ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5025
ที่ทำเอาแค้นเคืองยิ่งกว่าก็คือ บุคคลผู้นี้เป็นถึงขุนนางใหญ่ แต่หลังจากที่สวามิภักดิ์ให้กับราชวงศ์ชิงแล้ว ได้จับตัวจักรพรรดิหย่งลี่พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์หมิงใต้ไปยังเมืองชุน แล้วทำการสังหารด้วยมือตัวเอง การปลงพระชนม์แบบนี้ ในประวัติศาสตร์จีนอันยาวนานนับห้าพันปี ไม่มีให้เห็นบ่อยนัก
ดังนั้น บุคคลผู้นี้ในหมู่คนชาวฮั่นก็เรียกได้ว่า เป็นกบฏที่ชั่วช้าที่สุด
แต่ทว่า เย่เฉินในตอนนี้กลับโบกมือให้หลี่เนี่ยนจงแล้วกล่าว “ถึงผมจะเห็นด้วยกับการประณามคนเหล่านี้ของคุณ แต่ไม่เห็นด้วยกับการลงโทษคนเหล่านี้ของคุณ”
หลี่เนี่ยนจงรีบถามกลับในทันที “ท่านครับ ท่านคิดว่าตรงไหนที่ไม่เหมาะสมครับ ？”
เย่เฉินพูดเสียงเรียบ“การฆ่าคนเป็นเรื่องง่าย แต่ในบางครั้ง การฆ่านั้นก็ไม่เที่ยงธรรมพอ เพราะพวกคุณเป็นเพียงคนกลุ่มหนึ่ง ไม่ใช่สังคมที่แข็งแกร่ง คุณอยากจะฆ่าพวกเขา อันดับแรกเลยนั้นพึ่งพาไม่ได้ อันดับต่อไปก็อาจไม่ได้รับการยอมรับนับถือ หากการกระทำของพวกคุณทำให้คนอื่นๆรู้สึกว่า‘ผู้ต่อต้านนั้นต้องตาย’ แบบนี้สำหรับคนอื่นแล้ว จะแตกต่างอะไรกับการถูกองค์กรพั่วชิงควบคุม？”
หลี่เนี่ยนจงชะงักไป แล้วถามเขา “ท่านครับ แล้วท่านต้องการให้ทำยังไงครับ？”
เย่เฉินพูดเสียงเรียบ“หากจุดมุ่งหมายในวันนี้ลุล่วงไปได้ด้วยดี พวกคุณก็เท่ากับได้หลุดพ้นจากการควบคุมขององค์กรพั่วชิง และผมก็ไม่ใช่นายใหม่ของพวกคุณ เพียงแค่เรามีข้อตกลงที่จะทำร่วมกันเท่านั้น เงื่อนไขของข้อตกลงที่มีคือผมให้ยาแก้พิษกับพวกคุณ พวกคุณกับผมจะร่วมมือกันกำจัดองค์กรพั่วชิง เมื่อองค์กรพั่วชิงถูกกำจัด ข้อตกลงนี้ก็ถือว่าสิ้นสุด”
“ดังนั้น ในระหว่างการดำเนินการตามข้อตกลงที่มีนี้ แนวทางของพวกคุณต้องเป็นไปตามการตัดสินใจของผม แต่ภายในของพวกคุณเอง ก็ต้องมีการสร้างคำสั่งภายในที่น่าเชื่อถือ ทุกเรื่องที่ต้องทำการตัดสินใจกันภายใน จะต้องเป็นไปในทิศทางเดียวกัน ”
หลังจากที่หลี่เนี่ยนจงออกไปจากสำนักงานแล้ว เย่เฉินไม่ได้ให้คนลำดับต่อไปเข้าไปทันที แต่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วส่งข้อความไปหาว่านพั่วจวิน ให้เขาเข้าประจำที่ตามแผนเดิม แล้วอ้อมไปรอที่ด้านหลังของเหมืองทองแดง
ว่านพั่วจวินในเวลานี้ ได้นำยอดฝีมือของสำนักว่านหลงจำนวนหนึ่ง พร้อมด้วยทหารม้ากล้าเจ็ดคน และห้าสี่เจ็ด นั่งเรือมาถึงยังชายฝั่งของไซปรัส
ตามคำบอกของเย่เฉิน พวกเขาจอดเทียบท่ารอห่างจากชายฝั่งไม่ถึงสิบกิโลเมตร
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...