ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 503
บทที่ 503
เหอเหลียนทรุดลง
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เย่เฉินที่ดูไม่เป็นอันตรายใดๆ จะเป็นคนที่ใช้วิธีโหดเหี้ยมเช่นนี้！
เขาหักนิ้วทั้งสิบของตน แล้วยังจะเล่นเป่ายิ้งฉุบอีก ตนก็ออกได้แค่กระดาษ แบบนี้เล่นไปไม่เท่าไหร่ก็ต้องแพ้ๆไปเท่านั้นแน่ๆ？
เย่เฉินมองไปที่เหอเหลียน พูดด้วยสีหน้าที่่ไร้อารมณ์ว่า “มา เริ่มได้”
พูดจบ เย่เฉินก็สะบัดมือไปมา ปากก็พึมพำพูดว่า “เป่ายิ้งฉุบ！”
ทันทีที่สิ้นเสียง เขาก็ทำมือเป็นรูปกรรไกรทันที
ส่วนเหอเหลียนนั้นก็ไม่มีปัญญาที่จะบังคับนิ้วมือตนเองได้ จึงได้แต่มองไปที่เย่เฉินด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึกเหมือนกับตอนที่เสียแม่ไปอย่างไงอย่างงั้น
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “ผมออกกรรไกร คุณออกกระดาษ นั่นก็แปลว่าผมชนะแล้วน่ะสิ คุณติดเงินผมสิบล้านแล้วนะ”
พูดเสร็จ เย่เฉินก็พูดต่อว่า “มา เรามาเล่นตาที่สองกันเถอะ”
“เป่า ยิ้ง ฉุบ！”
“โอ้ ผมชนะอีกแล้ว คุณติดเงินผมยี่สิบล้านแล้วนะ”
“มา ตาที่สาม！”
“เป่า ยิ้ง ฉุบ！”
“คุณนี่ซื่อสัตย์เสียจริงนะ ทำไมออกแต่กระดาษล่ะ？ช่วยไม่ได้จริงๆ คุณติดเงินผมสามสิบล้านแล้วนะ”
เหอเหลียนรู้สึกเสียใจและกลัวไปหมด สีหน้าของเธอช่างดูขาวซีดไปหมด
เธอทำลายคนไปไม่น้อยเลยทีเดียว มีผู้คนนับไม่ถ้วนที่ถูกเธอทำลายครอบครัวพังเลยก็มี แต่เธอก็ไม่เคยสนใจเลยแม้แต่น้อย
เธอคิดแต่เพิ่งหาเงิน หาเงินให้กับตัวเอง สิ่งอื่นไม่ได้สำคัญอีกต่อไป
ดังนั้น ตอนนี้การชำระแค้นถึงได้มาหาเธอ
เย่เฉินต้องการส่งลูกชายและลูกสาวที่เธอบ่มเพาะเลี้ยงดูมา ส่งทั้งคู่ไปขุดถ่านหินที่เหมืองถ่านหินดำ！
การทำลายทั้งชีวิตของเธอ โดยการลักพาตัวสิ่งที่เป็นทั้งสติปัญญาและกำลังกายของเธอนั้น ถือเป็นการลงโทษที่ดีที่สุดแล้ว！
----------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...