บทที่ 498
"แกเนี่ยนะ! " หม่าหลันโกรธจนบ้าไปแล้ว และด่าว่า: "แกไม่เห็นหรือไงว่ามันมีกันสิบกว่าคน? แกอยากตายก็อย่าเอาฉันไปเกี่ยวข้องได้ไหม! "
ในเวลานี้ เหอหัวเฉียงจ้องไปที่เย่เฉิงด้วยแววตาชั่วร้าย ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วถามว่า: "ไอ้หนุ่ม ให้แกเอโฉนดบ้านมาแกก็ไม่เอามา กล้าหลอกฉันเหรอ? เชื่อไหมว่าแกจะต้องตายอยู่ที่นี่? "
เย่เฉินพูดอย่างใจเย็น: "ฉันจะให้โอกาสแกรอดแค่ครั้งเดียว แกตอบคำถามฉันดีๆ แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก ตั้งใจฟังฉันให้ดี แผนในวันนี้ ใครเป็นคนทำ? "
เหอหัวฉียงหัวเราะออกมา: "แม่งน่าสนใจจริงๆ แกอยู่ในถิ่นของฉันแค่คนเดียว ยังกล้าขู่ฉันอีกเหรอ? แกนี่มันกล้า! เบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม?”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และถามเขา: "ที่ไหนล่ะถิ่นของแก? "
เหอหัวเฉียงกระทืบเท้า และพูดอย่างเย็นชา: "บ้านพักตากอากาศหลังนี้แหละ ที่เป็นถิ่นของกู! "
เย่เฉินพยักหน้า หัวเราะและถามว่า: "แล้วแกรู้ไหม ว่าถิ่นของฉันอยู่ที่ไหน? "
เหอหัวเฉียงถามอย่างดูถูก: "อะไรกัน? แกอยากแข่งกับฉันเรื่องถิ่นฐาน? ได้เลย ที่ไหนล่ะถิ่นของไหน"
เย่เฉินพูดอย่างใจเย็น: "เมืองจินหลิงทั้งหมด ล้วนเป็นถิ่นของฉัน! "
"แม่ง! " เหอหัวเฉียงโกรธและด่าว่า: "หลอกฉันเหรอ? เมืองจินหลิงเป็นถิ่นของแก? แกเห็นท่านหงห้าเป็นคนไร้ประโยชน์หรือไง? ฉันจะบอกแกไว้ พี่ใหญ่ของฉันเป็นลูกบุญธรรมท่านหงห้า ในเมืองจินหลิง ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับฉัน! "
"ถึงหงห้าจะอยู่ที่นี่ เขาก็ต้องคุกเข่าต่อหน้าฉัน แกมันก็แค่ไอ้ห่วย? "
เย่เฉินหัวเราะ เหยียดนิ้วออกหนึ่งนิ้ว และพูดกับเขาว่า: "โอกาสสุดท้าย บอกฉันมาตรงๆ ใครเป็นคนวางแผนจัดฉากในวันนี้? "
"แม่งเอ๊ย..." เหอหัวเฉียงโกรธ: "กล้าดูหมิ่นท่านห้า ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”
ทันทีที่สิ้นเสียง เหอหัวเฉียงรู้สึกว่ามือขวาของเขาถูกจับอย่างแรง!
พอมองขึ้นไป เย่เฉินจับข้อมือขวาของเขาไว้อย่างแน่น
ในเวลานี้ เย่เฉินแสยะยิ้มและพูดว่า: "มา ฉันจะให้ ‘สิบสองเสียง’ แก"
เหอหัวเฉียงโพล่งออกมาโดยไม่รู้ว่า: "อะไรคือสิบสองเสียง?!”
จู่ๆ เย่เฉินก็จับนิ้วหัวแม่มือขวาของเขา และใช้แรงหักไปด้านหลัง...
“อ้า เชี้ยฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว... รีบฟันมันให้ตายเร็ว"
ในขณะนี้ลูกน้องทั้งสิบกว่าคนดึงมีดพร้าออกมา แล้วแห่มาหากเขา
เย่เฉินสีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง
นักเลงเพียงไม่กี่คน เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ไม่ใช่ตัวอะไรทั้งนั้น
ดังนั้น เขาจึงยังคงทำการหักนิ้วนางของเหอหัวเฉียงต่อ
"แกร็ก! "
นิ้วที่สี่ของเหอหัวเฉียง หักไปพร้อมกับเสียง!
ในตอนนี้ มีดพร้าสิบกว่าเล่ม ก็อยู่ตรงหน้าเย่เฉินแล้ว!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...