“มีอาชญากรบางกลุ่มที่มีสติปัญญาหลักแหลมมีประสาทรับรู้ที่เฉียบแหลม พวกเราเพิ่งจะหาเบาะแสของเขาเจอ ยังไม่ทันจะได้ระบุตัวตนของเขา เขาก็รู้สึกถึงการมีอยู่ของพวกเราแล้ว รอเราอยากจะสืบเสาะให้ลึกลงไปมากกว่านี้ อีกฝ่ายก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ”
“องค์กรที่คุณพูดถึง มีพลังอำนาจมาก เมื่อผมตัดสินใจที่จะเริ่มสืบเสาะพวกเขาอย่างจริงจังขึ้นมา ไม่แน่ว่าพวกเขาก็อาจจะรู้สึกถึงการมีอยู่ของผมแล้ว”
“นอกจากนี้ นี่ไม่ใช่ตำรวจจับโจรผู้ร้าย ตำรวจจับโจรผู้ร้าย โดยปกติแล้วผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็คือคนร้ายหนีหายไป จับตัวไม่ได้ แต่ว่า องค์กรลึกลับนี้แข็งแกร่งกว่าผมมาก อีกทั้งก็น่าจะแข็งแกร่งกว่าคุณด้วยซ้ำ แต่เมื่อเรากับพวกเขาได้เกี่ยวข้องกันแล้ว สถานการณ์ก็อาจจะยากเกินควบคุม และพวกเราก็อาจจะถูกเปิดเผยตัวต่อหน้าพวกเขา”
พูดมาถึงตรงนี้ หลี่ญ่าหลินก็พูดด้วยสีหน้าท่าทีเคร่งขรึม“คุณชายเย่ ที่ผมพูดกับคุณ ไม่ใช่เพราะกลัวตายหรือจะล้มเลิกกลางคัน เพราะชีวิตนี้ของผมคุณเป็นคนช่วยเอาไว้ ภรรยาและลูกมีทุกวันนี้ได้ ล้วนก็เป็นเพราะคุณ ต่อให้ผมต้องตายก็ไม่เสียดายเลย แค่อยากให้คุณเตรียมความพร้อมไว้ล่วงหน้า ดูแลตัวเองให้ดี นอกจากนี้ หากเป็นไปได้ ก็ช่วยดูแลปกป้องคนในครอบครัวของผมด้วย ”
เย่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง พูดด้วยสีหน้าจริงจัง“พล.ต.ท.หลี่ ที่คุณต้องทำในตอนนี้ ก็คือร่วมกันกับห้าสี่เจ็ด ใช้ทักษะที่มีของคุณ กับข้อมูลภัยธรรมชาติที่คุณมีอยู่ และความจำของห้าสี่เจ็ด ภายใต้การไม่ต้องเข้าไปพัวพัน ล็อกตำแหน่งที่ตั้งของอีกฝ่ายก่อน หากต้องเข้าไปเกี่ยวพันกันจริงๆ ผมจะลงมือจัดการเอง คุณไม่ต้องไปเสี่ยงอะไร ”
หลี่ญ่าหลินรีบพูดอธิบาย “คุณชายเย่ ผมไม่ได้กลัวที่จะต้องไปเสี่ยงอะไร……”
เย่เฉินพยักหน้า“ผมรู้ และผมก็ไม่ได้สงสัยในความกล้าหาญของคุณ แต่อย่างที่คุณพูดเมื่อครู่ ความเกี่ยวข้องที่สัมพันธ์กัน เพื่อความปลอดภัย หากต้องเข้าไปเกี่ยวพันจริงๆ ให้ผมเข้าไปสัมผัสก็น่าจะเหมาะสมกว่าให้คุณไปเอง ดังนั้นคุณจัดการแค่การตรวจสอบเบื้องต้นก็พอ ที่เหลือผมจะตัดสินใจเอง”
จุดประสงค์ของหลี่ญ่าหลิน ก็คือจะเตือนให้เย่เฉินระมัดระวังตัวอย่างที่สุด และรอบคอบให้มาก
และเพราะสำนักว่านหลงมีทุนในการก่อสร้างที่เต็มกำลัง ฐานทัพที่อยู่ตรงหน้าก็จึงมีรูปแบบโครงการที่ขนาดใหญ่มาก
คนงานส่วนมากมาจากทั่วสารทิศของตะวันออกกลาง ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันทำงานตลอด24ชั่วโมงในพื้นที่ขนาดใหญ่ และเครื่องจักรกลหนักที่ใช้ในโครงการก่อสร้างนี้ ล้วนแล้วแต่มีใช้แค่ในการก่อสร้างของประเทศที่เจริญแล้วเท่านั้น
ในตอนที่หลี่ญ่าหลินเห็นรถเครนยกของหนักLIEBHERR 750ตันกว่าหลายคันที่อยู่ตรงหน้างาน กำลังติดตั้งกังหันลมอยู่บริเวณโดยรอบฐานของสำนักว่านหลง เขาก็ถึงกับต้องอ้าปากค้าง
เขาถามว่านพั่วจวินอย่างไม่รู้ตัว“ประมุขว่าน……กังหันลมพวกนี้ ก็เป็นของสำนักว่านหลงด้วยเหรอ?!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...