หนี่เจิ้นหยูพยักหน้าให้อย่างไม่ลังเลและพูดว่า“ เข้าใจครับ!”
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย และพูดกับชิวจื้อหยวน“คนผู้นี้พลังวิชาอยู่ในแดนมืดชั้นสองแล้ว ให้เขามาคอยติดตามและเป็นผู้ช่วยคุณ ”
ชิวจื้อหยวนรีบเอ่ยพูดขึ้น“คุณเย่ พั่วจวินยังต้องการกำลังคนอยู่ และผลการฝึกฝนของคนผู้นี้ ก็ยังเหนือกว่าเราสองคนอาจารย์และศิษย์ ไม่สู้ให้เขาคอยติดตามพั่วจวิน ทำงานเพื่อสำนักว่านหลงจะมีประโยชน์กว่า!”
เย่เฉินโบกมือ และพูดเสียงเรียบ“สำนักว่านหลงกับสถานการณ์ของคุณนั้นแตกต่างกัน ในตะวันออกกลางสำนักว่านหลงได้กลายเป็นเจ้าถิ่นไปแล้ว แม้แต่องค์กรพั่วชิงเองก็ยังต้องยำเกรง แต่ที่นี่ของคุณต่างออกไป อันตรายมีอยู่รอบทิศทาง เกิดองค์กรพั่วชิงเปลี่ยนคนที่มีฝีมือกว่าทูตพิเศษอย่างต้วนลี่เย่มา พวกคุณสองคนผู้เก่งกาจแดนมืด โอกาสที่จะชนะก็มีมากกว่า ให้เขาอยู่ที่นี่เหมาะสมที่สุด ”
เมื่อชิวจื้อหยวนได้ยิน ก็ไม่ขัดอีกต่อไป ยกมือขึ้นคารวะแล้วกล่าว“ผมน้อมรับการจัดการของคุณครับ !”
……
สิบโมงเช้า
ต้วนลี่เย่ในฐานะทูตพิเศษ กับคู่ขาชายของเขา ถูกส่งไปที่ท่าเรือโดยรถยนต์
เพราะสมาชิกในเหมืองแร่ทองแดงยังคงต้องปกปิดตัวตนอยู่ ดังนั้นระหว่างขั้นตอนการส่งตามปกตินั้น ขุนพลหัวเมืองและคนอื่นๆก็จึงไม่ได้ลงจากรถแต่อย่างใด
ดังนั้น ชิวจื้อหยวนในตอนนี้ก็ไม่ได้ลงจากรถด้วยเช่นกัน
เขามองดูต้วนลี่เย่กับคู่ขาชายของเขาลงจากรถ และเฝ้ามองดูคนทั้งสองเดินขึ้นไปบนเรือบรรทุกสินค้า
ทหารยามและลูกเรือบนเรือบรรทุกสินค้า เมื่อเห็นต้วนลี่เย่ต่างก็โค้งคำนับให้ด้วยความเคารพ แล้วตะโกนทักทายท่านทูตพิเศษอย่างเคารพนับถือ
แต่ทว่าต้วนลี่เย่ไม่ได้พูดอะไร ตอบรับเพียงอืมคำเดียวเท่านั้น แล้วเดินไปที่ห้องทำงานของตัวเองโดยไม่หันหลังกลับมามองอีก
หลังจากที่เดินเข้าไปในห้องพร้อมคู่ขาชายแล้ว กัปตันก็มาที่ประตู แล้วเคาะห้อง พูดด้วยความเคารพ“ท่านทูตพิเศษ สินค้าของเราได้ขนขึ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราออกเรือกันเลยไหมครับ ?”
ต้วนลี่เย่ในตอนนี้ ได้ถูกจิตวิทยาที่เย่เฉินสะกดเอาไว้ชักนำ เขารู้แค่เพียง ทุกอย่างในเหมืองแร่ทองแดงเป็นไปตามปรกติ ไม่มีความผิดแปลกใดๆ ตัวเองก็เสร็จสิ้นภารกิจในการจัดส่งยาและตรวจตราสถานที่เรียบร้อยแล้ว ภารกิจในครั้งนี้ทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์
ว่านพั่วจวินได้ให้ช่องทางการติดต่อไว้กับพวกเขา และให้ชิวจื้อหยวนเรียกประชุมหลี่เนี่ยนจงกับซ่าจิ่วหลิงทุกวัน เพื่อรายงานกิจวัตรประจำวันให้เขาฟัง
เมื่อทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว เย่เฉินกับว่านพั่วจวิน ก็ขึ้นเรือเร็วเดินทางกลับไปยังเลบานอน
หลังจากที่เรือแล่นออกมา เย่เฉินก็พูดกับว่านพั่วจวิน“พั่วจวิน ถึงเลบานอนแล้ว ฉันจะบินกลับสหรัฐอเมริกาเลย เรื่องทางนี้ฝากนายดูแลด้วยนะ”
ว่านพั่วจวินพูดอย่างไม่ลังเล“คุณเย่ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆกับที่นี่อย่างแน่นอนครับ”
“ดี”เย่เฉินพยักหน้าให้อย่างพึงพอใจ และกล่าว“หลังจากที่กลับไปแล้ว ให้พี่น้องนายพลหกดาวของสำนักว่านหลงทุกคน เข้าเก็บตัวถือศีลบำเพ็ญตน วางฐานรากของแต่ละคนให้มั่นคง!”
พูดจบ เย่เฉินก็พูดต่อ“ภายในปีนี้ยอดฝีมือแดนมืดของสำนักว่านหลง จะต้องมีให้มากกว่าห้าคน !ตอนนี้นอกจากนายกับอาจารย์นายแล้ว ยังขาดอีกสามคน!”
“นายกลับไปบอกทุกคน สามคนนี้ ฉันจะเลือกจากคนที่มีคุณสมบัติที่สุด ฐานรากแน่นที่สุด การบำเพ็ญตนมุมานะที่สุด ช่วยพวกเขาให้บรรลุแดนมืด!ใครขยันและตั้งใจที่สุด ก็จะมีสิทธิ์เป็นหนึ่งในสามคนนี้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...