หลี่ญ่าหลินพยักหน้า แล้วกล่าว“งั้นเรามายึดกันที่สามสิบแปดแล้วกัน”
พูดจบ เขาแยกเอาภัยทางธรรมชาติครั้งใหญ่ในรอบสามสิบห้าปีที่ผ่านมานี้ออกมา ในขณะที่มองดูรายการไป ก็กล่าวพูดขึ้น“ตั้งแต่คุณเกิดจนคุณออกจากฐานที่มั่นตรงนั้นเมื่อครั้งล่าสุด สถานที่ตั้งตรงนั้นเคยมีการโยกย้าย หรือเปลี่ยนที่ไหม?”
“ไม่มีครับ”ห้าสี่เจ็ดตอบ“สถานที่ที่ผมเกิด ไม่รู้ว่าคือที่ไหน และไม่รู้ว่าอยู่ลึกลงไปเท่าไร หลายปีที่ผ่านมาไม่เคยมีการโยกย้ายใดๆเลย ”
หลี่ญ่าหลินถามอีก “แล้วในความทรงจำของคุณ เคยมีแผ่นดินไหวที่รุนแรงเกิดขึ้นมาก่อนไหม ?”
“แผ่นดินไหว?”ห้าสี่เจ็ดครุ่นคิด แล้วกล่าว“มีแผ่นดินไหวที่ค่อนข้างจะรุนแรงอยู่ครั้งหนึ่ง แต่นั่นมันก็หลายปีมาแล้ว”
“หลายปีมาแล้ว?”หลี่ญ่าหลินถามต่อ“หลายปีที่ว่านี่มันประมาณกี่ปี ?”
ห้าสี่เจ็ดขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าว“ก็น่าจะประมาณยี่สิบปีได้ แต่เวลาของผมน่าจะคลาดเคลื่อนไปจากความเป็นจริง บวกลบสักสองปี ”
หลี่ญ่าหลินพยักหน้ารับ ยื่นมือไปขีดฆ่า2008หัวเซี่ย 2011ประเทศญี่ปุ่น และอีกหลายๆรายการที่มีลำดับเวลาที่ใกล้เคียงกันออก จากนั้นก็พูดขึ้นมา“อย่างนั้นแล้ว ก็สามารถตัดทางประเทศญี่ปุ่น กับของหัวเซี่ยทางฝั่งภาคกลางและตะวันตกเฉียงใต้ออกได้ ”
พูดจบ เขาเห็นลำดับ2004ของอินโดนีเซีย แล้วกล่าว“แผ่นดินไหวในความทรงจำครั้งนั้นของคุณ รู้สึกถึงความรุนแรงที่เกิดขึ้นไหม?”
ห้าสี่เจ็ดพูดอย่างไม่ลังเล“รุนแรงอย่างมาก ในตอนนั้นยังสร้างความเสียหายให้กับสถานที่ตั้งของพวกเราด้วย มีคนได้รับบาดเจ็บ และบางคนก็ถึงขั้นเสียชีวิตด้วย ”
“น้ำรั่วน้ำซึม……”ห้าสี่เจ็ดครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ พูดโพล่งออกมา“ตอนนั้นมีเหตุการณ์น้ำรั่วน้ำซึมอยู่จริง ที่พักอาศัยมีน้ำท่วมขังอยู่ราวๆยี่สิบเซนติเมตรได้ จากนั้นก็ได้ใช้เครื่องปั๊มน้ำสูบน้ำออกไป ”
เมื่อหลี่ญ่าหลินได้ยิน ถามด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นกับเขาว่า“เป็นน้ำเค็มหรือเปล่า?”
“เป็นน้ำเค็มไหมเหรอ?”
ห้าสี่เจ็ดขบคิดอยู่สักพัก ขมวดคิ้วแล้วกล่าว “อันนี้……ผมก็จำไม่ค่อยได้แล้ว เพราะเกิดขึ้นนานแล้ว แต่ในความรู้สึก หลังจากนั้น ที่พื้นกับตามเสื้อผ้าก็มีคราบขาวๆตกค้าง จะใช่เกลือที่ตกตะกอนจากน้ำทะเลหรือเปล่า?”
หลี่ญ่าหลินพยักหน้า แล้วกล่าว“ก็น่าจะเป็นเกลือ หากเป็นแบบนี้ สิ่งที่พวกคุณเจอ ก็น่าจะเป็นสึนามิที่เกิดขึ้นในอินโดนีเซีย จึงก่อให้เกิดน้ำซึมได้ เพราะแผ่นดินไหวในครั้งนั้นทำให้เกิดสึนามิขึ้นมา หลายประเทศโดยรอบก็ได้รับผลกระทบไปด้วย หนึ่งในนั้นก็รวมไปถึงสถานที่ตั้งของพวกคุณ ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...