บาดแผลนั่นอยู่บนพื้นราบที่เป็นระเบียบอย่างสมบูรณ์แบบ เลือดเนื้อเอ็นกระดูกที่อยู่ในนั้นเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง อีกทั้งยังมีเลือดสดกระฉูดออกมามากอีกด้วย !
เขาวิงเวียนศีรษะ รีบมองบนพื้นอีกที คราวนี้จึงจะพบว่า ที่ตกไปเมื่อครู่ไม่ใช่เพียงปืนไรเฟิลจู่โจมครึ่งท่อน แต่เป็นปืนไรเฟิลจู่โจมครึ่งท่อน รวมทั้งแขนข้างขวาของตัวเองด้วย !
“อ๊า !”
ความเจ็บปวดอันรุนแรงทำให้เขาแทบจะล้มหมดสติ เขามองเย่เฉิน ราวกับมองเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น
ผ่านความหวาดกลัวขีดสุดประมาณสามวินาทีไปแล้ว จู่ ๆ เขาก็ร้องตะโกนเสียงดัง : “เร็ว ! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้! ฆ่ามันเลย ! !”
เจ็ดคนที่เหลือก็ได้สติกลับมาภายในชั่วพริบตา แต่ละคนจะแบกปืนยิงตามสัญชาตญาณ
เย่เฉินใช้สายตาที่ฉับไวและดุดันมองไปโดยรอบ ระเบิดความแข็งกร้าวในชั่วพริบตา แล้วตะโกนเสียงดัง : “ใครกล้า !”
เสียงที่ตะโกนนี้ ทำให้ทั้งเจ็ดคนตกใจจนขวัญหายทันที ปืนไรเฟิลจู่โจมในมือ ราวกับหนักถึงห้าร้อยกิโลกรัม ไร้เรี่ยวแรงจะยกมันขึ้นมาเลยด้วยซ้ำไป !
คนนั้นที่เป็นผู้นำหมดหวังแล้ว ตวาดอย่างสูญเสียการควบคุมตัวเองไปแล้ว : “ไอ้พวกบ้าที่รักตัวกลัวตายอย่างพวกแก ! พวกแกนึกว่าแบบนี้มันจะปล่อยพวกแกไปอย่างนั้นน่ะเหรอ ? !”
ทุกคนกลัวจนไม่กล้าพูดจา
เพราะว่าพวกเขาต่างรู้ดี เย่เฉินสามารถตัดปืนไรเฟิลจู่โจมของผู้บัญชาการ และตัดแขนของเขาให้ขาดได้ ก็สามารถตัดหัวของพวกเขาให้ขาดได้เหมือนกัน
ดังนั้น เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงลักษณะอันน่าเวทนาที่ถูกตัดหัว ในตอนนี้ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าเสี่ยงหันกระบอกปืนไปทางเย่เฉิน
เย่เฉินมองทั้งเจ็ดคนแวบหนึ่ง ดุด้วยเสียงเย็นยะเยือก : “วางปืนทั้งหมดลงซะ !”
คนที่เป็นผู้นำคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก : “รู้ไม่มาก แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ ฉันก็จะไม่บอกเรื่องใด ๆ ก็ตามให้แกอยู่ดี !”
เย่เฉินแย้มยิ้ม แล้วถามเขา : “ตั้งใจจะไม่บอกฉันจริงเหรอ ?”
“แหงอยู่แล้ว !” คนที่เป็นผู้นำคนนั้นเค้นเสียงหึ : “ฉันจงรักภักดีต่อผู้มีพระคุณ จะไม่กระทำการทรยศใด ๆ กับผู้มี……”
เย่เฉินไม่รอให้เขาพูดจบ จู่ ๆ ก็ก้าวพุ่งไปข้างหน้า จับขากรรไกรทั้งบนและล่างของเขาเอาไว้แล้วออกแรงอย่างรวดเร็ว ได้ยินเพียงเสียงกร๊อบ เหมือนมีของอะไรแตกอยู่ข้างในปากเขา จากนั้น ทั้งตัวเขาก็เริ่มกระตุกอย่างรุนแรง
เย่เฉินเดาไม่ผิด แม้ว่าคนคนนี้ไม่ได้เป็นทหารหน่วยกล้าตาย แต่ยังคงมีฟันปลอมที่ใส่พิษเอาไว้เต็มอยู่ในปากอยู่ดี ในช่วงเวลาสำคัญ ขอเพียงกัดฟันปลอมนี้ให้แหลก พิษก็จะไหลตามช่องปากลงสู่ท้อง ทำให้พวกเขาตายอย่างเงียบเชียบ
เพียงแต่ว่า ความแตกต่างในครั้งนี้ เย่เฉินถึงกับช่วยเขากัดฟันปลอมซี่นั้นให้แตกไปเลย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...