เย่เฉินลงจากเครื่องเพียงลำพัง แล้วขับรถกลับไปยังโรงแรมที่พักกับเซียวชูหรัน
และในช่วงสองสามวันหลังจากนี้ เขาให้เฟ่ยเข่อซินส่งตัวยามาให้ชุดหนึ่ง ใช้เวลาที่เซียวชูหรันไปเรียนในตอนกลางวัน กลั่นยาช่วยหัวใจขึ้นมาชุดใหม่
จากนั้น เขาเอายาเสริมชี่ปราณเม็ดหนึ่งกับยาอายุวัฒนะสองเม็ดมาผสมเข้าไปด้วย แล้วเพิ่มสมุนไพรที่บำรุงร่างกายลงไปอีกจำนวนมาก กลั่นเป็นยาอีกหลายพันเม็ดที่มีฤทธิ์ยาเพียงพอ และยังมีโอสถที่มีปราณทิพย์อีกเล็กน้อย
ฤทธิ์ยาของโอสถชนิดนี้ แม้จะไม่เท่ายาช่วยหัวใจ แต่ก็สามารถกำจัดพิษที่อยู่ในร่างกายของทหารหน่วยกล้าตายและทหารม้ากล้าออกได้ ช่วยพวกเขาปลดโซ่ตรวนที่พันธนาการไว้กว่าหลายร้อยปีนี้ให้หมดสิ้นได้
นอกจากเตรียมยาแก้พิษแล้ว เย่เฉินยังได้เตรียมแผนปฏิบัติการขึ้นสองแผนสำหรับตัวเองด้วย
แผนแรก คือคิดหาโอกาสลักลอบเข้าไปในเรือบรรทุกสินค้าที่ลำเลียงยาแก้พิษนี้ในทะเล จับเส้นทางการลำเลียงยา คิดหาวิธีล้วงความลับที่สูงขึ้นไปอีกขั้นขององค์กร จากนั้นก็หาโอกาสสับเปลี่ยนยาแก้พิษนี้
และอีกแผนก็คือ แอบลักลอบเข้าไปในเหมืองทองแดง รอขุนพลหัวเมืองได้ยาแก้พิษไปแล้ว ก็ค่อยแอบจัดการขุนพลหัวเมืองอย่างลับๆ
ข้อดีของแผนแรก ไม่เพียงสามารถขยับเข้าใกล้บุคคลระดับสูงได้ และวิธีการนี้ก็ทำได้เร็วยิ่งกว่า เมื่อเป็นเช่นนี้ หากแผนการนี้ล้มเหลว ก็ยังเลือกแผนสองได้ แต่หากลงมือปฏิบัติการแผนสองก่อน อย่างนั้นก็จะไม่มีทางเลือกที่เหมาะสมอีก
ส่วนจะทำยังไงถึงจะแอบลักลอบขึ้นเรือบรรทุกสินค้าที่แล่นอยู่นี้ได้ เย่เฉินก็ได้คิดแผนหนึ่งที่เป็นไปได้ขึ้นมา บอกความต้องการของตัวเองให้ว่านพั่วจวินได้รับรู้ก่อน แล้วให้เขาเตรียมพร้อมสำหรับตัวเองล่วงหน้า
เย่เฉินพยักหน้า และถามเขา“เหมืองทองแดงของพวกเขา อยู่ที่ลีมาซอลใช่ไหม?”
“ครับ”ว่านพั่วจวินตอบ“ตำแหน่งของเหมืองทองแดง อยู่ทางฝั่งทิศตะวันออกเฉียงเหนือของลีมาซอลระยะห่างราวๆสามสิบกิโลตามแนวชายฝั่ง ที่เหมืองมีท่าเทียบเรือของตัวเอง”
เย่เฉินถามต่อ“ เช็กได้หรือยังว่าเรือขนส่งสินค้านั้นออกจากตรงไหนของตุรกี ?”
“เรียบร้อยแล้วครับ”ว่านพั่วจวินตอบ“ตามข้อมูลการขายของเหมืองทองแดง แร่ทองแดงทั้งหมดที่พวกเขาผลิตได้ ถูกขายมันให้กับโรงหลอมทองแดงในจังหวัดฮาทัยของตุรกี โรงหลอมแห่งนี้เพื่อต้องการจะลดต้นทุนการขนส่ง ได้ซื้อเรือสินค้าขนาดแปดพันตันมาลำหนึ่ง ใช้ในการขนส่งแร่ทองแดงจากไซปรัสโดยเฉพาะ เส้นทางเดินเรือของพวกเขาก็คงที่มาก นั่นก็คือจากท่าเรืออิสเคนเดอรุนในจังหวัดฮาทัยของตุรกี ไปท่าเทียบเรือของตัวเองในลีมาซอล ระยะทางทั้งหมดประมาณ210ไมล์ทะเล หรือเกือบ390กิโลเมตร”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...