“ได้ครับ !” คนขับรถพยักหน้า รีบหันตัวลงจากรถ กลับไปบนรถของตัวเอง
เด็กสาวที่อยู่ที่นั่งข้างคนขับ สีหน้าอัปลักษณ์อยู่หน่อย ๆ กำลังกอดมือถือเล่นเกมแนวแบตเทิลรอยัลอยู่ เธอในตอนนี้ กำลังมีอารมณ์ฆ่าอยู่ในเกมอยู่
เห็นคนขับรถขึ้นมา เธอเหลือบตามอง แล้วจ้องมือถือใหม่อีกครั้ง พลันเอ่ยถาม : “คุยกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม ? อีกห้านาฬิกาฉันจะไปแล้ว”
คนขับรถรีบพูด : “ประธานบอกว่า กิจกรรมในวันนี้สำคัญมาก และมีความหมายมากด้วย……”
เด็กสาวขัดจังหวะเขาทันที พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา : “สิ่งที่ฉันใจจดใจจ่อคืองานปกป้องสิ่งแวดล้อม ไม่ใช่งานการกุศล เดิมทีกิจกรรมพวกนี้ก็ไม่ใช่ประเภทที่ฉันชอบ หากว่าพวกคุณให้ฉันไปประท้วงชาวเอเชียใช้ตะเกียบ ประท้วงชาวยุโรปนั่งเครื่องบิน ประท้วงชาวอเมริกันขับรถยนต์ ฉันยังพอทนได้”
พูดถึงตรงนี้ เด็กสาวพูดด้วยใบหน้าจองหอง : “มิหนำซ้ำ เรื่องที่ช่วยเหลือไนจีเรียพวกนี้ นอกจากชาวไนจีเรียแล้ว ยังมีใครให้ความสนใจอีก ? มีเวลานี้ ฉันไปทำกิจกรรมประท้วงที่การประชุมการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศแห่งสหประชาชาติยังจะดีซะกว่า พ่อฉันบอกว่า สื่อมวลชนทั่วโลก ต่างให้ความสนใจข่าวของสหประชาชาติ รวมทั้งประเทศที่พัฒนาแล้ว ข่าวประเทศโลกที่สามอย่างไนจีเรียพวกนี้ ขึ้นพาดหัวข่าวของโลกทางตะวันตกไม่ได้หรอก”
คนขับรถฟังจนอ้าปากค้าง ในขณะเดียวกันนั้นก็โกรธอยู่ในใจอย่างมากเช่นเดียวกัน
แต่ว่า เรื่องนี้สำคัญอย่างยิ่ง เขาทำได้แต่พูดโดยข่มอารมณ์เอาไว้ : “ประธานบอกว่า ขอเพียงเธอให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ เขาก็จะมอบหิมาลายาแอร์เมสให้เธอหนึ่งใบ”
เด็กสาวเคลื่อนดวงตาจากบนหน้าจอมือถือออกทันที จ้องคนขับรถตาเขม็ง ถามด้วยความตกใจปกดีใจ : “จริงเหรอ ? ! หนังจระเข้หิมาลายาแอร์เมส ? คุณหลอกฉันอยู่ใช่ไหม ?”
คนขับรถพูดรับรอง : “แน่นอนว่าไม่ได้หลอกเธอ ! ประธานรักษาคำพูดอยู่เสมอ”
คนคนนั้นรับสายโทรศัพท์ ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา : “มีเรื่องอะไร ?”
คนรับผิดชอบรีบพูด : “ท่านไวเคานต์ เวลาทางนี้กระชั้นชิด เกรงว่ารอได้อีกไม่นานครับ นักบินมีเวลาสามชั่วโมง แต่เวลาของผมมีเพียงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง จากการคำนวณเวลาที่เร็วที่สุดของเส้นทางสนามบิน ผมต้องเหลือเวลาไว้อย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงครึ่ง เพื่อให้ขั้นตอนการตรวจเช็คและบรรทุกสินค้าเสร็จสิ้น ไม่อย่างนั้นจะกระทบเวลาออกบินของเครื่องบินแล้วครับ !”
ผู้ชายที่ถูกเรียกว่าท่านไวเคานต์ก็ร้อนใจมาก ๆ เหมือนกัน แล้วพูดว่า : “เมื่อห้าชั่วโมงก่อน ตอนที่ทหารม้ากล้าไม่ได้โผล่สถานที่รวมตัว เบื้องบนได้ส่งคนติดต่อให้รีบไปตรวจสอบที่เบอร์เกนแล้ว อีกไม่นานน่าจะมีข่าวคราว ก่อนหน้าที่ไม่ได้มีการถ่ายทอดคำสั่งใหม่ล่าสุด ให้ทุกคนรอคำสั่งอยู่ที่เดิม !”
……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...