ในห้องหนังสือ มีหญิงสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ผิวอ่อนนุ่มมากกำลังนั่งอยู่ข้างหน้าโต๊ะหนังสือหวงฮวาหลีจากไหหลำเกรดท็อป ถือหนังสือโบราณที่เริ่มเหลืองเล่มหนึ่งโดยอ่านอย่างเพลิดเพลินเลย
หญิงสาวหน้าตางดงามมาก ไม่สามารถหาข้อบกพร่องบนใบหน้าได้เลย แม้กระทั่งขนตาที่ยาวและงอนนั้นก็สมบูรณ์แบบอย่างไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
ส่วนร่างของเธอสวมเดรสแพรไหมปักสีสันสไตล์จีน คู่กับเสื้อคลุมไหล่งดงามประณีตที่ปักเมฆมงคลสี่ทิศ ยิ่งมีเสน่ห์โบราณมากขึ้น ดูออกเลยว่าน่าจะเป็นผู้ที่สนใจวัฒนธรรมชุดฮั่นฝูอย่างบ้าคลั่งเลย
พร้อมกับที่ผู้อาวุโสเข้าประตูมา เด็กสาววางหนังสือในมือลง มองผู้อาวุโสพร้อมกับเอ่ยถาม : “เก็บเสร็จหมดแล้วใช่ไหม ?”
“กราบเรียนคุณหนู ยังไม่เสร็จครับ” ผู้อาวุโสเอ่ย : “เครื่องลายครามที่คุณเก็บสะสมเยอะเหลือเกินจริง ๆ พวกคนรับใช้กำลังห่อทีละชิ้น แต่ว่าที่จะออกเดินทางก่อนฟ้าสว่างน่าจะไม่มีปัญหาครับ”
สีหน้าเด็กสาวกลัดกลุ้มเล็กน้อย เอ่ยอย่างทอดถอน : “มิสู้ไม่เอาเครื่องลายครามพวกนั้นไปแล้ว ว่าแล้วก็ละอายใจ หากไม่ใช่ว่าฉันหลงใหลของพวกนี้ เราก็จะไม่มีอันตรายที่ข้อมูลจะถูกเผยออกไป……”
ผู้อาวุโสยิ้มเล็กน้อย เอ่ยปาก : “คุณหนู พวกมันต่างเป็นของรักของคุณ การห่อก็ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ ไม่ทำให้เวลาที่คุณกำหนดไว้ล่าช้าหรอกครับ”
“ก็ได้……” เด็กสาวพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยปากพูดอย่างเศร้าใจหน่อย ๆ : “ฉันยังทำใจจากที่นี่ไม่ลงเลยจริง ๆ นะ ไปครั้งนี้แล้ว กลัวว่าไม่มีโอกาสกลับมาอีกแล้ว”
ผู้อาวุโสรีบเอ่ยปลอบใจ : “คุณหนูครับ รอถึงสถานที่ใหม่แล้วจัดการจนเรียบร้อย กระผมจะช่วยคุณสร้างฟาร์มการเกษตรแห่งใหม่ให้ครับ หากว่าคุณชอบ แกะสลักลักษณะของที่นี่ซ้ำไว้อีกครั้งหมดเลยแบบหนึ่งต่อหนึ่งก็ไม่มีปัญหาครับ”
“ดี” เด็กสาวยิ้มเล็กน้อย แล้วเอ่ย : “งั้นคราวหน้าฉันอยากลองเลี้ยงโคนมพันธุ์เจอร์ซี รู้สึกว่าโคนมพวกนั้นตัวเล็ก ซื่อ ๆ น่ารักดี”
ผู้อาวุโสพยักหน้าแล้วยิ้มเล็กน้อย : “ได้เลยครับ ! รอถึงรัสเซียตะวันออกไกล กระผมจะเลี้ยงโคนมพันธุ์เจอร์ซีที่ดีที่สุดสองสามตัวให้คุณอย่างแน่นอนครับ !”
เด็กสาวยิ้มเอ่ย : “เพียงแต่ไม่รู้ว่าสภาพภูมิอากาศที่นั่นเหมาะหรือเปล่า”
เด็กสาวพยักหน้า ไม่พูดจา จ้องมองเหรียญทองแดงหกเหรียญที่เหลืออยู่ก่อนหน้าด้วยใบหน้าจริงจัง
ในตอนนี้ เนื่องจากเหรียญทองแดงเก้าเหรียญก่อนหน้านี้เพิ่งถูกเด็กสาวหยิบไปเป็นเส้นทแยงมุมจากทางซ้ายบนจนถึงทางขวาล่าง เหรียญทองแดงหกเหรียญที่เหลือ ปรากฏเป็นรูปสามเหลี่ยมสองรูปที่อยู่ทางซ้ายล่างและทางขวาบน
เธอหยิบเหรียญทองแดงสามเหรียญที่อยู่ซ้ายล่างขึ้นมา โยนไปบนโต๊ะอย่างเร่งรีบ เอ่ยด้วยสีหน้าที่หวาดผวายิ่งขึ้น : “ในสัญลักษณ์เสี่ยงทายมีกลิ่นคาวเลือดรุนแรงมาก วันนี้ต้องมีการสังหารอย่างแน่นอน……”
พูดถึงตรงนี้ เธออดไม่ได้ที่จะกังขา : “ไม่ใช่สิ……เมื่อคืนฉันตั้งเสี่ยงทาย ในสัญลักษณ์เสี่ยงทายแม้แสดงออกมาว่าฉันมีเคราะห์อย่างแน่นอน แต่กลับเป็นสถานการณ์ที่น่ากลัวแต่ปลอดภัยนี่น่า……”
พูดจบ เธอรีบหยิบเหรียญทองแดงสามเหรียญที่เหลือขึ้นมา โยนมันไว้บนโต๊ะ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...