ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4947

ล่ายชิงหวาเป็นหนึ่งคนที่อี้จิงปากั้วเก่งที่สุดในบรรดาคนที่เย่เฉินรู้จัก เย่เฉินตั้งใจจะขอคำแนะนำจากเขาสักหน่อย การทำนายดวงด้วยเหรียญทองแดงเก้าเหรียญ เป็นเบื้องหลังอะไรกันแน่

ไม่นานนัก ก็โทรติด

เนื่องจากสาเหตุความต่างของเวลา ล่ายชิงหวาที่ตัวอยู่ลอสแอนเจลิส ในตอนนี้เพิ่งจะทานข้าวเย็นเสร็จ

รับสายของเย่เฉิน เขาเอ่ยนอบน้อมด้วยความตื่นเต้นมาก ๆ : “คุณชายเย่ !”

เย่เฉินพูดด้วยความเกรงใจ : “ท่านล่าย ขออภัยที่รบกวนครับ มีเรื่องหนึ่งที่อยากขอคำแนะนำจากคุณสักหน่อย”

ล่ายชิงหวารีบเอ่ย : “คุณชายเย่ ไม่กล้าถือว่าเป็นการขอคำแนะนำหรอกครับ คุณมีคำถามใด ๆ ถามผมมาได้ทุกเมื่อเลยครับ !”

เย่เฉินก็ไม่ได้เกรงใจอีก พูดเข้าคำถามเลย : “ท่านล่าย ท่านทำนายดวงชะตามาหลายปี เคยเห็นว่ามีคนใช้เก้าเหรียญทองแดงทำนายบ้างไหมครับ ?”

“เก้าเหรียญทองแดง ?” ล่ายชิงหวาเอ่ยอุทาน : “หากว่าเป็นวิธีลิ่วเหยาปากั้ว นั่นถึงแม้ว่าเป็นสามเหรียญทองแดง ในนั้นก็แฝงไว้ด้วยข้อมูลจำนวนมาก หากว่าจะมองสัญลักษณ์เสี่ยงทายให้ออกอย่างรวดเร็วและแม่นยำ จำเป็นต้องมีความจำและพรสวรรค์ในการคิดในใจที่เก่งมาก หากว่าใช้เก้าเหรียญทองแดงละก็ ทุกสามเหรียญทองแดงนั่นเป็นหนึ่งกลุ่ม สิ่งนี้ก็คือสัญลักษณ์เสี่ยงทายสามกลุ่ม และสามกลุ่มสัญลักษณ์เสี่ยงทายแต่ละกลุ่มเป็นหนึ่งภาพรวม และสามารถประกอบเป็นสัญลักษณ์เสี่ยงทายที่ละเอียดขึ้นและลึกซึ้งยิ่งขึ้น……”

“ดังนั้น หากว่าใช้เก้าเหรียญทองแดง นั่นก็ต้องแบ่งเป็นสัญลักษณ์เสี่ยงทายสี่กลุ่มเพื่อมาคำนวณสัญลักษณ์เสี่ยงทาย ปริมาณการคิดเลขพวกนี้ ก็เท่ากับยกระดับความยากจากการเดารหัส 2 ตำแหน่งถึง 12 ตำแหน่ง ทักษะพวกนี้จัดอยู่ในระดับสูงสุดในอี้จิงปากั้ว มีสมญานามว่า “เซียนทำนายกั้ว” คนที่สามารถทำนายพวกนี้ออกมา เรียกได้ว่ามีความเข้าใจอี้จิงปากั้วอย่างยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ ล่ายชิงหวาเอ่ยทอดถอนอีกว่า : “แต่ว่า จนถึงตอนนี้เซียนทำนายกั้วได้ไร้ผู้สืบทอดแล้ว ผมเพียงแค่ฟังมาจากที่คุณปู่พูดถึงตอนยังเล็กมาก ๆ แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นว่ามีใครสามารถทำได้จริงเลย”

เย่เฉินเอ่ยด้วยความงงงวย : “แต่ผมเห็นคนใช้เก้าเหรียญทองแดงวางสัญลักษณ์เสี่ยงทาย และสัญลักษณ์เสี่ยงทายนั่นดูแล้วไม่เหมือนการโยนตามใจชอบ หรือว่าคนคนนั้นมีความสามารถเช่นนี้จริง ?”

……

ตอนที่เย่เฉินถึงวิลล่า ฟ้าก็ค่อย ๆ สว่างแล้ว

สนามบินเบอร์เกน ก็เริ่มหนึ่งวันที่ตัวเองยุ่งแล้วด้วยเช่นกัน

ไม่ว่าเป็นกิจการขนส่งผู้โดยสารหรือว่ากิจการขนส่งสินค้า งานทั้งหมดต่างดำเนินการอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีใครตระหนักได้เลยว่า เพื่อนร่วมงานแปดคนของพวกเขาเสียชีวิตอยู่ในสนามบินแห่งนี้

พนักงานขนถ่ายแปดคนนั้น เดิมทีทำงานกะดึก อีกทั้งทำงานวันเว้นวัน ทำเมื่อวานตลอดจนถึงเช้ามืดวันนี้ พวกเขาจะพักผ่อนตลอดจนถึงบ่ายพรุ่งนี้จึงจะมาทำงาน ดังนั้นการที่ไม่เห็นแปดคนนี้ที่นี่ ก็จะไม่มีใครเกิดความสงสัย