ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4976
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม“ครั้งหน้าจะแวะไปเยี่ยมเยือนอย่างแน่นอน ครั้งนี้ไม่มีเวลาเลยจริงๆ”
เมื่อฮามิดเห็นดังนั้น ก็พยักหน้าให้แล้วกล่าว“ได้ ในเมื่อนายรีบ งั้นพี่ชายคนนี้ก็ไม่เสียเวลานายแล้ว นายไปทำธุระของนายเถอะ ครั้งหน้าเราค่อยนัดเจอกัน”
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่ชุดทำงานของตัวเอง แล้วกล่าว“ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เสร็จแล้วก็จะกลับแล้วเหมือนกัน”
“ได้”เย่เฉินพยักหน้า แล้วจับมือกับเขาอีกครั้ง แล้วกล่าว“งั้นก็ลากันตรงนี้เลยนะ ！”
ฮามิดพูดอย่างตรงไปตรงมา“ได้สิได้ นายไปทำธุระของนายเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน ”
สองคนโบกมือลา เย่เฉินกับว่านพั่วจวิน เดินเข้าไปยังอาคารหลักในพื้นที่ส่วนกลางของฐานที่มั่น
เดินเข้าไปภายในอาคาร เย่เฉินพูดกับว่านพั่วจวินว่า“พั่วจวิน จัดห้องประชุมที่มีระดับการรักษาความปลอดภัยสูงสุดห้องหนึ่ง ตามพล.ต.ท.หลี่ กับห้าสี่เจ็ดมา และพาทหารม้ากล้าเจ็ดคนที่นายพาตัวกลับมา เข้ามาพร้อมกัน”
“ครับคุณเย่！”ว่านพั่วจวินพาเย่เฉินตรงไปยังห้องประชุมที่ไร้ซึ่งหน้าต่างในทันที จากนั้นก็ให้คนไปเชิญตัวหลี่ญ่าหลินกับห้าสี่เจ็ดมา
หลี่ญ่าหลินไม่คิดว่าเย่เฉินจะเดินทางมาที่ซีเรีย ถามด้วยความประหลาดใจว่า“คุณชายเย่ คุณมาด้วยตัวเองเลยเหรอ？”
เย่เฉินยกยิ้มเล็กน้อยและกล่าว“พล.ต.ท.หลี่ ผมเพิ่งมาจากยุโรปเหนือ ได้ตัวสมาชิกขององค์กรลึกลับมาด้วยอีกหลายคน ครั้งนี้คนเยอะหน่อย และไม่ใช่ทหารหน่วยกล้าตาย แต่ระดับสูงกว่าทหารหน่วยกล้าตายขั้นหนึ่ง ”
“ไม่ใช่ทหารหน่วยกล้าตาย？”หลี่ญ่าหลินถามด้วยความประหลาดใจ“แล้วอยู่ขั้นไหน? ในองค์กรมีหน้าที่อะไร? ”
ตัวเขาเอง ไม่ใช่คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมกลโกงอะไร
ใครมีน้ำใจ ก็อยากจะตอบแทน
ใครมีบุญคุณ ก็อยากจะชดใช้
เดิมทีเขาคิดว่า เย่เฉินใจกว้างและมีเมตตากับตัวเอง ยึดเอาสำนักว่านหลงไว้ทั้งหมด ก็คงจะต้องกดขี่บังคับสำนักว่านหลงทุกรูปแบบ อีกทั้งก็คงจะให้ทุกคนทั้งสำนักว่านหลงต้องถวายชีวิตให้
ทว่า เขาไม่นึกไม่ฝันมาก่อน หลังจากที่เย่เฉินยึดเอาสำนักว่านหลงไปแล้ว ก็แทบไม่เคยให้สมาชิกของสำนักว่านหลงต้องไปเสี่ยงอันตรายใดๆ อีกทั้งก็ยังคอยให้ทรัพยากรต่างๆและความช่วยเหลือกับสำนักว่านหลงอยู่ไม่ขาด
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...