เย่เฉินถามเขาว่า: "ทำไมคุณถึงรู้ได้ชัดเจนขนาดนี้ล่ะ?"
ต้วนลี่เย่กล่าวอธิบายว่า: "นี่คือข้อมูลที่องค์กรกำลังถอดรหัสภายใน ในเวลานั้นการถอดรหัสทั้งหมด ก็เพื่อเป็นการกล่าวเตือนฐานทัพทั้งหมด เกี่ยวกับการเกิดผลที่ตามมาของความล้มเหลวครั้งใหญ่หลวง"
เย่เฉินคิดถึงอะไรขึ้นมาได้ทันที จึงหลุดปากพูดออกมาว่า: "เมื่อกี้ที่คุณพูด ความล้มเหลวใหญ่ในครั้งนั้น คือเมื่อยี่สิบปีก่อนเหรอ? !"
"ใช่ครับ!" ต้วนลี่เย่พยักหน้าแล้วกล่าวว่า: "คือเมื่อยี่สิบปีก่อน ฉันจำได้อย่างชัดเจน"
การแสดงออกของเย่เฉินน่ากลัวอย่างมาก พ่อแม่ของตนเองก็ถูกสังหารในเมืองจินหลิง เมื่อยี่สิบปีก่อน!
ช่วงเวลาที่เหมือนกันเช่นนี้ ไม่น่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญง่ายๆ เช่นนี้ใช่ไหม?
การตายของพ่อแม่ และระหว่างเรื่องราวที่ต้วนลี่เย่พูดนี้ มีความเกี่ยวข้องอะไรกันใช่หรือไม่? !
เพียงคิดเช่นนี้ รูม่านตาของเย่เฉินก็หดแคบลง และซักถามต้วนลี่เย่ทันทีว่า: "แท้ที่จริงเมื่อยี่สิบปีก่อนเกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้ผู้มีพระคุณของพวกคุณ ประหารชีวิตคนหลายพันคนโดยตรง? !"
ต้วนลี่เย่ส่ายหน้าด้วยความงุนงง: "เป็นเพราะอะไร ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน......ฉันรู้เพียงว่า ในเวลานั้นผู้มีพระคุณโกรธเป็นฟืนเป็นไฟต่อความพ่ายแพ้ของพวกเขา ฉะนั้นจึงเป็นเหตุผลในการลงมือสังหาร......"
เย่เฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วซักถามด้วยเสียงที่เยือกเย็นว่า: "เช่นนั้นคุณรู้หรือไม่ ว่าพวกเขาพ่ายแพ้ตรงไหน?"
ต้วนลี่เย่ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน......."
เย่เฉินนึกถึงหน่วยบัญชาการกองทัพทั้งห้าเมื่อครู่นี้ที่ต้วนลี่เย่พูด และนึกถึงหน่วยบัญชาการกองทัพกลางของผู้รับผิดชอบกิจการเอเชียในองค์กรพั่วชิง ด้วยเหตุนี้จึงถามเขาว่า: "ความล้มเหลวที่เคยประสบในครั้งนั้น แท้จริงแล้วคือหน่วยบัญชาการกองทัพไหนเหรอ ใช่หน่วยบัญชาการกองทัพกลางหรือไม่?"
ต้วนลี่เย่ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "ฉันไม่รู้หรอก เพียงแต่โดยพื้นฐานแล้วยืนยันได้ว่า ไม่ใช่หน่วยบัญชาการกองทัพขวาของพวกเรา........."
เย่เฉินถามอีกว่า: "จางเชียนโช่ผู้นี้ เป็นนักบู๊เหรอ?"
"ครับ"
"มีผลการฝึกฝนอะไร?"
"แดนมืดชั้นห้า"
ภายในใจของเย่เฉินตกตะลึงเล็กน้อย ขมวดคิ้วแล้วกล่าวถามว่า: "ระบบปิดนี้ของพวกคุณ นอกจากโรงงานหลอมทองแดงของตุรกี ตลอดจนเหมืองแร่ทองแดงของไซปรัส ยังมีอุตสาหกรรมอะไรอีกหรือไม่?"
"มากมายครับ" ต้วนลี่เย่ตอบกลับว่า: "ในตุรกียังมีบริษัทก๊าซธรรมชาติ ฟาร์มขนาดใหญ่และอู่ต่อเรือ นอกจากนี้ยังมีโรงงานแปรรูปเสื้อผ้า โรงงานแปรรูปหิน โดยพื้นฐานแล้วแต่ละธุรกิจก็มีส่วนร่วม มูลค่าตลาดทั้งหมดโดยรวมประมาณแปดหมื่นล้านเหรียญสหรัฐ"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...