บทที่ 499
นิ้วทั้งสี่ของเหอหัวเฉียงหักอย่างต่อเนื่อง เจ็บปวดจบแทบจะเป็นลม
อย่างไรก็ตาม เขาเห็นเหล่าลูกน้องเหวี่ยงมีดมาด้านหน้าแล้ว ในใจรู้สึกดีใจเกินคาด!
แกหักนิ้วของฉัน? ฉันจะให้พี่น้องของฉันตัดนิ้วของแกให้หมด!
เย่เฉินไม่สนใจ ก็แค่นักเลงสิบกว่าคน จิ๊บๆ ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง
ตอนกำลังจะเริ่มลงมือ จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวดังมาจากนอกประตู: "ไอ้พวกแม่งหยุดเดี๋ยวนี้! ใครกล้าทำร้ายอาจารย์เย่ ต้องถูกฟันตาย! "
นักเลงสิบกว่าคนเงยหน้าขึ้นมอง ตกใจแทบจะฉี่ราดกางเกง!
ท่านหงห้า!
ที่แท้เป็นท่านหงห้าเย่อราชาใต้ดินแห่งเมืองจินหลิง!
ทำไมเขาถึงมาที่นี่?!
ในเวลานี้หงห้า นำลูกน้องที่แข็งแกร่งที่สุดของตัวเอง แต่ละคนต่างพกปืน ไม่ใช่เรื่องง่ายนักเลงทั่วไปจะสู้ได้
หลังจากที่ชายพกปืนเหล่านี้เข้ามา พวกเขาก็ชี้ปืนไปที่นักเลงที่ถือมีดทันที พวกเขากลัวจนทิ้งมีดลงบนพื้น
หนึ่งในชายเหล่านั้นตกใจกลัว คุกเข่าลงกับพื้น พร้อมกับร้องไห้พูดว่า: "ท่านห้าโปรดไว้ชีวิตด้วย! "
การคุกเข่าของเขา ทำให้คนอื่นๆ ต่างพากันคุกเข่าลง
พวกเขาเป็นแค่ลูกน้องต่ำต้อย อยู่ต่อหน้าท่านหงห้า พวกเขาก็เหมือนมด เป็นธรรมดาที่จะกลัวตาย
เหอหัวเฉียงก็ตกใจจนเอ๋อไปเลย
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมท่านห้าถึงมาที่นี่?!
ในตอนนี้ท่านหงห้าได้เดินไปหาเย่เฉินอย่างรวดเร็ว และโพล่งออกไป: "อาจารย์เย่ ขอโทษด้วย ที่หงห้ามาช้า! "
เย่เฉินโบกมือ และพูดว่า: "ให้คนของนา พาเจ้าพวกนี้ไปขังในห้องก่อนไป"
หงห้าพยักหน้าทันที และให้ลูกน้องจับกลุ่มคนเหล่านั้นเข้าไปขังไว้ในห้องข้างๆ
จากนั้น เย่เฉินก็มองไปที่เหอหัวเฉียงที่หน้าซีด และพูดด้วยรอยยิ้ม: "ที่เราตกลงกันว่าสิบสองเสียง เรามาต่อกันเถอะ! "
อย่างเช่นหนึ่งสำนัก หัวหน้าสำนักหนึ่งคน หัวหน้ากลุ่มหลายสิบคน ลูกน้องไม้แดงหลายร้อยคน และน้องเล็กอีกหลายหมื่นคน น้องเล็กเหล่านี้ ถือเป็นลูกศิษย์ของ
ท่านหงห้าผู้มีชื่อเสียง กลับบอกว่าตัวเองเป็นศิษย์ของชายหนุ่มคนนี้ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เขาอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มคนนี้ ฐานะต่ำต้อยมาก!
เหอหัวเฉียงตกใจจนสั่นสะท้านไปทั่วร่างกายเมื่อรู้ถึงความสัมพันธ์นี้!
นี่มันยังไงกันแน่?
ป้ารองให้ตัวเองมาคิดบัญชีกับหญิงแก่คนหนึ่ง และถามเอาบ้านพักตากอากาศจากลูกเขยของหญิงแก่คนนั้น ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นพี่ใหญ่ของหงห้า?!
เหอเหลียนที่อยู่ด้านข้างก็ตกใจจนขาอ่อนไปหมด สีหน้าซีดเซียวของเธอจ้องไปที่เฉียนหงเย่น และถามด้วยเสียงต่ำว่า: "คนที่เธอมีเรื่องด้วยเป็นใครกันแน่? เธออยากให้ฉันตายหรือไง?! "
เฉียนหงเย่นตะลึงมึนงงไปหมด
รู้ว่าเย่เฉินดูเหมือนจะเพิ่งฮวงจุ้ยพัดพาคนเจ๋งๆ มาได้ไม่กี่คน แต่ไม่คิดว่าจะสุดยอดขนาดนี้!
ตอนนี้หม่าหลันก็ตกใจเล็กน้อย เด็กดี ลูกเขยของฉันนี่น่าทึ่งจริงๆ! พัดพาคนใหญ่คนโตได้ ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครจับได้? มีกึ๋นเสียจริงๆ ...
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...