ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4898
เฉินจื่อถงพูดอย่างไม่ลังเลว่า：“ไม่ต้องห่วงพี่หลัน！”
พูดจบ เธอก็จงใจถามไปว่า：“พี่หลัน นี่พี่……จะออกจากเรือนจำแล้วเหรอ？”
“อ๋า？ฉันเหรอ？”ทันใดนั้น หม่าหลันก็ลังเลขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนที่พวกเฉินจื่อถงไม่อยู่ หม่าหลันอยากไปมากๆ อดใจรอไม่ไหวแล้วที่จะกางปีก แล้วบินออกไปจากแดนชำระแห่งนี้
แต่ว่า ตอนนี้เฉินจื่อถงกลับมาแล้ว ในใจเธอก็ไม่อยากไปจากกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์อีก
ยังไง เธออยู่นี่ก็สัมผัสถึงที่จุดสูงสุดของชีวิตคนแล้ว
ความรู้สึกที่เหมือนว่าตัวเองวิเศษสุด ทำให้เธอเสียสติ
ตอนนี้เย่เฉินมองแม่ยายตัวเองจากที่สูงไกลๆ ในใจอยากรู้อยากเห็น ไม่รู้ว่าแม่ยายตัวเองนี้ จะเป็นคนความจำดีหรือไม่
ถ้าเธอเห็นพวกเฉินจื่อถงกลับมา ยังตัดสินใจไม่ออกไปจากเรือนจำอีก ก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ
ส่วนหม่าหลันหลังจากผ่านการต่อสู้ทางอุดมการณ์ ก็พูดด้วยความลำบากว่า：“ใช่แล้วจื่อถง……ฉัน……ฉันจะออกจากเรือนจำแล้ว ……”
เฉินจื่อถงยิ้ม แล้วพยักหน้าพูดว่า：“พี่หลันออกไปจากเรือนจำอย่างไม่ต้องห่วงเถอะ ขยะพวกนี้ ฉันจะช่วยสั่งสอนให้พี่เอง ถ้าพี่ยังมีคนที่อยากสั่งสอนอีก บอกชื่อกับฉันได้เลย ฉันจะจัดการเอง！”
หม่าหลันได้ยินคำนี้ ก็พยักหน้าแรงๆ ทันที โพล่งออกไปว่า：“จื่อถง หลังจากเธอกลับไปที่ห้องขัง ต้องสั่งสอน โคลอี้กับเจสสิก้าให้ฉันอย่างดี ตอนเที่ยงที่พวกเธอเพิ่งไปไม่นาน ไอ้สารเลวสองคนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน พวกเธอปล่อยพวกมันสองคนไปไม่ได้นะ！”
เฉินจื่อถงสัญญาอย่างหนักแน่น：“พี่หลันไม่ต้องห่วง แค่พวกเรายังอยู่ที่นี่ พวกเธอก็มามีวันได้อยู่สบาย，！”
ส่วนเย่เฉินในตอนนี้ กำลังรออยู่ในโซนพบปะครอบครัวของกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์
แป๊บเดียว หม่าหลันที่หน้าบวม ก็ถูกผู้คุมแบกไปบนรถเข็นแล้วเข็นออกมา วินาทีที่เห็นเย่เฉิน หม่าหลันก็ร้องไห้เสียงดังทันที：“ลูกเขยแสนดี ขาของแม่ถูกคนซ้อมจนหักอีกแล้ว ทำไงดี ……”
เย่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
เขาก็ไม่คิดว่า ผู้หญิงเชื้อสายจีนเหล่านั้นจะทุบตีหม่าหลันได้โหดเหี้ยมขนาดนี้
แต่ว่า นี่ก็เป็นหม่าหลันที่หาเรื่องใส่ตัวเอง ถ้าเธอรู้จักไม่โลภ ออกไปอย่างมีความสุขในตอนแรกที่จะปล่อยเธอออกไป การโดนซ้อมนี้ก็อาจจะเลี่ยงได้
ดังนั้น เย่เฉินจึงได้แต่พูดไปว่า：“แม่ ผมพาแม่ไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า！ต้องรีบดูขาของแม่ จะได้ไม่มีผลที่ตามมา”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...