ความประหลาดใจแรกคือ พวกเขาได้รับการกำจัดพิษออกจากร่างกายอย่างเด็ดขาด ตลอดชีวิตนี้ไม่ต้องถูกใครกักขังไว้อีกต่อไป!
ความประหลาดใจที่สองคือ เย่เฉินกับพวกเขามีเป้าหมายเดียวกัน นั่นคือการขุดรากถอนโคนองค์กรพั่วชิง จากที่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถทำลายล้างองค์กรพั่วชิงนี้ให้สิ้นซากได้ แต่เพราะความลึกซึ้งจนเกินคาดเดาของเย่เฉินนี้ ทำเขารู้สึกว่า การติดตามเย่เฉินนั้น โอกาสของความสำเร็จจะเป็นไปได้อย่างมาก!
สำหรับความประหลาดใจที่สาม คือคำมั่นของเย่เฉินที่จะให้อิสรภาพแก่เขา!
สิ่งนี้ มันคือกุญแจสำคัญที่จะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตอันน่าเศร้าของพวกเขาที่มีมานานหลายร้อยปี!
บรรพบุรุษของพวกเขา ต่างก็โหยหาอิสรภาพ
แต่หลายปีที่ผ่านมา คนจำนวนไม่น้อยที่สละชีวิตเพื่อองค์กรพั่วชิง แต่กลับถูกองค์กรพั่วชิงฆ่าและทำลาย ไม่มีใครได้รับอิสรภาพอย่างแท้จริงเลยสักคน
ทหารม้ากล้ากับลูกหลาน“ผู้มีปัญญา”ของพวกเขาบางคน เพราะทำงานถวายชีวิตให้กับองค์กรพั่วชิง ก็จึงได้รับอิสรภาพนั้นมา แต่ว่า ตราบใดที่พิษนี้ไม่ได้ถูกกำจัดออกไป อิสรภาพที่มีก็ยังคงถูกองค์กรพั่วชิงนั้นควบคุมมันไว้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
นกในกรงที่ไม่มีอิสรภาพฉันใด นกแก้วที่มีโซ่ผูกอยู่ที่ข้อเท้า ก็ไร้ซึ่งอิสรภาพฉันนั้น
ดังนั้น อิสระตามเงื่อนไขที่มีอย่างหลัง ก็เป็นสิ่งที่หลี่เนี่ยนจงดูแคลนอย่างที่สุด
หากมีโอกาส เขายอมที่จะต่อสู้จนตัวตายกับองค์กรพั่วชิง ต่อให้ต้องตายในที่สุด ก็ถือว่าได้ตายอย่างคุ้มค่า
คำสัญญาของเย่เฉิน ทำเอาหลี่เนี่ยนจงใจเต้นระส่ำ
เขาคุกเข่าอยู่ที่พื้น ดวงตาที่เงยหน้าขึ้นมองเย่เฉินนั้นเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ถามอย่างตื่นเต้น“ท่านครับ ต่อจากนี้ไปผมต้องทำยังไงต่อ ขอท่านช่วยชี้แนะด้วยครับ!”
ดวงตาเย่เฉินเป็นประกาย พูดเสียงดังฟังชัด“ขุนพลหัวเมืองกับทูตพิเศษของที่นี่ ถูกผมควบคุมไว้แล้ว ตอนนี้ทหารม้ากล้าอย่างพวกคุณ มีอำนาจสูงสุดในที่ตรงนี้ ดังนั้นผมต้องการให้คุณร่วมมือกับผม จับตัวทหารม้ากล้า ที่จงรักภักดีต่อองค์กรพั่วชิงพวกนั้น ออกมาให้หมดทุกคน !”
หลี่เนี่ยนจงกล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ท่านครับ ขอผมพูดตามตรง ทหารม้ากล้าก็เจ็บปวดกับองค์กรพั่วชิงมานาน เพียงแต่ไม่มีโอกาสที่จะหลุดพ้นจากการควบคุมของพวกเขาได้ วันนี้ท่านได้ให้โอกาสที่มีค่ายิ่งนี้กับพวกเรา ผมเชื่อว่าทหารม้ากล้าทุกคนจะต้องติดตามท่าน เชื่อฟังคำสั่งของท่าน ทุ่มสุดกําลังความสามารถเพื่อทำลายองค์กรพั่วชิง!”
เย่เฉินส่ายหน้า พูดเสียงเรียบ“คุณมีความกล้าหาญมีแผนการและหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่ยังขาดความเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...