ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4929

“อีกอย่าง บัญชีธนาคารของพวกเขาต่างคนต่างได้รับเงินสดหนึ่งล้านยูโรที่โอนมาจากบริษัทสหรัฐอเมริกาแห่งหนึ่ง ในตอนบ่ายของวันนี้กะทันหัน ตอนที่โอนเงิน ไวกว่าตอนที่เครื่องบินลำนี้ยื่นคำขอมุ่งไปที่สายการบินเบอร์เกนเพียงชั่วโมงเดียว ผมสงสัยว่าพวกเขาถูกเงินทุนมหาศาลกว้านซื้อเอาไว้ให้มาเป็นพวกอย่างจวนตัว ดังนั้นเลยให้ความร่วมมือกับคนพวกนี้ครับ”

พูด ๆ อยู่ ว่านพั่วจวินก็บอกอีกว่า : “จริงสิคุณเย่ บริษัทสหรัฐอเมริกาที่โอนเงินให้พวกเขา ก็คือบริษัทที่บ้านพ่อแม่น้าสะใภ้เล็กของคุณถือหุ้นไว้อยู่”

เย่เฉินได้ยินตรงนี้ ก็ชะงักเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเอ่ย : “ดูท่าสายทางนั้นของน้าสะใภ้เล็กฉัน พวกเขาไม่กลัวการเปิดโปงแล้ว กล้าโอนเงินอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ มีความเป็นไปได้มากว่าได้ทำการตัดขาดความเสี่ยงทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว เส้นทางจากนี้กลัวว่าตรวจสอบข้อมูลที่มีคุณค่าอะไรไม่ได้แล้ว”

ว่านพั่วจวินเอ่ย : “กระผมก็คิดแบบนี้เหมือนกันครับ”

เย่เฉินเอ่ย : “คาดการณ์จากไทม์ไลน์ องค์กรลึกลับนี้น่าจะเพิ่งกว้านซื้อพนักงานขนถ่ายแปดคนนี้เมื่อเช้าวันนี้กลางคัน จากนั้นค่อยทำหน้ากากโดยหล่อกลับด้านจากวัสดุซิลิก้าเจล ตามเอกลักษณ์ของใบหน้าทั้งแปดคนนี้ ภายในเวลาสี่ชั่วโมงก่อนออกบิน จากนั้นค่อยให้นักฆ่าแปดคนนั้นเข้าประเทศอย่างเงียบ ๆ ด้วยวิธีแบบนี้”

“ส่วนพนักงานขนถ่ายแปดคนนี้ เดิมทียังอยากให้ความร่วมมือกับพวกเขาในการเล่นใช้วิธีหลอกลวงเปลี่ยนแปลง จากนั้นได้เงินมหาศาลอย่างสบาย ๆ แต่นึกไม่ถึง แม้ว่าองค์กรนี้จะตัดใจจ่ายเงิน แต่กลับไม่หลงเหลือพยานปากไว้สักคนเลย เงินมหาศาลหนึ่งล้านยูโรในบัญชีของแต่ละคนนั้น ก็เป็นเพียงแค่มีชีวิตหาเงิน ไม่มีชีวิตไว้ใช้จ่ายเงิน”

พูดถึงตรงนี้ เย่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยอย่างทอดถอนใจ : “องค์กรนี้ทำงานได้รอบคอบมากจริง ๆ เครื่องบินลำนั้นตอนที่พวกเขามา เมื่อครู่ได้ออกบินอีกครั้งหนึ่งแล้ว ข้อมูลที่ทิ้งไว้ที่สนามบินเบอร์เกนก็คือหลังจากทั้งแปดคนนี้ขนถ่ายสินค้าเสร็จ มันก็จะออกบินเที่ยวบินกลับตามปกติ อีกทั้งมันออกบินก่อนหน้าที่ทั้งแปดคนนั้นหายตัวไป ดังนั้นดูจากผิวเผินแล้ว จะไม่มีทางตกเป็นที่ต้องสงสัย ต่อให้สุดท้ายแล้วทั้งแปดคนนี้ถูกพบว่าหายตัวไป ก็จะไม่มีใครสงสัยไปถึงเครื่องบินลำนี้”

คราวนี้ เสียงของหลี่ญ่าหลินดังขึ้น เอ่ยปาก : “คุณชายเย่ เครื่องบินลำนั้นของฟาร์ไทยอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็กซ์เพรสที่ไนจีเรีย เพิ่งจะยื่นคำร้องสายการบินหลังจากออกบินไปได้ยี่สิบนาที จะบินกอเทนเบิร์กที่สวีเดน จากลากอสที่ไนจีเรีย”

พูดจบ เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดอย่างหยอกล้อ : “ดูท่า เครื่องบินลำนี้จะบินไปเสียเที่ยวแล้ว !”

ว่านพั่วจวินพูดกับเย่เฉินในหูฟัง : “คุณเย่ คุณมั่นใจว่าเครื่องบินลำนั้นที่บินไปสวีเดนคือไปรับคน ไม่ใช่ส่งอีกกลุ่มหนึ่งไปปฏิบัติการอื่นที่สวีเดนไหมครับ ? ผมกลัวว่าพวกเขาอาจจะยังมีปฏิบัติการอื่นที่สวีเดนอีก”

เย่เฉินเอ่ย : “เมื่อกี้ฉันได้ยินบทสนทนาของพวกเขา หลัก ๆ ที่พวกเขามาในครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อการฆ่าคน แต่เพื่อพาพวกบุคคลที่เป็นเป้าหมายสำคัญมากสำหรับองค์กรกลับไป ดังนั้นพวกเขาต้องมีช่องทางถอยทัพที่ปลอดภัยมากเพียงพอ อีกทั้ง เครื่องบินตอนที่พวกเขามา ตอนนี้ได้กลับไปแล้วเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการถูกเปิดโปง ดังนั้นฉันเลยคาดการณ์การบินไว้ เครื่องบินลำนั้นที่บินไปสวีเดน ก็คือมารับพวกเขา”