ได้เห็นตัวอักษรบรรทัดนี้ สีหน้าของเฮเลน่าปรากฏความตกใจปนดีใจก่อนแล้ว จากนั้นเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวมาก ๆ เหมือนทำการตัดสินใจยิ่งใหญ่อย่างไรอย่างนั้น
ทันทีหลังจากนั้น เฮเลน่าสูดลมหายใจลึก ๆ เข้าเฮือกหนึ่ง สาวเท้าเดินไปที่ข้างหน้าประตูห้องนอน โดยแบกความกังวลร้อนอกร้อนใจไว้อยู่ แล้วค่อย ๆ ผลักประตูห้องนอนเบา ๆ
ส่วนเย่เฉินในตอนนี้ กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง เหมือนเด็กทารกอย่างไรอย่างนั้น
เฮเลน่ามองเย่เฉินที่นอนหลับสนิท หลังจากนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ค่อย ๆ ยื่นสองมือที่ขาวดุจหิมะ โดยเอาสองมือโอบไปที่ด้านหลัง ดึงซิปที่ยาวเหยียดที่อยู่ด้านหลังเดรสนั่นลง
พร้อมกับซิปที่ลงมานั้น แผ่นหลังที่ชวนให้ประหลาดใจของเฮเลน่านั่น แทบจะเผยอยู่กลางอากาศทั้งหมด
จากนั้น เดรสทั้งชุดไถลลงมาจากสองบ่านุ่ม ๆ ของเธอ ชั่วพริบตาหล่นอยู่ที่ข้อเท้าอันเซ็กซี่และบอบบางคู่นั้นของเธอ……
เย่เฉินไม่ได้สัมผัสการนอนหลับลึกเช่นนี้ เหมือนอย่างในวันนี้มานานมากแล้ว
เขาไม่ได้ตระหนักถึงการมาของเฮเลน่า รวมถึงพฤติกรรมทั้งชุดนี้ของเฮเลน่าเลยสักนิดเดียว
ส่วนเฮเลน่าในตอนนี้ เธอตื่นเต้นจนถึงขีดสุดแล้ว แม้กระทั่งจังหวะการหายใจ ก็ยุ่งเหยิงจนหมดสิ้นแล้ว
ความกล้าที่เพิ่งจะปลุกเร้าขึ้นมา ก็หายไปหมดสิ้น ในตอนที่ปรากฏฝีเท้าก้าวนี้
ดังนั้น วินาทีนั้นที่เดรสตกอยู่บนเท้า เฮเลน่ามองดูเย่เฉิน ติดต่อกันถึงห้านาที อย่างไม่ขยับเขยื้อนโดยยืนอยู่ที่เดิม ราวกับถูกใช้วิชาตัวนิ่งอย่างไรอย่างนั้น
เธอต้องปลุกใจให้ตัวเองต่อ ให้ตัวเองสามารถก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญต่อได้
อากาศที่เบอร์เกนท้องฟ้ามืดครึ้มฝนตกไม่ขาดสาย ต่อให้เป็นอุณหภูมิเที่ยงตรงของกลางฤดูร้อนก็จะไม่ทำให้คนรู้สึกว่าร้อนผ่าว มิหนำซ้ำในตอนนี้เป็นเพียงอุณหภูมิตอนเช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ถึงขนาดที่ว่าเย็นอยู่หน่อย ๆ เลย
เฮเลน่ายืนอยู่ที่เดิม ไม่นานนักก็รู้สึกว่าร่างกายหนาวจนแข็งทื่อหน่อย ๆ แล้ว
เธอรู้สึกว่าผิวหนังที่ตัวเองเผยอยู่กลางอากาศ ได้เริ่มขนลุกยิบ ๆ แล้ว ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไว้ไม่ได้แล้วด้วยเช่นกัน
ในตอนที่เฮเลน่ากำลังกอดเย่เฉินเอาไว้แน่น ก็ได้ทำการเตรียมตัวที่เย่เฉินจะตื่นขึ้นอย่างกะทันหันเอาไว้แล้ว
อย่างไรซะ กำลังของเย่เฉินแข็งแกร่งจนคาดไม่ถึงเลย การกระทำที่ตัวเองบุ่มบ่ามเข้ามาอย่างใจกล้าเช่นนี้ ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้สึกตัวหรอก
อีกอย่าง เฮเลน่าถึงขนาดที่เตรียมตัวจะสารภาพกับเย่เฉิน ในวินาทีที่เย่เฉินตื่นขึ้นมาแล้วในทันทีอีกด้วย
แต่สิ่งที่ทำให้เธอนึกไม่ถึงคือ เย่เฉินที่อยู่ข้างกายนั้นไม่ขยับเขยื้อนเลยเนี่ยสิ
ถึงแม้ว่าตัวเองกอดเขาไว้แน่นตามจิตใต้สำนึกแล้วก็ตาม แต่เขากลับยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย
ในตอนแรกเฮเลน่าประหลาดใจอยู่หน่อย
เธอไม่รู้ว่า เย่เฉินไม่ได้ตื่นขึ้นมาจริงแน่ ๆ หรือว่าตื่นแล้วกลับยังแกล้งทำเป็นหลับอยู่

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...