และบ้านสามห้องนอนแบบนั้น แต่ใช้ปริมาณน้ำและก๊าซธรรมชาติเท่ากับคนยี่สิบสามสิบคนในหนึ่งเดือน เมื่อพบความผิดปกติเช่นนี้ เมื่อเข้าไปตรวจสอบสถิติส่วนมากก็คือที่ซ่องสุมหลบซ่อนขององค์กรแชร์ลูกโซ่ และบุคลากรแชร์ลูกโซ่ยี่สิบสามสิบคนแออัดกันอยู่ในบ้านที่มีสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก
ฉะนั้น หากเหมืองแร่ทองแดงแห่งนี้ไม่ต้องการเปิดเผยเบาะแสต่างๆ เช่นนั้นการใช้พลังงานและวัตถุดิบที่ซื้อตามสาธารณะทั้งหมด กระทั่งขณะที่ปล่อยออกมา จะต้องสอดคล้องกับขนาดคนสามร้อนคนจึงจะไม่ทำให้คนเห็นถึงความผิดปกตื
ไม่เช่นนั้น ถ้าหากมีตัวบ่งชี้ใดๆ ว่าผิด ก็อาจจะถูกศัตรูสังเกตเห็นได้
นี่จึงทำให้เย่เฉินตระหนักได้ว่า การดำเนินการจำนวนมากของตนเองก่อนหน้านี้ อันที่จริงมีจำนวนมากที่ขาดรายละเอียดที่คล้ายคลึงกัน ไม่ว่าจะเป็นการขายทอดตลาดยาอายุวัฒนะ หรือบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนซึ่งเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกในช่วงเวลานี้ อันที่จริงแล้วก็ค่อนข้างเกินจริง ถ้าหากถูกองค์กรพั่วชิงจับจ้อง การค้นหาตัวเองก็เป็นเพียงแค่เรื่องของเวลา
เวลานี้ ต้วนลี่เย่ก็เอ่ยปากขึ้นอีกว่า: "เออใช่ ในบรรดาสิ่งของที่ฉันนำติดตัวมาด้วยในครั้งนี้ ยังมียาแก้พิษที่เตรียมให้สำหรับพวกเขาด้วย"
เย่เฉินถามเขาว่า: "ยาแก้พิษทำการผลิตในตุรกีเหรอ?"
"ไม่ใช่" ต้วนลี่เย่ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "ยาแก้พิษคือให้คนส่งมาที่ตุรกี แต่ส่งมาจากที่ไหน ฉันก็ไม่รู้ชัดเจน"
พูดจบ ต้วนลี่เย่ก็กล่าวอีกว่า: "ไม่ใช่แค่ตู้นิรภัยของพวกเราเท่านั้น ตู้นิรภัยที่อยู่ในมือขุนพลหัวเมืองของฐานทัพไซปรัสก็เช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าภายในตู้นิรภัยของเขาจะมียาแก้พิษฉุกเฉินสำรองอยู่ แต่ก็จะต้องยื่นคำร้องมอบอำนาจไปยังองค์กรจึงจะสามารถเปิดได้ กรณีที่ในนั้นเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา องค์กรก็จะเสนอให้หยุดยาแก้พิษทันที ในขณะเดียวกันก็จะทำลายยาแก้พิษภายในตู้นิรภัยด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างมากที่สุดก็ภายในหนึ่งสัปดาห์ คนทั้งหมดภายในฐานทัพก็จะต้องตาย"
เย่เฉินกล่าวถามด้วยความงุนงงเล็กน้อยว่า: "เรื่องสำคัญขนาดนี้ถูกย้ายลงโครงข่ายอินเทอร์เน็ต ถ้าหากถูกแฮกเกอร์บุกรุก เช่นนั้นก็จะไม่จบเห่เหรอ?"
"ไม่หรอก" ต้วนลี่เย่ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "ที่องค์กรใช้ไม่ใช่อินเทอร์เน็ต แต่เป็นโครงข่ายดาวเทียมสื่อสารของตนเอง อีกทั้งไม่ใช่ดาวเทียมสื่อสารของพลเรือนทั่วๆ ไป แต่เป็นดาวเทียมสื่อสารทางการทหารที่ซื้อจากข้าราชการระดับสูงของสหภาพโซเวียต ผ่านช่องทางพิเศษ เมื่อตอนสหภาพโซเวียตล่มสลาย"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...