ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5022
หลี่เนี่ยนจงถามอย่างไม่เข้าใจ“แล้วที่คุณทำนี้มันเพื่ออะไร……”
เย่เฉินมองมาที่เขา พูดด้วยรอยยิ้ม“เพราะผมไม่ใช่ท่านทูตพิเศษอะไรนั้น และผมก็ไม่ใช่คนขององค์กรพั่วชิง แต่ผมเป็นศัตรูขององค์กรพั่วชิง！”
หลี่เนี่ยนจงตกใจจนหน้าถอดสี พูดโพล่งออกมา “นี่……นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง……”
พูดจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันมองไปยังขุนพลหัวเมืองกับองครักษ์คนสนิทของขุนพลหัวเมืองที่ยืนขนาบข้างอยู่ อดไม่ได้ที่จะถามเย่เฉิน“แล้วพวกเขาก็เป็นพวกของคุณด้วยเหรอ？！”
เย่เฉินโบกมือ“พวกเขาไม่ใช่ คืนนี้ผมมาเองคนเดียว พวกเขาถูกผมใช้จุดสังเกตทางจิตวิทยาควบคุมเท่านั้น ”
พูดจบ เย่เฉินก็พูดกับหลี่เนี่ยนจง“อีกเรื่องหนึ่ง ที่ผมมาวันนี้ ก็ยังได้นำเอายาแก้พิษอีกกว่าพันเม็ดมาเพื่อช่วยทุกคนกำจัดพิษที่มีในร่างกายด้วย มันช่วยทหารม้ากล้าและทหารหน่วยกล้าตายทุกคนให้หลุดพ้นจากการถูกควบคุมนี้ได้”
“อีกอย่าง เมื่อครู่ที่คุณกับพวกเขาคุยกันในห้องประชุมนั้น ผมได้ยินมันหมดแล้ว แม้จะกล้าหาญและน่ายกย่อง แต่กลยุทธ์นั้นก็ยังค่อนข้างอ่อนอยู่ ！”
“หากพวกคุณเลือกที่จะอยู่ที่นี่และรักษาเหมืองทองแดงนี้เอาไว้ การที่องค์กรพั่วชิงจะส่งคนมากวาดล้างทุกคนนั้น ก็เป็นแค่เรื่องของระยะเวลาเท่านั้น ”
“และหากพวกคุณทุกคนหลบหนีไป ขึ้นทำเนียบจับตาย องค์กรพั่วชิงก็จะต้องกำจัดทุกคนให้สิ้นซาก ไม่ทิ้งปัญหาไว้ในภายหลัง นี่ก็เป็นเพียงแค่เรื่องของระยะเวลาเท่านั้นเหมือนกัน！”
เย่เฉินพูดอย่างสงบนิ่ง“ในเมื่อผมนำเอายาแก้พิษที่สามารถจะกำจัดพิษในร่างกายของพวกคุณออกได้ ก็จะไม่ทำอย่างองค์กรพั่วชิง ย้อนกลับมาควบคุมทุกคนด้วยวิธีการนี้เพื่อให้ทุกคนมาทำงานให้ ”
พูดจบ เย่เฉินก็พูดต่อ“นอกจากนี้ผมไม่ต้องการให้ใครต้องมาทำงานถวายชีวิตให้ ที่ผมต้องการ คือผมกับพวกคุณเป็นเพื่อนร่วมรบที่ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ช่วยกันขุดรากถอนโคนองค์กรพั่วชิง และผมรับปากกับทุกคน หลังจากที่กำจัดองค์กรพั่วชิงได้แล้ว ทุกคนจะเป็นอิสระในทันที หลังจากนั้น ไม่ว่าใครจะไปที่ไหน ไปทำอะไร ล้วนเป็นอิสระของทุกคน ผมเย่เฉินจะไม่เหนี่ยวรั้งใครไว้อย่างแน่นอน ！”
เมื่อหลี่เนี่ยนจงได้ยินคำนี้ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นในทันที！
คำพูดของเย่เฉิน ทำเขาประหลาดใจอย่างมากถึงสามครั้งกันเลยทีเดียว
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...