พูดจบ เขาหันไปหาเย่เฉิน แล้วพูดอย่างจริงจัง“คุณชายเย่ หากอยากจะกำจัดฐานที่มั่นนี้ การตัดช่องทางการขนส่งยาแก้พิษนี้เป็นวิธีที่ดี อีกทั้ง เมื่อตัดช่องทางการจัดส่งยาแก้พิษนี้ได้สำเร็จ ก็จะสามารถเข้าประชิดและตีโอบศัตรูได้ เหมือนพวกซุ่มยิงในสนามรบ ไม่ฆ่าผู้บาดเจ็บ แต่ใช้ผู้บาดเจ็บเป็นเหยื่อล่อขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย จากนั้นก็จัดการกับทุกคนที่เข้ามาช่วยเหลือ”
เมื่อว่านพั่วจวินได้ยิน ก็พูดอย่างอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ว่า“ล้อมข้าศึกเพื่อโจมตี!วิธีการของพล.ต.ท.หลี่นี้ยอดเยี่ยมมากๆ!”
พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับเย่เฉิน“คุณเย่ หากใช้วิธีของพล.ต.ท.หลี่ ล้อมข้าศึกเพื่อโจมตี แล้วรอวันครบกำหนดในเจ็ดวัน หลังจากเจ็ดวันนั้น ฐานที่มั่นนี้คงหายสาบสูญไปเอง ”
ห้าสี่เจ็ดพูดอย่างหวาดกลัว“คุณเย่ได้โปรดทบทวนอย่างรอบคอบด้วย!หากทำแบบนี้ ทหารหน่วยกล้าตายหลายพันคนกับครอบครัวของเหล่าทหารหน่วยกล้าตายต้องตายอย่างไร้ที่ฝังกลบเป็นแน่ !”
“ใช่ครับ……”ทหารม้ากล้าคนนั้นก็พูดด้วยความตื่นตระหนกเช่นกัน“ทหารหน่วยกล้าตายกับทหารม้ากล้า ทุกคนล้วนถูกบังคับให้ต้องถวายชีวิตเพื่อองค์กร หากยาแก้พิษของพวกเขาถูกตัดขาดไปจริงๆ พวกเขาไม่มีใครสามารถอยู่รอดต่อไปได้แน่ นี่……นี่สำหรับพวกเขาแล้ว……มันโหดร้ายเกินไป……”
พูดจบ เขาหันไปหาเย่เฉิน พูดขอร้อง“คุณ ได้โปรดเห็นแก่ที่พวกเราทำไปเพราะถูกบีบบังคับอย่างไม่มีทางเลือก ไว้ชีวิตพวกเรากับครอบครัว และเพื่อนพ้องของเราด้วยเถอะ……”
เย่เฉินไม่ได้พูดอะไร หลังจากที่เขาครุ่นคิดอยู่ลำพัง ก็จึงเอ่ยพูดขึ้น“การตัดขาดช่องทางการลำเลียงยาแก้พิษนั้นเป็นประโยชน์อย่างมากจริง แต่มันไร้มนุษยธรรมไป หากทำมันสำเร็จได้ ชีวิตอีกกว่านับพันก็จะไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป”
พูดมาถึงตรงนี้ เย่เฉินก็หันไปหาห้าสี่เจ็ดกับทหารม้ากล้าทุกคน เอ่ยถามอย่างจริงจัง“หากวันหนึ่ง พวกคุณพบว่ายาแก้พิษที่องค์กรให้มาหลังจากที่กินเข้าไปแล้ว มันไม่ได้ส่งผลให้พิษในร่างกายขยายเวลาออกไป แต่มันกำจัดพิษนั้นให้หายไป พวกคุณจะมีปฏิกิริยากันยังไง?”
คำพูดของห้าสี่เจ็ด ทำเอาทหารม้ากล้าทุกคนต่างก็เห็นด้วยและรู้สึกอย่างที่พูดนั้นเช่นกัน
พวกเขาเป็นเหมือนทหารหน่วยกล้าตาย คาดหวังว่าจะมีสักวันหนึ่ง ที่จะสามารถหลุดพ้นไปจากการควบคุมขององค์กรลึกลับนี้ได้
สาเหตุที่ไม่เคยได้ยืนหยัดต่อสู้กับองค์กรนั้น ก็เป็นเพราะพิษในร่างกายที่ไม่สามารถจะต้านทานและกำจัดออกไปได้
คนรุ่นก่อนของพวกเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อน ไม่ว่าจะต่อต้าน หรือหลบหนีไป อายุขัยสูงสุดของคนที่หลบหนีออกไปได้ ก็มีเพียงแค่เจ็ดวันเท่านั้น

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...