กลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกพากันล้อมรอบหม่าหลัน พยายามทุกวิถีทางเพื่อรักษา ทำให้หม่าหลันเริ่มรู้สึกถึงการเป็นแม่เจ้าผีหงอแห่งกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์
หลังจากผ่านการวินิจฉัยของหมอ แม้ว่าขาขวาของหม่าหลันจะมีหัก แต่ดีที่ไม่ร้ายแรงเกินไป ไม่ต้องผ่าตัดรักษา แต่ยังต้องเข้าเฝือกจัดกระดูก พร้อมกับจัดยารักษาและบำรุง
จากนั้น เพื่อให้หม่าหลันพักผ่อนได้ดีขึ้น พวกเขาจึงจัดให้หม่าหลันอยู่ในห้องคนไข้ที่ดีที่สุดด้วย ภายในตกแต่งหรูหรา ดูดียิ่งกว่าห้องชุดในโรงแรมหรูเสียอีก
พยาบาลสองสามคนย้ายหม่าหลันไปบนเตียงอย่างเบามือ จัดมุมที่สบายที่สุดให้เธอ จากนั้นพยาบาลหนึ่งในนั้นก็พูดกับหม่าหลันว่า:“คุณผู้หญิงหม่า คุณรอสักครู่ ฉันจะไปเอาผลไม้และของทานเล่นให้คุณ คุณเติมพลังก่อนนะคะ”
“โอเค โอเค!ขอบคุณคุณมาก!”เนื่องจากหม่าหลันใช้ตัวปั๊มยาแก้ปวดแล้ว หม่าหลันจึงอยู่ในสภาพที่ดีขึ้นมาก และนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอันแสนสบาย ในที่สุดเธอก็ยิ้มได้อีกครั้ง
พยาบาลสาวพูดด้วยความเคารพ::“คุณผู้หญิงหม่าเกรงใจไปแล้ว พวกนี้เป็นหน้าที่ฉันอยู่แล้วค่ะ”
หลังจากที่นางพยาบาลออกไป หม่าหลันก็มองดูสภาพแวดล้อมหรูหรารอบๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นกับเย่เฉิน:“ลูกเขยแสนดี สิ่งอำนวยความสะดวกของโรงพยาบาลนี้ดีมาก ห้องคนไข้นี้อย่างน้อยต้องหนึ่งร้อยตารางเมตรสินะ?ห้องหรูหราแบบนี้ อยู่วันหนึ่งก็น่าจะหลายพันดอลลาร์ใช่ไหม?!”
เย่เฉินหัวเราะ:“แม่ โรงพยาบาลนี้เปิดโดยลูกค้าของผมเอง เขาบอกแล้วว่า ค่ารักษาของแม่ที่นี่ไม่ต้องจ่ายสักแดงเดียว และแน่นอนว่าได้จัดเตรียมหมอและพยาบาลที่ดีที่สุดกับห้องคนไข้ที่ดีที่สุดไว้ให้แม่ด้วย”
พยาบาลสาวพยักหน้าพูดว่า:“พวกเรามีร้านอาหารมิชลินหลายแห่งที่ร่วมมือด้วย ปกติแล้วหลังจากที่คุณเลือก ร้านอาหารจะส่งอาหารตามที่คุณสั่งภายในหนึ่งชั่วโมง ดังนั้นคุณควรสั่งอาหารล่วงหน้าเล็กน้อย เพื่อจะได้ไม่ต้องรอนานเกินไปค่ะ”
หม่าหลันรีบถามว่า:“ทำไมบนนี้ไม่ติดราคา?ไม่ติดราคาฉันก็ไม่ล้าสั่ง ถ้าข้าวมือนี้กินไปหลายพันดอลลาร์ บ้านฉันไม่ล้มละลายเลยหรือไง ……”
พยาบาลสาวอธิบายว่า:“คุณผู้หญิงหม่า ตอนนี้ที่ที่คุณอยู่ คือห้องคนไข้ VIP สุดหรูของโรงพยาบาลพวกเราค่ะ โดยทั่วไปที่นี่จะใช้สำหรับสมาชิกในครอบครัวของท่านประธานพวกเรา ดังนั้นคุณอยู่ที่นี่ ค่าใช้จ่ายทุกอย่างไม่ต้องชำระค่ะ”
“แม่เอ๊ย ฟรีเหรอ??”หม่าหลันถามอย่างดีใจและปีติว่า:“งั้นบนนี้ยังมีของหวาน เครื่องดื่ม น้ำหอม Spa บำรุงผิว พวกนี้ก็ฟรีหมดเลยเหรอ?!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...