ว พูดยังไงก็ไม่อยู่แล้ว！”
พอพูดจบ ก็มีผู้คุมอีกคนพาผู้หญิงสามคนเดินเข้ามา
หม่าหลันจ้องเขม็ง แล้วก็ตกใจทันที
เพราะผู้หญิงสามคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน คือพวกเฉินจื่อถงสามคนที่ถูกปล่อยออกไปช่วงก่อนอาหารเที่ยง
เธอไม่สนความเจ็บปวดอีกต่อไป ถามด้วยความประหลาดใจว่า：“จื่อถง……ทำไม……ทำไมพวกเธอกลับมาอีกล่ะ？”
เฉินจื่อถงพูดอย่างหมดหนทาง：“ไม่ต้องพูดถึงหรอกพี่หลัน โจทก์ไม่ถอนฟ้องอีกแล้ว บอกว่าต้องการคุยข้อตกลงกับทนายความของพวกเรา ไม่มีทางอื่น พวกเราต้องถูกขังอยู่ที่นี่ต่อไป ……”
พูดไป เธอก็มองหม่าหลัน แล้วถามอย่างตกใจสุดๆ：“พี่หลัน พี่เป็นอะไรไป？”
หม่าหลันน้อยใจและคับแค้นใจสุดๆ ชี้ไปที่พวกจางอันฉี ร้องไห้ไปพูดไปว่า：“จื่อถง……พวกมันตีฉัน……ฉันช่วยพวกมันไปตั้งเยอะ พวกมันกลับตีฉันเจียนตาย เธอต้องทวงความยุติธรรมให้ฉันนะ ……”
เฉินจื่อถงได้ยินคำนี้ ก็กัดฟันพูดไปทันทีว่า：“พี่หลันไม่ต้องห่วง พวกเราจะสั่งสอนไอ้สารเลวพวกนี้ที่ลืมบุญคุณเจียนตายแน่！”
จางอันฉีที่เพิ่งซ้อมหม่าหลันไป คิดไม่ถึงเลยว่า พวกเฉินจื่อถงที่ออกจากเรือนจำไปไม่นาน จะถูกส่งกลับมาอีกครั้ง！
เวลานี้ เธอตกใจจนสติเตลิดเปิดโปง！
พวกเธอเคยเห็นความแข็งแกร่งของพวกเขาแล้ว แค่พวกเขาอยู่ที่นี่ ในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์นี้ก็ไม่มีใครเทียบได้
ลูกสมุนสองคนของจางอันฉีในตอนนี้กลัวสุดๆ ต่างคุกเข่าลงบนพื้นและอ้อนวอนขอความเมตตา
ตอนนี้ทั้งสามก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน ที่จริงคิดว่าหม่าหลันเสียอำนาจไปแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่า สถานการณ์เธอจะพลิกกลับมาได้เร็วขนาดนี้
พวกที่ดูเรื่องราวครึกครื้นตรงสนามกีฬา และรอลงมือหม่าหลัน เวลานี้ก็ตะลึงงันไปทันที
ในใจพวกเธอทั้งโกรธที่ที่พึ่งพิงของหม่าหลันกลับมาอีกครั้ง และดีใจ ที่ตัวเองทนไว้ไม่รีบลงมือ ไม่อย่างนั้น จะต้องโดนผู้หญิงสามคนนี้เอาตายแน่
ในใจหม่าหลันโกรธสุดๆ เธอแทบอยากจะหักขาผู้หญิงพวกนี้ด้วยมือเธอเอง
แต่เมื่อคิดได้ว่าตอนนี้ตัวเองต้องไปหาหมอ จึงได้เพียงบอกเฉินจื่อถงว่า：“จื่อถง อย่าปล่อยพวกเธอไปเด็ดขาด！แค่พวกเธอยังอยู่ที่นี่อีกวัน ก็อย่าให้พวกเธอได้อยู่ดีเลย！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...