เย่เฉินชี้ไปยังว่านพั่วจวินที่อยู่ข้างๆ และถาม“ คุณรู้จักคนคนนี้ไหม?”
ชิวจื้อหยวนก็ถึงได้หันไปมองว่านพั่วจวิน จากนั้นคนทั้งคนก็ถึงกับตกตะลึงจนอ้าปากค้าง!
เขามองว่านพั่วจวินอยู่นาน แล้วเอ่ยถามอย่างตื่นตระหนก“นี่……นี่เราคือพั่วจวินใช่ไหม?!”
ว่านพั่วจวินคุกเข่าลงกับพื้น พูดอย่างเคารพนับถือ“อาจารย์ ผมศิษย์ของท่านว่านพั่วจวิน!”
ชิวจื้อหยวนถามอย่างไม่รู้ตัว“นี่……ตอนนี้ผลการฝึกฝนของเราอยู่ขั้นไหนแล้ว?!ทำไมฉันมองผลการฝึกฝนของเราไม่ได้?!หรือ……หรือว่าเราบรรลุแดนสว่างชั้นสูงสุดไปแล้ว?!”
ว่านพั่วจวินหันมองไปที่เย่เฉิน พูดตามความจริง“ครับอาจารย์ ศิษย์โชคดี ได้รับการสนับสนุนจากคุณเย่ ตอนนี้ได้ก้าวเข้าสู่แดนมืดแล้ว!”
“อะไรนะ?!”แม้ชิวจื้อหยวนจะตระหนักรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ แต่เมื่อได้ยินว่านพั่วจวินพูดมันออกจากปาก ก็ยังคงรู้สึกตกใจอยู่ดี
ดวงตาเขาเบิกกว้าง พูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว“นี่……นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง!ฉันอยู่แดนสว่างชั้นสูงสุดมากว่าสามสิบปียังบรรลุไม่ได้เลย เราทั้งคู่แยกจากกันเพียงแค่ปีเดียว จากนักบู๊แปดดาว เราจะบรรลุถึงแดนสว่างชั้นสูงสุดแล้วก้าวข้ามไปยังแดนมืดได้ยังไงกัน?!”
ว่านพั่วจวินพูดด้วยความเคารพ“อาจารย์ เมื่อครู่ผมได้บอกไปแล้ว ทั้งหมดนี้เพราะคุณเย่ที่ให้โอกาสนี้กับผม”
พูดจบ เขาอดไม่ได้ที่จะถาม“อาจารย์ ท่านจะไปท่องเที่ยวไม่ใช่เหรอ?ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!”
ชิวจื้อหยวนพูดอธิบาย“ค่ายฮูเบนคือสถานที่ที่มีไว้ฝึกฝนผู้เก่งกาจแดนมืด นักบู๊แดนสว่างชั้นสูงสุดทุกคน หลังจากที่เข้าร่วมกับค่ายฮูเบนแล้ว ก็จะสามารถบรรลุ แล้วก้าวเข้าสู่แดนมืดได้……”
ว่านพั่วจวินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยพูดว่า“อาจารย์ จากที่ศิษย์รู้มาเกี่ยวกับองค์กรนี้ เป็นองค์กรที่มีประวัติยาวนานกว่าหลายร้อยปี มันชั่วร้ายมาก ทำไมท่านต้องเข้าร่วมแล้วรับใช้องค์กรนี้ด้วย?”
ชิวจื้อหยวนถอนหายใจอย่างขมขื่นแล้วกล่าว“ก็เพราะฉันต้องการที่จะบรรลุยังไงล่ะ!ที่ผ่านมา ฉันก็เป็นนักบู๊ที่ไม่มีใครเทียบได้ อายุสามสิบก็เจริญก้าวหน้าอย่างมาก สามารถฝึกฝนแดนสว่างชั้นสูงสุดได้ แต่ใครจะไปคิด ว่าฉันจะอยู่ที่แดนสว่างชั้นสูงสุดนี้ มานานกว่าสามสิบปี……สามสิบปีนี้ ฉันต้องการที่จะบรรลุแดนนี้ไปให้ได้อยู่ตลอด แต่แดนใหญ่แบบนี้นั้นบรรลุยากมากๆ หลายปีมานี้ก็ยังไม่สามารถที่จะสมหวังได้……”
พูดจบ ชิวจื้อหยวนก็พูดต่อ“องค์กรพั่วชิงรับปากกับฉันว่าจะให้ฉันบรรลุไปยังแดนมืดได้ ในตอนนั้นฉันไม่คิดลังเลเลยสักนิด ตอบตกลงพวกเขาในทันที สำหรับฉันแล้ว เป้าหมายสูงสุดในชีวิตของฉัน ก็คือการได้ก้าวเข้าสู่แดนมืด โอกาสที่หาได้ยากยิ่งแบบนี้ ฉันจะไม่ไขว่คว้ามันไว้ได้ยังไง……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...