หม่าหลันได้ยินคำนี้ ก็รีบพยักหน้าพูดว่า:“ใช่ๆๆ รีบไปโรงพยาบาล ขาแม่หักบ่อยมาก ถ้าฟื้นตัวได้ไม่ดี ต่อไปถ้าขาเป๋ก็คงแย่……”
จากนั้นเย่เฉินก็ขอความช่วยเหลือจากผู้คุม ย้ายหม่าหลันขึ้นรถ จากนั้นขับรถไปที่ย่านนครนิวยอร์ก ในขณะเดียวกันก็ยังไม่ลืมหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาเฟ่ยเจี้ยนจง ถามตำแหน่งโรงพยาบลตระกูลเฟ่ยของเขา ตั้งใจว่าจะพาหม่าหลันไปรักษาธรรมดาๆ
หม่าหลันในตอนนี้นั่งอยู่ที่นั่งแถวหลัง ร้องไห้ไปพูดไปว่า:“ลูกเขยแสนดี แม่เสียใจแทบตาย!ถ้ารู้ว่ามีวันนี้ เมื่อวานแม่ก็ออกจากเรือนจำทันที ดูตอนนี้สิ ขาข้างนี้เดินขึ้นลงไม่ได้ในหนึ่งสองเดือนนี้แน่ ……แกดูสิชีวิตแม่ ทำไมลำบากขนาดนี้!”
เย่เฉินถามอย่างไม่เข้าใจ:“แม่ ในเรือนจำสบายมากเลยเหรอ?แม่เข้าไปถึงไม่อยากจะออกมา”
หม่าหลันพูดอย่างไม่พอใจ:“แม่บอกความจริงทางโทรศัพท์กับแกแล้วไม่ใช่เหรอ ที่สำคัญก็คืออยู่ในนั้นแม่รู้จักผู้หญิงชาวหัวเซี่ยที่ต่อสู้เป็นพิเศษสองสามคน มีพวกเธอคุ้มกันแน่ แม่อยู่ที่เบดฟอร์ดฮิลส์ไม่มีใครกล้ามาแหย็มแม่เลย ใครเห็นแม่ก็เรียกแม่ว่าพี่หลันอย่างเคารพทั้งนั้น ความรู้สึกนั้นไม่ต้องบอกหรอกว่าเสพติดแค่ไหน……”
เย่เฉินหัวเราะ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า:“แม่ แม่รู้ไหมว่าคนแบบไหน ถึงหาเงินได้จากบ่อน?”
หม่าหลันส่ายหน้า ถามอย่างสงสัย:“18 มงกุฎเหรอ?”
“ไม่ใช่”เย่เฉินพูดเบาๆ:“แต่ต้องเป็นคนที่หยุดผลกำไรทันเวลา ถึงจะหาเงินจากบ่อนได้ แค่แม่อยู่ในบ่อน ก็จะเข้าใจเหตุผลนี้ว่า เงินในบ่อนไม่ใช่เงิน เป็นแค่กองพลาสติกไร้ค่า มีแค่เอาพลาสติกที่ชนะมาได้แล้วไปแลกเป็นเงินสด และออกไปจากบ่อน นั่นถึงเรียกว่าเงินชนะ ถ้าเลือกที่จะอยู่ในบ่อนต่อไป เป็นไปได้อย่ามากว่าอาจจะสูญเสียชิปในมือทั้งหมดไป และอาจจะเอาเงินทุนที่แม่เอามาไปด้วยก็ได้”
พูดไป เย่เฉินก็พูดอีกว่า:“สำหรับแม่แล้วก็เหมือนกัน แม่มีคนคุ้มครองที่เบดฟอร์ดฮิลส์ หลายวันผ่านไปไม่มีใครกล้าหาเรื่อง นี่ล่ะคือกำไร เวลาแบบนี้ ถ้าถึงเวลาที่เหมาะสม แม่ต้องรีบหยุดจุดกำไร ใส่ในกระเป๋าเพื่อความปลอดภัย ไม่อย่างนั้น เป็นไปได้อย่างมากว่าแม้แต่เงินทุนกับดอกเบี้ยแม่ก็ต้องคายออกมา”
แต่ว่า แบบนี้ก็มีอีกสองปัญหา หนึ่งคือจะให้หม่าหลันยอมอยู่นครนิวยอร์กอย่างไร ส่วนอีกอย่างคทอจะอธิบายกับภรรยาอย่างเซียวชูหรันอย่างไรดี
แต่ในตอนที่ฉุกเฉิน พาหม่าหลันไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อนดีกว่า ถึงแม้จะบอกว่าขาของเธอบาดเจ็บ ยาช่วยหัวใจครึ่งเม็ดสามารถทำให้เธอมีชีวิตอยู่ได้ทันที แต่เย่เฉินก็ยังรู้สึกว่า ใช้โอสถกับตัวหม่าหลัน ยังสิ้นเปลืองไปหน่อย
ดังนั้น เย่เฉินจึงขับรถพาหม่าหลันไปที่โรงพยาบาลเอกชนของตระกูลเฟ่ย
เนื่องจากเฟ่ยเจี้ยนจงเคยบอกไว้ล่วงหน้าแล้ว คนในโรงพยาบาลโดยรวมต่างเตรียมพร้อมโดยสมบูรณ์ หม่าหลันเพิ่งถึง ก็ถูกพยาบาลสองสามคนแบกลงมาจากรถอย่างระมัดระวังทันที จากนั้นจึงใช้รถเข็นไปที่ห้องรักษากระดูก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...