เย่เฉินยกยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดอย่างจริงจัง“แดนมืดเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น หนทางข้างหน้าเมื่อเทียบกับสิบกว่าปีที่ผ่านมาของคุณ จะยากลำบากและยาวไกลอีกกว่ามาก หากสามารถเข้าสู่แดนมืดชั้นสูงสุดก่อนอายุ100ปี การมีชีวิตอยู่ไปถึง140-150ปีนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็น เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะมีโอกาสก้าวเข้าสู่แดนมิติ หากเข้าสู่แดนมิติก่อนอายุ150ปีได้ บางทีอายุขัยก็อาจจะยืดเวลาออกไปได้อีก30-50ปี ”
พูดมาถึงตรงนี้ จู่ๆเย่เฉินก็เปลี่ยนเรื่องคุย แล้วพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า“แต่ว่า ยิ่งมีอายุยืนยาว ความพยายามก็ยิ่งต้องมากขึ้น คนทั่วไปอายุหกสิบก็สามารถที่จะเกษียณได้ แต่กับนักบู๊แล้ว หากยังฝักใฝ่ในการฝึกฝน เกรงว่าอายุ160ปีแล้วก็จะยังฝึกฝนบำเพ็ญตนอย่างหนักอยู่ ตลอดชีวิตไม่สามารถจะพักผ่อนได้ ชีวิตที่ยาวไกลหลังจากนั้น คุณกับพั่วจวินต้องเตรียมใจให้พร้อมอย่างเต็มที่ การยืนหยัดในหนึ่งร้อยปีไม่อาจที่จะหย่อนยานได้ นี่คือความทุกข์ที่คนธรรมดาไม่อาจจะเข้าใจ”
ชิวจื้อหยวนพูดอย่างเคารพ“คุณเย่ได้โปรดวางใจ ตั้งแต่ผมได้ก้าวเข้าสู่วิชาบู๊ในวันนั้น ก็ได้ยึดมั่นแล้ว เส้นทางในวิชาบู๊นั้น หนทางข้างหน้ายาวไกล จะไม่ละความพยายามที่จะเสาะแสวงหามัน!”
เย่เฉินพยักหน้าให้เบาๆ และพูดเสียงเรียบ“ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตั้งใจฝึกสอนทหารหน่วยกล้าตายและทหารม้ากล้าทุกคน อนาคตต้องได้เผชิญหน้ากันกับองค์กรพั่วชิงอย่างแน่นอน มีโอกาสที่จะรอดมากแค่ไหน ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับการฝึกสอนของคุณว่าจะไปได้ไกลแค่ไหนแล้ว”
ชิวจื้อหยวนรับคำอย่างนบนอบ“ผมเข้าใจแล้วครับ!คุณเย่ได้โปรดวางใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะตั้งใจฝึกสอนทุกคนอย่างเต็มที่ ไม่มีการหวงวิชาใดๆอย่างแน่นอนครับ!”
เย่เฉินผ่อนลมหายใจเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ คุณไปพาตัวขุนพลหัวเมืองคนนั้นเข้ามา ยังไงเขาก็เป็นยอดฝีมือแดนมืดจะปล่อยให้อยู่เฉยๆไม่ได้”
“รับทราบครับ!”
ไม่นานชิวจื้อหยวนก็ได้พา ขุนพลหัวเมืองที่ถูกเย่เฉินควบคุมจิตเอาไว้ เดินเข้ามาจากด้านนอก
ผลการฝึกฝนของบุคคลนี้ แม้จะอยู่ในแดนมืดชั้นสองแล้ว แต่ในตอนนี้ก็ยังคงเป็นหุ่นเชิดของเย่เฉิน
หนี่เจิ้นหยูรีบตอบกลับโดยพลัน“ตอบคุณท่าน การเดินทางไปท่องโลกนั้นเป็นระเบียบการที่ทุกคนจำเป็นจะต้องกระทำหลังจากที่ออกจากค่ายฮูเบนครับ ที่องค์กรให้เราออกไปท่องเที่ยว นั่นก็เพราะเพื่อให้เราได้ออกไปพบเจอกับนักบู๊ที่มีพรสวรรค์ แล้วชักชวนให้พวกเขาเหล่านั้นมาเข้าร่วมกับองค์กรพั่วชิงครับ”
เย่เฉินหัวเราะเยาะ“ที่แท้ก็ออกไปหาคนจากทั่วทุกสารทิศ ดูท่าองค์กรพั่วชิงจะขาดแคลนคนอยู่ไม่น้อยนะ”
“ครับ”หนี่เจิ้นหยูพยักหน้ารับและกล่าว“หลายปีมานี้ คนในค่ายฮูเบนน้อยลงไปเรื่อยๆ นักบู๊ที่มีศักยภาพเพียงพอที่จะก้าวเข้าสู่แดนมืดได้ก็น้อยลงไปเช่นกัน ดังนั้นองค์กรก็จึงให้เราเดินทางออกไปท่องโลกเพื่อแสวงหาคนที่มีความเหมาะสมครับ”
เย่เฉินพยักหน้ารับ แล้วชี้ไปที่ชิวจื้อหยวน ออกคำสั่ง“หนี่เจิ้นหยู ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมขอสั่งให้คุณอยู่ที่เหมืองแร่ทองแดงนี้ไม่ต้องไปไหน เชื่อฟังคำสั่งของเขา เขาให้คุณทำอะไร คุณก็ทำตามนั้น หากมีคนคิดปองร้ายเขา คุณต้องเข้ายับยั้งทันทีอย่างไม่คิดชีวิต ต่อให้ต้องตายก็ไร้ซึ่งความกลัวใดๆ เข้าใจไหม?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...