คิดถึงตรงนี้ เขารีบสวมแหวนไว้ที่นิ้วกลางข้างซ้าย จากนั้นส่งปราณทิพย์เล็กน้อยเข้าไปในนั้นอีกครั้ง อยากดูว่าของสิ่งนี้ต้องสวมไว้บนนิ้วจึงจะสามารถเคลื่อนไหวได้ใช่หรือไม่
แต่ว่า ถึงแม้ว่าเขาจะสวมแหวนไว้บนนิ้วแล้วก็ตาม แต่แหวนวงนี้ยังคงหน้าไม่อายเหมือนอย่างเคย
ปล่อยให้ปราณทิพย์ถูกโกงเอาไปไม่น้อย เย่เฉินโกรธจนทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ
แต่นึกถึงที่ตัวเองทุ่มปราณทิพย์ไปมากขนาดนี้แล้ว สละไปทั้งอย่างนี้ เป็นการขาดทุนที่ทรมานจริง ๆ
อย่างไรก็ตามสิ่งที่ตัวเองเผชิญหน้าอยู่คือแหวนวงนี้ ไม่ใช่นักต้มตุ๋นบนอินเทอร์เน็ตที่มักมากพวกนั้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขากัดฟัน ปลอบใจตัวเองต่อ : “บางทีนิ้วที่สวมไม่ถูกต้อง ? ใช้นิ้วอื่นลองดูอีกที !”
เนื่องจากแหวนวงนี้สวมเข้านิ้วโป้งไม่ได้จริง ๆ เย่เฉินจึงลองหมุนเวียนมันไว้บนแปดนิ้วที่เหลือรอบหนึ่ง
หลังจากลองเสร็จ เขาโกรธจนทั้งจิตใจพังทลายโดยสิ้นเชิงแล้ว
ไอ้ของผี ๆ นี่ ละโมบขั้นสุด เหมือนกับพวกหลอกให้รักนั่นจริง ๆ เลย
วัตถุประสงค์ของพวกหลอกให้รักคือเงินทุกบาททุกสตางค์ของเหยื่อทางการเงิน ส่วนวัตถุประสงค์ของแหวนวงนี้ อาจจะเป็นเอาปราณทิพย์ทุกอณูของตัวเอง……
เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ ในใจของเย่เฉินก็ห่อเหี่ยว
เขาในตอนนี้ ได้ใช้ปราณทิพย์ที่อยู่ภายในร่างกายไปเกินเก้าส่วนอีกครั้ง เขาเหนื่อยล้ามาก หัวใจก็เศร้าซึมเป็นพิเศษด้วยเช่นเดียวกัน
เขาเพิ่งจะตระหนักได้หลังจากตื่นจากความฝัน ตัวเองได้สูญเสียในหลุมพรางนี้มากเกินไปแล้ว เหมือนนักพนันที่สำนึกตัวอย่างฉันพลัน
ในชั่วพริบตานี้เอง เย่เฉินอยากเอายาเสริมชี่ปราณอีกเม็ดหนึ่ง แต่พอคิดอีกที หากว่าตัวเองกินยาเสริมชี่ปราณอีกเม็ด จะมีความแตกต่างอะไรกับเหยื่อที่ตกหลุมพรางพวกนั้นล่ะ ?
ตอนนี้สิ่งที่ตัวเองต้องทำ ก็คือหยุดความเสียหายทันที อย่าได้มีความคิดเพ้อฝันกับแหวนวงนี้อีก !
ใช้ปราณทิพย์ไปเป็นจำนวนมาก รวมทั้งในหัวคิดหน้าคิดหลังไม่หยุด เย่เฉินรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าของร่างกายมากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนคนธรรมดาที่อดนอนสามวันสามคืนอย่างไรอย่างนั้น ร่างกายถึงจุดวิกฤติตกอยู่ในการหลับสนิทแล้ว
ครั้นแล้ว เขาค่อย ๆ หลับตาลงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว หลับปุ๋ยไปโดยสมบูรณ์
……
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา
ตอนที่เย่เฉินหลับสนิทไปแล้ว เฮเลน่าที่กระสับกระส่ายอยู่ห้องนั่งเล่นมาโดยตลอด จู่ ๆ ก็กระโดดลุกขึ้นยืนจากโซฟา หลังจากผ่านการต่อสู้ทางความคิดอันดุเดือดและยาวนานมา
เธอควักมือถือออกมาอย่างลุกลี้ลุกลน หาบันทึกระยะประจำเดือนของตัวเองคราวก่อน จากนั้นค้นหาเครื่องคำนวณช่วงตกไข่บนอินเทอร์เน็ตอีกครั้ง
หลังจากที่เธอป้อนเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดระยะประจำเดือนครั้งที่แล้ว แล้วก็เวลาโดยเฉลี่ยช่วงระยะประจำเดือนทุกครั้งของตัวเอง แอปพลิเคชันนั่นก็เด้งสัญลักษณ์หัวใจสีชมพูให้เธอ ด้านบนยังมีตัวอักษรบรรทัดหนึ่งแนบมาด้วย : “ขอแสดงความยินดีด้วย ตอนนี้คุณกำลังอยู่ในช่วงตกไข่ นี่เป็นโอกาสที่ดีในการเริ่มตั้งครรภ์หนึ่งชีวิตใหม่ !”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...