ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5032
น่าเสียดาย ที่มีเพียงทหารม้ากล้าที่ตัดสินใจจะแตกหักกับองค์กรพั่วชิงเท่านั้น ที่รู้ว่าประธานคนนี้ได้กลายเป็นหุ่นเชิดไปแล้ว
ในตอนนี้ ประธานเดินมาที่หน้าเวที พูดเสียงดังฟังชัด“ทหารม้ากล้าทุกคนปฏิบัติตามคำสั่ง ยินดีต้อนรับท่านทูตพิเศษ！”
ทหารม้ากล้าทุกคนที่อยู่ด้านล่าง ต่างก็ตะโกนด้วยอารมณ์ที่ตื่นเต้นดีใจ “ยินดีต้อนรับท่านทูตพิเศษ！”
ทหารม้ากล้าที่ถือผ้าขนหนูตื่นเต้น เพราะพวกเขาคิดว่าพวกเขาจะบรรลุเป้าหมายที่มีแล้ว
ส่วนทหารม้ากล้าคนอื่นที่ตื่นเต้น เพราะพวกเขาคิดว่ากำลังจะได้หลุดพ้นจากการถูกควบคุมขององค์กรพั่วชิงสักที ทำความฝันอันยิ่งใหญ่ของบรรพบุรุษพวกเขาได้สำเร็จ
ทั้งสองฝ่ายต่างมีความคิดของตัวเอง เฝ้ารอคอยการปรากฏตัวของทูตพิเศษ
ในตอนนี้ เย่เฉินที่สวมชุดคลุมสีดำแต่ไม่ได้สวมหมวกเพื่อปิดบังใบหน้า ภายใต้สายตาที่มองมาของทุกคน ก้าวเดินขึ้นมาบนเวที
ประธานหุ่นเชิดถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างนอบน้อม แล้วยกที่ว่างตรงกลางนี้ให้กับเย่เฉิน
การได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของ“ท่านทูตพิเศษ”เป็นครั้งแรก ทหารม้ากล้าสองกลุ่มที่อยู่ด้านล่างเวที ไม่มีใครเห็นเป็นเรื่องผิดปกติ
เพราะว่า ทั้งสองฝ่ายนั้นได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงกับเย่เฉินไปแล้ว มีความเข้าใจเป็นของตัวเอง
และในตอนนี้เย่เฉินก็ยืนอยู่บนเวที มองลงมาที่กลุ่มคนจำนวนกว่าสองร้อยคน พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ทุกคน ผมเชื่อว่า วันนี้สำหรับทุกคน จะเป็นวันที่มีความหมายอย่างมาก เป็นวันที่ควรค่าแก่การจดจำ！และจะเป็นวันที่สร้างความสำเร็จอีกหนึ่งวันเช่นกัน ！”
ในความคิดของเขา นับแต่นี้ไป ตัวเองก็จะเป็นผู้สั่งการของที่นี่ เป็นหัวหน้าของทหารม้ากล้า อนาคตคงต้องได้เจอกับ“ท่านทูตพิเศษ”บ่อยขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นการประจบเอาใจก็เป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่ง
เย่เฉินรับแก้วเหล้ามา พูดด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง“ ตั้งใจทำงาน ผมคาดหวังในตัวคุณ！”
หม่าเฉินเฟยตัวสั่นเทิ้มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ รีบตอบกลับอย่างเคารพนบนอบ“ท่านทูตพิเศษได้โปรดวางใจ！ผมพร้อมที่จะจงรักภักดีกับท่านทูตพิเศษอย่างเต็มที่！จะไม่ทำให้ท่านทูตพิเศษต้องผิดหวังอย่างแน่นอนครับ！”
เย่เฉินถือแก้วเหล้าไว้ในมือ พูดด้วยรอยยิ้ม“ไม่ ไม่ใช่เพื่อผม เพื่อผู้มีพระคุณ！”
หม่าเฉินเฟยพยักหน้าให้ราวกับโขลกกระเทียม รีบเปลี่ยนคำพูดอย่างไว“ ครับคุณพูดถูก！ผมต้องจงรักภักดีกับผู้มีพระคุณครับ！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...