พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่านพั่วจวิน“พั่วจวิน เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!หรือสำนักว่านหลงกลายเป็นศัตรูขององค์กรพั่วชิงไปแล้ว?”
สองมือของว่านพั่วจวินยกขึ้นคำนับไปที่เย่เฉิน แล้วกล่าวอย่างนอบน้อม“เรียนอาจารย์ ศิษย์กับคนนับหมื่นของสำนักว่านหลงได้ปฏิญาณตนว่าจะจงรักภักดีกับคุณเย่แล้ว และที่ศิษย์มาที่นี่ ก็เพราะคุณเย่จะกวาดล้างองค์กรพั่วชิงที่ท่านพูดถึงนี้ให้สิ้นซาก!”
ชิวจื้อหยวนมองไปที่เย่เฉินอย่างเหลือเชื่อ แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา“น้องชายผู้นี้ ถึงฉันจะเข้าร่วมกับองค์กรพั่วชิงมาได้หนึ่งปี แต่ที่เห็นนี้ก็เป็นเพียงแค่ส่วนปลีกย่อยเท่านั้น ความแข็งแกร่งขององค์กรพั่วชิง ยิ่งใหญ่กว่าสำนักว่านหลงอยู่มาก ผู้เก่งกาจแดนมืดขององค์กรพั่วชิงนั้นมีกว่าหลายร้อยคน เห็นว่ายังมีปรมาจารย์แดนมิติอีกด้วย ความแข็งแกร่งแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่สำนักว่านหลงจะทำให้สั่นคลอนได้ ให้สำนักว่านหลงมาเป็นศัตรูกับองค์กรพั่วชิง เหมือนมดแดงคิดเขย่าต้นไม้ใหญ่ ทำอะไรไม่ได้หรอก !”
เมื่อเย่เฉินได้ยิน ก็ยกยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดตอบเสียงเรียบ“ต่อให้มันจะเป็นต้นไม้ใหญ่แล้วยังไง?ผมจะตัดกิ่งก้านที่มีของมันออกจนหมด จากนั้นก็ขุดรากถอนโคนมัน แล้วเหยียบให้จมดิน!”
คำพูดของเย่เฉิน ทำเอาชิวจื้อหยวนถึงกับตื่นตะลึง และภายในใจส่วนลึกของเขา ก็หลากหลายความรู้สึกปนเปกันไปหมด
อย่างแรกที่เขาไม่เข้าใจเลยก็คือทำไมชายหนุ่มคนนี้ถึงได้มีความมั่นใจแบบนี้ กล้าที่จะเข้ามาแทรกซึมและท้าทายองค์กรพั่วชิงที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ได้
อย่างที่สอง เขายิ่งไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดชีวิตคนเราถึงมีวาสนาที่แตกต่างกัน ตัวเองกับว่านพั่วจวินเป็นอัจฉริยะวิชาบู๊ทั้งคู่ การบำเพ็ญตนในช่วงก่อนวัยสามสิบนั้นราบรื่นดั่งผ่ากระบอกไม้ไผ่ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่น่าตกใจอย่างมาก
ความรู้สึกหน่วงที่มีในใจอย่างใหญ่หลวงนี้ ทำเอาชิวจื้อหยวนรู้สึกอึดอัดไม่น้อย หรือแม้แต่ในตอนที่อยู่ต่อหน้าว่านพั่วจวิน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจขึ้นมา
อาจารย์ถูกลูกศิษย์แซงหน้าไป ความรู้สึกนี้ ทำเขาสับสนปนเปไปหมด
ว่านพั่วจวินเองก็อ่านสีหน้าที่เศร้าสร้อยของอาจารย์ออก พูดโพล่งออกมา“อาจารย์ คุณเย่เป็นคนที่มีพลังเหนือธรรมชาติจริงๆ และเป็นผู้นำตระกูลของตระกูลเย่ในหัวเซี่ยด้วย ศิษย์เชื่อว่า ด้วยความสามารถและศักยภาพของคุณชายเย่ อยากจะกำจัดองค์กรพั่วชิงในอนาคต ไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นแน่!และคุณชายเย่เองก็เป็นคนใจกว้าง ให้อภัยคนทุกคน ยึดหลักคุณธรรม!ก่อนหน้านั้นศิษย์ได้ตัดเส้นลมปราณของตัวเอง เป็นคุณชายเย่ที่ผสานกลับคืนให้ และใช้เวลาเพียงหนึ่งก้านธูปก็สามารถทำให้ศิษย์บรรลุแดนสว่างชั้นสูงสุดได้ ที่ศิษย์สามารถก้าวเข้าสู่แดนมืดได้ ก็เป็นเพราะคุณชายเย่คอยให้การสนับสนุน หากท่านยินยอม ถวายความจงรักภักดีต่อคุณชายเย่ ร่วมกันกับศิษย์ ช่วยเหลือคุณชายเย่ทำความมุ่งมั่นตั้งใจอันยิ่งใหญ่นี้ให้เป็นจริง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...