ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เย่เฉินก็กลับมาถึงที่พรอวิเดนซ์ กลับมาหาเซียวชูหรันผู้เป็นภรรยาของเขา
เซียวชูหรันรู้แค่สามีไปดูฮวงจุ้ยให้ลูกค้าคนหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่า ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ของเขา เพื่อจะต่อกรกับองค์กรลึกลับ และมีอำนาจมากที่สุดในโลก เขาเดินทางไปที่ยุโรปเหนือ ซีเรีย เลบานอนและไซปรัส
หลังจากที่กลับมาพรอวิเดนซ์ ก็พอดีกับหลักสูตรการเรียนของเซียวชูหรันในโรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์กำลังจะสิ้นสุดลง
โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ได้เตรียมพิธีสำเร็จการศึกษารูปแบบใหม่ ก่อนสองวันล่วงหน้าเซียวชูหรันก็ได้บอกเย่เฉินไปแล้ว ให้เย่เฉินเข้าร่วมพิธีนี้กับเธอ
เย่เฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เพราะภรรยาเรียนอย่างหนักกว่าหนึ่งเดือนในหลักสูตรนี้ เมื่อสำเร็จการศึกษาได้ ตัวเองย่อมต้องไปกับเธอ เพื่อเข้าร่วมพิธีสำเร็จการศึกษานี้ และถือว่าการมาศึกษาในสหรัฐอเมริกาครั้งนี้ได้จบลงอย่างสวยงามและสมบูรณ์
พิธีสำเร็จการศึกษาจัดขึ้นในคืนวันศุกร์ เซียวชูหรันเองในตอนนี้ก็อยากจะกลับบ้านมาก ดังนั้นเธอจึงหวังว่าเช้าตรู่ของวันเสาร์จะคืนห้องพัก แล้วเดินทางกลับได้เลย
เย่เฉินเองก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ให้เครื่องบินคองคอร์ดของตระกูลเย่ เตรียมความพร้อมในเช้าวันเสาร์ แล้วนำเครื่องขึ้นจากนครนิวยอร์ก
ที่ต้องให้นำเครื่องขึ้นจากนครนิวยอร์กนั้น เพราะเย่เฉินต้องไปโรงพยาบาลของตระกูลเฟ่ย เพื่อรับตัวหม่าหลันที่ยังพักฟื้นอยู่
เย่เฉินถามเธอด้วยรอยยิ้ม“หลังจากที่เรียนมาสเตอร์คลาสนี้จบแล้วรู้สึกยังไงบ้าง?”
“เยี่ยมมากๆเลย!”เซียวชูหรันอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ“ข้อมูลภายในของโรงเรียนดีไซน์ชั้นนำ กับความคิดของผู้เชี่ยวชาญการออกแบบชั้นนำนั้น เป็นสิ่งที่นักออกแบบเล็กๆอย่างฉันยากที่จะเรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง มันเหมือนกับคนที่เรียนดนตรีคลาสสิก ว่าต้องไปที่สถาบันดนตรีเคอร์ติสที่มีชื่อเสียงนี้เท่านั้น ถึงจะตระหนักรู้ได้ว่าตัวเองกับสถาบันชั้นนำของโลกนั้นห่างไกลกันแค่ไหน”
พูดจบ เซียวชูหรันก็หัวเราะเยาะตัวเอง แล้วพูดอย่างจริงจัง“จริงๆแล้วฉันรู้สึกว่า เด็กนักเรียนอย่างฉัน จู่ๆก็มายังสถานที่โอ่โถงแบบนี้ ไม่เหมือนคนที่มาเรียนรู้อะไรเลย แต่เหมือนมาเพื่อแสวงบุญมากกว่า”
เย่เฉินยกยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วพูดให้กำลัง“อย่าคิดแบบนั้นเด็ดขาด ผมเชื่อมาตลอดว่าคุณจะเป็นนักออกแบบระดับโลกได้ ตอนนี้คุณยังเด็ก อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้น ไม่แน่ในตอนที่คุณอายุสี่สิบ ก็อาจจะเป็นนักออกแบบหญิงที่มีชื่อเสียงของโลกก็เป็นได้ถึงตอนนั้น ผมคงได้นั่งกินนอนกินอยู่บ้านอาศัยบารมีของคุณภรรยาแล้ว”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...