ทันทีที่แผนการนี้เริ่มต้นขึ้น มันคือการได้แก้แค้นเอาคืนองค์กรพั่วชิงของพวกเขาในก้าวแรก!
เย่เฉินในตอนนี้ ก็เอ่ยพูดกับห้าสี่เจ็ดที่มาจากซีเรียพร้อมว่านพั่วจวิน“ห้าสี่เจ็ด ตั้งแต่วันนี้ไป นายก็อยู่ที่นี่แล้วกัน นายกับซ่าจิ่วหลิง เป็นทหารหน่วยกล้าตายตั้งแต่เกิดเหมือนกัน พักอาศัยอยู่กับพวกเขา สำหรับนายก็น่าจะปรับตัวได้ ”
ห้าสี่เจ็ดพูดด้วยความเคารพ“ขอบคุณคุณเย่ครับ!”
เมื่อเย่เฉินเห็นห้าสี่เจ็ดมีท่าทีอึกๆอักๆ ก็จึงเอ่ยพูดขึ้นมา“นายวางใจเถอะ ไม่แน่ว่าฐานที่มั่นของทหารหน่วยกล้าตายที่เราจะบุกเข้ายึดในที่ต่อไป อาจจะเป็นที่ที่ลูกเมียและครอบครัวของนายอยู่ก็เป็นได้ แต่นายต้องเข้าใจนะว่า เรื่องนี้ จะใจร้อนไม่ได้ ต้องรอให้องค์กรพั่วชิงเผยช่องโหว่ออกมาก่อน”
ห้าสี่เจ็ดน้ำตาคลอเบ้า พูดเสียงสะอื้น“ขอบคุณคุณเย่ที่ยังคงคิดถึงลูกเมียของผมอยู่ มีคำพูดนี้ของคุณ ต่อให้ผมต้องตาย ก็ตายตาหลับแล้วครับ!”
เย่เฉินยกยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดกำชับ“จงมีชีวิตดีๆอยู่ต่อไป เพื่อเจอลูกเมียของนาย ”
ห้าสี่เจ็ดพยักหน้าให้อย่างหนักแน่นพร้อมด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า
จากนั้นเย่เฉินก็พูดกับซ่าจิ่วหลิง“ห้าสี่เจ็ดเป็นเหมือนพวกคุณ ชีวิตอาภัพ ต่อไปคงต้องฝากคุณดูแลเขาด้วยแล้ว ”
ซ่าจิ่วหลิงพูดอย่างไม่ลังเล“ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะดูแลน้องห้าให้เป็นอย่างดีเอง !”
“ดี”เย่เฉินพยักหน้ารับ จากนั้นก็โบกมือแล้วพูดขึ้นว่า“เอาล่ะ พวกคุณออกไปกันได้แล้ว ส่วนพั่วจวินกับชิวจื้อหยวนอยู่ก่อน ”
ทุกคนต่างพากันลุกขึ้น ทำความเคารพแล้วเดินออกไป
นอกจากนี้ วิชาบู๊นั้นเป็นเคล็ดวิชาลับที่ล้ำค่ายิ่งของนักบู๊ที่จะไม่ถ่ายทอดมันให้กับใคร มันเป็นเคล็ดวิชาเฉพาะของเขา หากเคล็ดวิชาบู๊นี้ของตัวเองถูกศัตรูล่วงรู้เข้า อย่างนั้นแล้วการจะเอาชนะของศัตรูก็จะเป็นเรื่องที่ง่ายยิ่งขึ้น
ดังนั้น ในโลกวิชาบู๊ วิชาบู๊กำลังภายในนั้นไม่มีการถ่ายทอดให้กันอย่างแน่นอน มีเพียงลูกหลาน หรือคนในตระกูลของตัวเองเท่านั้นที่จะได้รับการถ่ายทอด
และสำหรับบางสำนัก เคล็ดวิชาบู๊นั้นก็จะยังแบ่งแยกออกเป็นหลายระดับ ศิษย์นอกสำนัก จะได้ร่ำเรียนแค่เพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น แต่ศิษย์ในสำนักกลับจะได้ร่ำเรียนแก่นแท้ของเคล็ดวิชา แต่หากอยากจะเรียนรู้วิชากำลังภายในของสำนักทั้งหมด ก็จะต้องเป็นลูกศิษย์ในสำนักที่พึ่งพาอาศัยได้ที่สุดจึงจะมีโอกาสนั้น
เย่เฉินให้ชิวจื้อหยวนสอนเหล่าทหารหน่วยกล้าตายกับทหารม้ากล้า ต่อให้คนทั่วไปจะตอบตกลง ก็อาจจะมีบ้างที่ลังเล หรือไม่ก็คัดค้านเล็กน้อย
แต่ว่า ชิวจื้อหยวนนั้นไม่ลังเลเลยสักนิด และยังไม่คิดที่จะปิดบังเลยแม้แต่น้อย แค่สิ่งนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ได้ยอมสวามิภักดิ์อย่างจริงใจ และแสดงออกถึงความจงรักภักดีอย่างที่สุดแล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...