ทั้งเจ็ดคนนี้ตั้งแต่เดินทางมาจนถึงตอนนี้ ก็ร้อนรนกระวนกระวายอยู่ตลอด เพราะพวกเขารู้ว่าพิษในร่างกายของตัวเองนั้นจะกำเริบในอีกหกวัน หากในหกวันนี้ไม่ได้ยาแก้พิษมา พวกเขาทั้งเจ็ดคนก็ต้องตาย
ทว่า ก่อนหน้านั้นเย่เฉินได้รับปากว่าจะกำจัดพิษในร่างกายของพวกเขาออกให้ แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้พบเจอกับเย่เฉิน ว่านพั่วจวินก็พาตัวพวกเขามาที่ซีเรีย ดังนั้นพวกเขาก็จึงยิ่งร้อนรนมากขึ้นไปอีก
จนเมื่อเดินเข้ามาที่ในห้องประชุมนี้ ทันทีที่เห็นเย่เฉิน ทั้งเจ็ดคนก็ราวกับเห็นผู้ที่จะช่วยชีวิตในที่สุด
ดังนั้น คนที่อยู่ตรงหน้าสุดเมื่อเห็นเย่เฉิน ก็พูดขึ้นอย่างดีอกดีใจว่า “คุณ……คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ!”
เย่เฉินพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วชี้ไปยังที่นั่งที่ว่างตรงหน้า พูดด้วยรอยยิ้ม“พวกคุณนั่งลงก่อน มีบางเรื่องที่อยากจะทำความเข้าใจกับพวกคุณให้มากขึ้นหน่อย”
“ไม่มีปัญหา!”คนคนนั้นตอบกลับในทันที แต่ท่าทียังคงไม่สบายใจเล็กน้อย
เขากลัวว่าเย่เฉินจะไม่คิดช่วยพวกเขากำจัดพิษออกให้จริงๆ แต่หลอกถามเอาข้อมูลทั้งหมดที่พวกเขารู้ในช่วงสองสามวันนี้จนหมดจด จากนั้นก็ปล่อยพวกเขาไปตามยถากรรม
เย่เฉินเองก็มองออกถึงความกังวลและร้อนรนจากท่าทีของพวกเขา ก็จึงยกยิ้มให้ แล้วเดินเข้าไปหาตบไปที่บ่าของพวกเขาคนละที จากนั้นก็เอ่ยพูดขึ้นว่า“พวกคุณกังวลกลัวว่าผมจะไม่ทำตามที่รับปากว่าจะกำจัดพิษในร่างกายออกให้ใช่ไหม?”
ทั้งเจ็ดคนมองหน้ากัน แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะตอบออกไป
คนที่อยู่คนแรกรวบรวมความกล้าแล้วพยักหน้ารับ คนที่เหลือก็ถึงกล้าที่จะพยักหน้ารับตามเขา
เย่เฉินยิ้มอย่างขบขัน แล้วกล่าว“ เป็นเรื่องปกติที่จะเป็นกังวล แต่ตอนนี้ไม่ต้องห่วง พิษในร่างกายของพวกคุณ ได้ถูกกำจัดออกไปแล้ว !”
ทำเอาทุกคนต่างมีใบหน้าที่ตกตะลึงกันเป็นอย่างมาก พวกเขาไม่เข้าใจ พิษที่ยังสัมผัสได้เมื่อครู่ มันได้จางหายไปตั้งแต่ตอนไหนกัน
ชายคนแรกนั้นหัวสมองค่อนข้างไวเล็กน้อย เขาจำได้ว่าเมื่อครู่เย่เฉินตบบ่าตัวเองไป ก็จึงเอ่ยถามไปตามสัญชาตญาณ“หรือว่า……หรือว่าที่คุณตบบ่าเราไปเมื่อกี้นี้ ก็ช่วยเรากำจัดพิษออกไปได้แล้ว?”
เย่เฉินพยักหน้าให้
ชายคนนั้นถามด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจ“พิษชนิดนี้ไม่มีทางที่จะกำจัดออกได้ คุณ……คุณทำมันได้ยังไง?!”
เย่เฉินยกยิ้มแล้วกล่าว“เหตุผลที่ไม่สามารถจะกำจัดออกไปได้นั้น เพราะที่อยู่ในร่างกายของพวกคุณไม่ใช่พิษแท้ แต่เป็นเพียงพลังบางอย่างที่พวกคุณควบคุมมันไม่ได้เท่านั้น ในเมื่อพวกคุณควบคุมมันไม่ได้ ก็จึงถูกมันควบคุมแทน ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...