ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4977
ยิ่งไปกว่า ทุกอย่าง ล้วนเกินความคาดหมายของว่านพั่วจวิน
อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง เอาแค่เรื่องฐานที่มั่นนี้ นี่เป็นความฝันอันสูงสุดของว่านพั่วจวินที่มีมานานหลายปี
ทว่า แม้เขาจะอยู่ในประเทศที่มีศึกสงครามมานาน แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสเลยสักครั้ง ที่จะทำให้ทางการในท้องที่อนุญาตให้สำนักว่านหลงปักหลักประจำการอยู่ในพื้นที่
แต่เย่เฉินกลับทำมันได้อย่างง่ายดาย
นอกจากนี้ เย่เฉินยังช่วยสำนักว่านหลงก่อตั้งธุรกิจที่ถูกกฎหมายอย่างเจ้าหน้าที่คุ้มกันติดอาวุธ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธสองอย่างนี้ที่ให้ผลตอบแทนที่สูง แต่ความเสี่ยงต่ำอีกด้วย
ไม่เพียงเท่านี้ เย่เฉินยังให้การสนับสนุนทางการเงินกับสำนักว่านหลง ด้วยทุกอย่างที่มีอยู่ในตอนนี้ อีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า เงินที่มีของสำนักว่านหลงก็ใช้มันไม่หมดแล้ว
ดังนั้น ในช่วงเวลานี้ ว่านพั่วจวินก็จึงปรารถนาอย่างมากที่จะได้ทำอะไรเพื่อตอบแทนเย่เฉินบ้าง
เดิมทีเขาคิดว่า บุญคุณที่ตัวเองกับสำนักว่านหลงติดค้างเย่เฉินนั้นมีมากจนนับไม่ถ้วนแล้ว แต่ใครจะไปคิด ที่เม็กซิโกเย่เฉินได้รินเหล้าเพื่อเฉลิมฉลองให้ทุกคน ซึ่งทำให้การฝึกฝนของทุกคนนั้นเพิ่มขึ้นไปอีกด้วย！
นับตั้งแต่ที่กลับมาจากเม็กซิโก ว่านพั่วจวินก็แทบอยากจะบุกตะลุยโจมตีข้าศึก และต่อสู้สังหารศัตรูเพื่อเย่เฉินอยู่ตลอด
ดังนั้น เมื่อได้ยินเย่เฉินบอกว่า ทราบตำแหน่งที่แน่ชัดของฐานที่มั่นองค์กรลึกลับนั้นแล้ว เขาก็แทบทนรอไม่ไหวที่อยากจะไปกวาดล้างสถานที่ตั้งนี้แทนเย่เฉิน！
ขัดเขินเล็กน้อย พูดอย่างรู้สึกผิดกับเย่เฉิน“ขอโทษคุณเย่ด้วย ที่ไม่คิดให้รอบคอบ ทำตัวโง่เขลา ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย！”
เย่เฉินพูดเสียงเรียบ“คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด ตอนที่ห้าสี่เจ็ดบอกเรื่องพวกนี้กับฉัน นายเองก็ไม่ได้อยู่ด้วย ดังนั้นนายไม่รู้ถึงสถานการณ์ที่แท้จริงของทหารหน่วยกล้าตายเหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ”
พูดจบ เขาก็พูดต่อ “เอาตัวทหารม้ากล้าเจ็ดคนนั้นเข้ามา ให้พวกเขามาบอกเล่าเกี่ยวกับสถานที่ตั้งนั้นกับเรา ”
“รับทราบครับ！”
ไม่นาน ทหารม้ากล้าเจ็ดคนก็ถูกนำตัวมา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...