ทุกคนพยักหน้าทันที : "ไม่มีปัญหา! เราจะรับฟังคุณทั้งหมด!"
ชายผมสั้นกล่าวต่อว่า : "อีกครู่หนึ่งจะฉวยโอกาสที่คนทั้งสองกลุ่มทยอยกันมาทดลองยา ฉันจะลงไปที่เหมือง ไปพบผู้อาวุโสทหารหน่วยกล้าตาย เพื่อนำเรื่องนี้ไปบอกแกพวกเขา ให้พวกเขาสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่เรา! ทุกๆ คนล้วนเป็นทหารหน่วยกล้าตาย จนถึงบัดนี้แม้แต่ดวงอาทิตย์พวกเขาก็ไม่มีโอกาสได้เห็น ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะหาโอกาสที่ยากยิ่งนี้เอาไว้ และจะคว้าเอาไว้อย่างสุดกำลัง!"
ทุกคนตอบรับทันทีอย่างโดยไม่ต้องคิด เพราะว่าในมุมมองของพวกเขา แผนการของชายผมสั้นมีความเป็นไปได้สูง ตามแผนการของเขา ก่อนอื่นต้องเคลียร์กับผู้รับผิดชอบทหารม้ากล้ายี่สิบกว่าคนที่เหลือ จากนั้นก็แยกไปเคลียร์กับทหารม้ากล้าของกองกำลังในบัญชาของแต่ละคน สุดท้ายก็จะระดมกำลังทหารหน่วยกล้าตายคนอื่นๆ ขึ้นมา ด้วยวิธีนี้ การยึดเหมืองทองเอาไว้ก็จะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก
เพียงแต่ คนเหล่านี้ไม่รู้เลยว่า เนื้อหาที่พูดคุยกับพวกเขาเมื่อกี้นี้ ตกอยู่ในหูของเย่เฉินทุกคำ
มีรอยยิ้มชื่นชมที่มุมปากของเขา ความเด็ดเดี่ยวของคนเหล่านี้ ความกล้าหาญรวมถึงแผนการและอุบาย เห็นได้ชัดว่ายอดเยี่ยมกว่าคนอื่นๆ ที่สำคัญคือ ความเกลียดชังที่มีต่อองค์กรพั่วชิงไม่ได้ลดน้อยลงเพราะกลายเป็นทหารกล้าตาย ความแข็งแกร่งยังคงอยู่
เวลานี้ ในใจของเขาสำหรับแผนการหลังจากการยึดครองเหมืองแร่ทองแดงแห่งนี้ ก็เข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว
ไม่นาน ทหารม้ากล้าที่ได้รับยาแก้พิษจากเย่เฉินเป็นคนแรก ก็เดินมาถึงหน้าห้องทำงานแล้ว
เขาเคาะประตู และพูดอย่างเคารพว่า : "ผู้นำธงขวาทหารม้ากล้าขอเข้าพบครับ!"
เย่เฉินส่งเสียงอืม และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "เข้ามา!"
หลังจากนั้น บานประตูถูกผลักเปิดเบาๆ ชายวัยกลางคนผมทองคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องทำงาน
ตั้งแต่พบคนทั้งสิบสองคน เย่เฉินได้สังเกตเห็นเขามาก่อนแล้ว ใบหน้าของเขาดูเหมือนฝั่งตะวันตกมากกว่า แต่ยังมีลักษณะของความเป็นเอเชียอยู่บ้างเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะเป็นลูกครึ่ง
คนคนนั้นรีบกล่าวว่า : "เรียนท่านทูตพิเศษ สายเลือดของฉันยากแก่การตรวจสอบ ตามที่ฉันทราบมา ก็มีสายเลือดจีน ญี่ปุ่น อังกฤษ เยอรมัน รัสเซีย และอเมริกาใต้ บรรพบุรุษรุ่นแรกของฉันล้วนเป็นคนจีน เพียงแต่นับตั้งแต่ร้อยปีก่อน ทหารหน่วยกล้าตายได้เพิ่มชาติพันธุ์มากมาย ดังนั้นสายเลือดจึงยุ่งเหยิงมากขึ้นเรื่อยๆ"
เย่เฉินแอบประหลาดใจ ดูเหมือนว่า หลังจากที่องค์กรพั่วชิงมีการพัฒนาหลายปีมานี้ สายเลือดทหารหน่วยกล้าตายก็ได้มีความหลากหลายแล้ว
หลังจากนั้น เขาจึงโบกๆ มือให้กับคนนั้น และกล่าวว่า : "โอเค คุณออกไปก่อน แล้วให้คนต่อไปเข้ามา"
คนคนนั้นกล่าวด้วยความเคารพ : "น้อมรับคำสั่ง!"
ไม่นาน คนที่สองก็มาเคาะที่หน้าประตู : " ผู้นำธงกลางทหารม้ากล้าขอเข้าพบท่านทูตพิเศษครับ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...