ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4985
เย่เฉินพยักหน้า พูดด้วยรอยยิ้ม“ฉันยังมีเรื่องที่จะวานให้พวกนายต้องเตรียมพร้อมล่วงหน้าในเบรุตด้วย ”
พูดจบ เย่เฉินก็พูดอย่างจริงจัง“พั่วจวิน วันปฏิบัติการ นายพาห้าสี่เจ็ด กับทหารม้ากล้าเจ็ดคนนี้ไปรอฉันที่ทะเลหลวง หลังจากที่ฉันทำสำเร็จ นายพาพวกเขาไปที่เหมืองทองแดงนั้น อยากจะให้ทหารม้ากล้ากับทหารหน่วยกล้าตายทุกคนยอมจำนนอย่างยินยอมพร้อมใจ ต้องการให้พวกเขาทุกคนออกหน้าเป็นกระบอกเสียงให้ ”
ว่านพั่วจวินพูดอย่างไม่ลังเล“ได้ครับคุณเย่ ผมจะเตรียมเรือลำหนึ่งไว้ล่วงหน้า รอฟังข่าวจากคุณที่ทะเลหลวงครับ”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วหันมองไปยังห้าสี่เจ็ดและทหารม้ากล้าทั้งเจ็ดคน เอ่ยพูดขึ้นว่า“ถึงเวลา ต้องรบกวนทุกคนด้วยแล้ว หากเราทำเรื่องนี้สำเร็จได้ ยังต้องรบกวนทุกๆคนช่วยผมดูแลจัดการฐานที่มั่นนั้นด้วย ”
ทั้งแปดคนตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
แผนการที่กล้าหาญและบ้าระห่ำของเย่เฉิน ทำเอาพวกเขาตื่นเต้นมาก หากพิษในร่างกายที่หายไป คือการทำลายโซ่ตรวนที่องค์กรพันธนาการพวกเขาเอาไว้มานานนับปี และการที่เย่เฉินเข้าไปกระชับพื้นที่ฐานที่มั่นนี้ นั้นก็คือการตอบโต้องค์กรในก้าวแรก
จากนั้น เย่เฉินถามทุกคน“ทุกคน ช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหม ว่ายาแก้พิษที่องค์กรให้พวกคุณนั้นหน้าตาเป็นยังไง ？”
ห้าสี่เจ็ดพูดขึ้นมาก่อน“ยาที่พวกเราได้เป็นยาเม็ดกลมๆ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งเซนติเมตร มีสีน้ำตาลเข้ม ตัวยาลักษณะมันวาว ”
ทหารม้ากล้าทุกคนก็พากันพยักหน้าตาม ชายคนแรกพูดขึ้นมา“ที่เราได้ก็แบบนี้เหมือนกัน ”
เย่เฉินขมวดคิ้ว ควักเอายาช่วยหัวใจเม็ดหนึ่งออกมา เอ่ยถาม“มันดูคล้ายไอ้นี่หรือเปล่า ？”
คนผู้นั้นตอบ “อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน ”
หลี่ญ่าหลินถามต่อ “แล้วสามสัปดาห์นั้น การขนส่งสินค้าอื่นๆของพวกคุณกับตุรกีหยุดชะงักไปด้วยไหม？”
“เปล่า”คนผู้นั้นตอบ“ การขนส่งสินค้าต่างๆของเรากับตุรกีนั้นเป็นไปอย่างราบรื่น เรือสินค้าจะเข้ามาเกือบทุกๆสัปดาห์”
หลี่ญ่าหลินพยักหน้ารับเบาๆ แล้วกล่าว“ในเมื่อการขนส่งยังเป็นไปอย่างราบรื่นกับตุรกี อย่างนั้นแล้วยาแก้พิษของพวกคุณก็คงไม่ได้มีแหล่งผลิตในตุรกี ตุรกีน่าจะเป็นแค่ทางผ่าน ที่มีปัญหา น่าจะเป็นเส้นทางที่มายังตุรกีมากกว่า”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...