ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 496
บทที่ 496
ในตอนนี้หม่าหลันโพล่งออกมา: "เย่เฉิน แม่ไม่ต้องการเงินของลูก"
หือ?
เย่เฉินรู้สึกงุนงงเล็กน้อย อะไรกัน? ไม่ต้องการเงินของตัวเอง? แม่ยายดูเป็นคนตั้งแต่ตอนไหน?
กำลังประหลาดใจ คำพูดถัดไปของหม่าหลันทำให้เขาโกรธแทบจะอาเจียนเป็นเลือด
เพียงแค่ฟังหม่าหลันพูดว่า: "เย่เฉิน ลูกแค่เอาโฉนดบ้านพักตากอากาศที่หวังเจิ้งกางให้ลูกมาที่นี่ก็พอแล้ว! "
"อะไรนะ?! " เย่เฉินโพล่งออกมา: "แม่ แม่รู้ไหมว่าบ้านพักตากอากาศนี้ราคาเท่าไหร่? หนึ่งร้อยสามสิบล้าน! อย่าบอกนะว่า แม่อยู่ที่โรงเล่นไพ่นกกระจอกเล่นไพ่นกกระจอกกับหญิงชราไม่กี่คนสามารถเสียเงินได้เป็นร้อยล้าน!”
หม่าหลันสำลักทันที และพูดว่า: "ไม่ถึงร้อยล้าน เสียไปทั้งหมดหกสิบกว่าล้าน และเป็นหนี้อีกห้าสิบห้าล้าน..."
พูดจบ หม่าหลันก็โพล่งออกมาว่า: "ลูกเขยที่ดีของฉัน ลูกต้องเอาโฉนดบ้านมาช่วยแม่ให้ได้นะ ลูกไม่ช่วยแม่ ครั้งนี้แม่ต้องตายแน่ๆ! "
เย่เฉินโพล่งออกมาว่า: "แม่ บ้านพักตากอากาศนี้มีมูลค่าหนึ่งร้อยสามสิบล้าน เพื่อเงินห้าสิบห้าล้าน ต้องเอวบ้านพักตากอากาศไปเลยเหรอ? "
หม่าหลันร้อนรน และร้องไห้เสียงดัง: "ลูกเขยที่ดีของฉัน อย่างนั้นลูกหาวิธีที่จะได้เงินห้าสิบห้าล้านหยวนนี้ ถ้าหามาไม่ได้ ก็ให้เอาโฉนดบ้านมา ไม่อย่างนั้น แม่ก็ต้องตาย! ถึงตอนนั้นลูกกับชูหรันทำได้เพียงมารับศพแม่กลับไปเท่านั้น!”
จากนั้น เสียงของผู้ชายอีกคนก็ดังมาจากโทรศัพท์ และพูดว่า: “แกเป็นลูกเขยของหม่าหลันถูกไหม รีบเอาโฉนดบ้านมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นแม่ยายแกออกไปจากบ้านพักตากอากาศนี้ไม่ได้! "
เย่เฉินขมวดคิ้ว และถาม: "แกเป็นใคร? "
หากแม่แท้ๆ หม่าหลันของเธอถูกฆ่าตาย และวิดีโอยังคงแพร่กระจายไปทุกหนทุกแห่งหลังจากตายแล้ว สำหรับเธอแล้ว ถือเป็นการกระทบกระเทือนที่ร้ายแรงถึงชีวิต อาจจมอยู่ในความเจ็บปวดนั้นไปตลอดชีวิต!
ตัวเองไม่สนใจว่าหม่าหลันจะอยู่หรือตาย แต่ใส่ใจเซียวชูหรัน!
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เซียวชูหรันเคารพและเทิดทูนตัวเอง คนทั้งโลกต่างดูถูกตัวเอง แต่เธอไม่เคยรังเกียจตัวเอง
แม้กระทั่ง เธอยังคงช่วยเหลือ และให้กำลังใจตัวเองมาโดยตลอด บุญคุณนี้ มันสายเกินไปที่ตัวเองจะตอบแทน แล้วจะให้เธอเจ็บปวดได้อย่างไร?
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาจึงพูดกับคนนั้นทันทีว่า: "พวกแกอย่าทำร้ายแม่ยายฉัน ก็แค่บ้านพักตากอากาศหลังเดียวไม่ใช่เหรอ? ให้พวกแกก็ได้ แกส่งที่อยู่มาให้ฉัน ฉันจะเอาโฉนดบ้านไปให้เดี๋ยวนี้! "
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...