เหมืองทองแดงมีการผลิตที่คงที่ มีช่องทางการจำหน่ายที่แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นสินค้าหรือเงินทุน เส้นทางการหมุนเวียนนั้นชัดเจนอย่างมาก เมื่อเป็นเช่นนี้ โลกภายนอกก็จึงย่อมจับสังเกตอะไรไม่ได้
อันที่จริง หากอยากจะรับประกันการผลิตพื้นฐานทั่วไปของเหมืองทองแดง องค์กรไม่จำเป็นต้องสร้างโรงหลอมทองแดงขึ้นใหม่ในตุรกี
เพราะว่า แร่ทองแดงที่ผลิตในเหมืองทองแดงนั้นไม่มีเบาะแสอะไร ไม่ว่าใครจะซื้อมันไป ตามหลักแล้วก็ไม่มีผลใดๆทั้งนั้น
แต่ที่องค์กรต้องสร้างโรงหลอมทองแดงขึ้นมา จุดประสงค์ที่แท้จริง ก็เพื่อให้มั่นใจว่าจะสามารถตอบสนองความต้องการภายในของเหมืองทองแดงได้อย่างเต็มที่
เนื่องจากเหมืองทองแดงเปิดเผยกับคนภายนอกว่าสถานที่แห่งนี้มีคนเพียงร้อยกว่าคนเท่านั้นที่อาศัยอยู่ แต่จำนวนคนจริงๆที่อาศัยมีมากกว่าถึงพันคน หากสิ่งของจำเป็นในการดำรงชีพของคนกว่าพันคน จัดหามาจากที่ไซปรัสเพียงที่เดียว ของที่มากมายแบบนี้ จะต้องสร้างความสงสัยให้คนในพื้นที่อย่างแน่นอน
นี่จึงเป็นเหตุ ให้พวกเขาจำเป็นต้องมีช่องทางที่ปลอดภัย ในการแอบจัดหาเสบียงให้กับภายในของเหมืองทองแดง
เวลานี้ โรงหลอมทองแดงในตุรกี ก็จึงมีบทบาทอย่างมาก
ภายนอก พวกเขาใช้การขนส่ง ลำเลียงแร่ทองแดงที่ผลิตได้จากเหมืองส่งไปยังตุรกี
แต่ในความเป็นจริงสิ่งที่สำคัญคือเรือที่มาขนส่งแร่ทองแดงนี้ แอบบรรทุกสิ่งของจำเป็นในการดำรงชีพจำนวนมากไปยังไซปรัสอย่างเงียบๆ หลังจากที่ลักลอบขนเสบียงเข้าไปยังภายในเหมืองทองแดงแล้ว ก็ทำทีเป็นขนแร่ทองแดงที่ผลิตได้จากในเหมืองส่งต่อไปยังตุรกี
ใช้ช่องทางในการลำเลียงนี้ให้เกิดประโยชน์ ขณะเดียวกันก็ไม่มีใครรู้ ว่าลักลอบส่งเสบียงไปยังภายในเหมืองทองแดงอย่างเงียบๆ
ดูเหมือนโรงหลอมจะนำเข้าแร่หินที่ผลิตโดยเหมืองทองแดง สร้างรายได้ให้กับเหมือง แต่ในความเป็นจริง บทบาทหลักของโรงหลอมนี้ เป็นเพียงสิ่งอำนวยความสะดวกที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของเหมืองทองแดงเท่านั้น
จากนั้น เย่เฉินกับว่านพั่วจวิน และหลี่ญ่าหลินก็ได้วางแผนปฏิบัติการอย่างละเอียดรอบคอบขึ้นมา
หลังจากที่เตรียมการวางแผนแล้วเสร็จ เย่เฉินก็ตั้งใจจะเดินทางไปสหรัฐอเมริกา ใช้เวลาที่เหลือในอีกหลายวันนี้เตรียมตัวให้พร้อม
ทว่า ก่อนออกเดินทาง เขาได้ให้ว่านพั่วจวินพาตัวเองไปเจอกับเฮียหล่างหล่างหงจวินผู้เชี่ยวชาญด้านการสื่อสาร
ในตอนนี้ ว่านพั่วจวินได้ให้อาคารสองชั้นหลังหนึ่งกับหล่างหงจวิน เพื่อให้เขาได้ใช้เป็นที่คิดค้นวิจัย
แม้หล่างหงจวินจะมาถึงที่ซีเรียได้ไม่กี่วัน แต่สภาวการณ์ของเขานั้น เกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่ามหัศจรรย์ ไม่เพียงแค่สภาพจิตใจ สีหน้าท่าทางและอารมณ์ความรู้สึกล้วนดูดีขึ้นมาก คนทั้งคนก็ราวกับหน้าเด็กขึ้นเป็นกอง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...