“ไม่ครับ” ต้วนลี่เย่ว่า : “การแลกเปลี่ยนกันระหว่างผมกับเขาน้อยมาก ปกติแทบจะไม่ได้เจอหน้ากันเลย ผมบอกว่าทุกอย่างไม่มีความผิดปกติ เขาก็จะรายงานทางเบื้องบนไปตามความจริง”
ว่าแล้วต้วนลี่เย่ก็อธิบายขึ้นอีกไปอีกขั้นหนึ่ง : “ภายในองค์กรพั่วชิง เนื่องจากภายในร่างกายมีพิษที่รุนแรง และทุกคนก็ล้วนแต่มีสาเหตุต้องการยาถอนพิษ การควบคุมของพวกเราทางองค์กรก็ไม่เคยปรากฏความคลาดเคลื่อนใดๆ ดังนั้นองค์กรจึงเน้นที่จะป้องกันโลกภายนอกมาสอดส่องความลับขององค์กรพั่วชิง แต่ไม่ได้เป็นกังวลว่าภายในขององค์กรพั่วชิงจะเกิดการหักหลัง เพราะถึงอย่างไรชีวิตของทุกคนก็ถูกควบคุมอยู่ในกำมือขององค์กรพั่วชิงอยู่แล้ว ใครๆก็จะไม่ไปเป็นศัตรูกับองค์กรพั่วชิง ต่อให้เป็นการไปปฏิบัติภารกิจข้างนอกของทหารหน่วยกล้าตายก็ไม่กล้าหนี ถึงอย่างไรชีวิตของพวกเขาไม่เพียงแค่อยู่ในกำมือขององค์กรเพียงเท่านั้น ยังมีชีวิตของครอบครัวพวกเขาด้วยเช่นกัน”
เย่เฉินพยักหน้าลง ดูแล้วองค์กรพั่วชิงมีความมั่นใจกับยาถอนพิษของพวกเขาเป็นอย่างมาก ไม่ได้คิดว่าจะมีใครที่สามารถทำลายยาถอนพิษชนิดนี้ได้
คิดมาถึงตรงนี้แล้ว เขาเหลือเพียงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นที่จะต้องทำ นั่นก็คือเปลี่ยน “จุดสังเกตทางจิตวิทยา”ใหม่ให้กับต้วนลี่เย่
“จุดสังเกตทางจิตวิทยา”ใหม่นี้ ซับซ้อนมากขึ้น ยิ่งใหญ่มากขึ้น และมีเทคนิคมากขึ้นด้วยเช่นกัน
นี่เป็นท่าไม้ตายของการแก้ไขปัญหาสุดท้ายของเขา
คิดแล้วนั้น เขาก็เรียกต้วนลี่เย่มาที่ออฟฟิศ ตอนที่ในออฟฟิศมีเพียงแค่สองคนนั้น ก็เอาปราณทิพย์เข้าสู่ร่างกายเขามากขึ้น
จากนั้นเย่เฉินก็จ้องมองไปยังต้วนลี่เย่ พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา : “ต้วนลี่เย่จำเอาไว้! หลังจากวันนี้ไป เพียงแค่คุณลงมาจากเรือ เข้ามาในเขตเหมืองแร่ทองแดงแห่งนี้ คุณก็จะจำผมได้ จำได้ว่าผมเป็นนายเพียงคนเดียวของคุณ หลังจากนั้นคุณก็อยู่ที่นี่อย่างซื่อสัตย์ รอคนของผมเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณก็ค่อยแสร้งทำเป็นเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรกลับไปยังเรือสินค้า เข้าใจใช่ไหม?”
ต้วนลี่เย่พยักหน้าลงอย่างไม่ลังเล : “ผู้ใต้บังคับบัญชาเข้าใจครับ!”
ที่เย่เฉินต้องการก็คือ ตอนที่ต้วนลี่เย่ไม่อยู่ที่นี่ เขาก็ยังคงเป็นตัวเขาเอง เขาไม่ต้องจำได้ว่าเขามีใครเป็นนาย และไม่ต้องจำได้ว่าเขาเคยทำจุดสังเกตทางจิตวิทยา แบบนี้ถึงจะสามารถมั่นใจได้ว่าจะไม่มีผลกระทบใดๆเวลาที่เขาอยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ
แต่หากเขาลงจากเรือ หลังจากที่มาถึงเหมืองแร่ทองแดงแล้ว จุดสังเกตที่แข็งแร่งนี้ก็จะเริ่มมีประสิทธิภาพขึ้นมาอย่างแท้จริง
แบบนี้ก็จะสามารถมั่นใจได้ว่าพอต้วนลี่เย่มาถึงที่นี่ ก็จะกลายเป็นคนที่ถูกหลอกใช้ และหลังจากที่เขาออกไปจากที่นี่ ก็จะสามารถกลับคืนสู่สภาพปกติ เป็นตัวของเขาเอง
แต่สิ่งที่แตกต่างเพียงหนึ่งเดียวก็คือ ในส่วนลึกที่สุดในจิตใต้สำนึกของเขา เย่เฉินให้นัยยะที่ซ่อนในที่ลึกเอาไว้ เชื่อมั่นว่าที่นี่จะไม่มีความผิดปกติใดๆอีกด้วย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...