ว่านพั่วจวินพยักหน้า พูดด้วยรอยยิ้ม“แหล่งพลังงานไฟฟ้าของสำนักว่านหลงมีหลายทาง กังหันลมเป็นเพียงส่วนหนึ่ง บนภูเขาที่อยู่ไม่ไกลนั้น เราได้ติดตั้งแผงไฟฟ้าโซลาร์เซลล์ขนาดใหญ่ กลางวันใช้พลังงานจากแสงอาทิตย์ กลางคืนใช้พลังงานกลจากลม หากไม่พอมีทางการของซีเรียค่อยจัดสรรให้ รอการผลิตไฟฟ้าเข้าที่แล้ว จะยังมีการสร้างสถานีฐานกักเก็บพลังงานขนาดใหญ่ด้วย นอกจากนี้ น้ำมันดิบของซีเรีย กว่าร้อยละ80%ถูกสหรัฐอเมริกาขโมยไป รัฐบาลของซีเรียไม่ได้เงินเลยแม้แต่แดงเดียว ดังนั้นพวกเขามีแผนจะอนุญาตให้เราทำเหมือง ถึงเวลาเราสามารถทำการสํารวจและขุดเจาะเอาน้ำมันดิบได้ จากนั้นก็สร้างโรงกลั่นและสถานีผลิตไฟฟ้า”
หลี่ญ่าหลินฟังแล้วถึงกับต้องตกตะลึง พูดโพล่งออกมา“งานนี้ จะใหญ่โตเกินไปหรือเปล่า……”
ว่านพั่วจวินพูดเสียงเรียบ“คุณเย่เป็นคนจัดการ เขาให้ผมสร้างที่นี่เป็นฐานที่มั่นถาวร ดังนั้นโครงสร้างพื้นฐานก็จึงต้องเตรียมความพร้อมกันอย่างดี และคุณเย่เองก็ให้เงินทุนมากว่าหลายหมื่นล้านเหรียญ ดังนั้นเราจึงวางแผนจะลงทุนให้มากหน่อย เอาเงินแลกกับเวลา”
หลี่ญ่าหลินอดไม่ได้ที่จะชื่นชม“คุณชายเย่ทำอะไรทำจริง หากฐานที่มั่นนี้สร้างเสร็จอย่างสมบูรณ์ บางทีก็อาจจะเทียบชั้นกับองค์กรลึกลับนั้นได้”
พูดจบ เขาก็เอ่ยถามขึ้น“เอ่อนี่ประมุขว่าน พยานที่คุณชายเย่พูดถึง ตอนนี้อยู่ไหนเหรอ?”
ว่านพั่วจวินกล่าว“ห้าสี่เจ็ดอยู่ในพื้นที่เขตหวงห้ามเฉพาะ พล.ต.ท.หลี่เชิญตามผมมาครับ!”
ภายใต้การนำของว่านพั่วจวิน หลี่ญ่าหลินได้มาถึงพื้นที่แกนหลักของสำนักว่านหลง
พื้นที่แกนหลักนี้ เป็นศูนย์กลางฐานที่มั่นของสำนักว่านหลงที่มีพื้นที่ส่วนกลางขนาดสี่ตารางกิโลเมตร
ในช่วงนี้ ห้าสี่เจ็ดได้กลายมาเป็นผู้ฝึกสอนกลยุทธ์ของสำนักว่านหลง ถึงเขาจะสูญเสียทั้งแขนและขาไป แต่เขาก็ได้สอนทักษะความรู้ทั้งหมดที่ตัวเองมีของทหารหน่วยกล้าตาย ให้กับทหารของสำนักว่านหลง ชั่วขณะหนึ่งราวกับได้เปิดโลกทัศน์ใหม่ มีกลยุทธ์ที่คล่องแคล่วว่องไวมากมายอย่างที่ไม่เคยมีมันมาก่อน
เพื่อศึกษาวิธีการถอดรหัสกลยุทธ์ของทหารหน่วยกล้าตายเหล่านี้ ว่านพั่วจวินก็ได้ให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงจำนวนหนึ่งของสำนักว่านหลง ร่วมกันกับห้าสี่เจ็ดศึกษาแนวทางการควบคุมกลยุทธ์ของทหารหน่วยกล้าตาย
เพื่อให้แน่ใจว่าความลับของห้าสี่เจ็ดจะไม่รั่วไหล ตึกนี้ มีเพียงบุคคลระดับสูงจริงๆของสำนักว่านหลงเท่านั้นที่เข้าออกได้ ส่วนตัวห้าสี่เจ็ดเอง ก็ไม่ได้ออกไปจากอาคารนี้เลยแม้แต่ก้าวเดียว
ห้าสี่เจ็ดในตอนนี้ กำลังพูดคุยหารือเรื่องกลยุทธ์กับครูผู้ฝึกสองสามคนของสำนักว่านหลงอยู่ ว่านพั่วจวินเชิญทุกคนให้ออกไปก่อน จากนั้นก็เชิญหลี่ญ่าหลินเข้ามา พูดกับห้าสี่เจ็ดว่า“ไอ้ห้า นี่พล.ต.ท.หลี่ที่คุณเย่เชิญตัวมา เขามาเพื่อสืบหาองค์กรลึกลับที่อยู่เบื้องหลังนาย หวังว่านายจะให้ความร่วมมือกับพล.ต.ท.หลี่เป็นอย่างดีนะ บอกเล่าข้อมูลทุกอย่างที่นายรู้ให้พล.ต.ท.หลี่ได้ทราบอย่างละเอียด ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...