เซียวชูหรันอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา แล้วพูดอย่างเขินอาย“ฉันกลัวว่าฉันยังไม่ทันได้เป็นนักออกแบบที่มีชื่อเสียงอะไรขภ คุณก็กลายไปเป็นปรมาจารย์ฮวงจุ้ยชื่อดังไปแล้ว คุณอายุยังน้อย ก็มีคนใหญ่คนโตมาเชิญไปดูฮวงจุ้ยให้พวกเขา ในอนาคตอีกสิบปี ไม่แน่ว่าบิล เกตส์นักธุรกิจชื่อดังก็คงจะมาขอให้คุณไปช่วยดูฮวงจุ้ยให้แล้ว !”
เย่เฉินหัวเราะร่าแล้วกล่าว“ หากบิล เกตส์มาขอให้ผมไปช่วยดูฮวงจุ้ยให้จริงๆ ผมว่าผมคงต้องคิดดูก่อนแล้ว”
เซียวชูหรันถามด้วยความสงสัย “ทำไมล่ะ หากบิล เกตส์มาขอให้คุณไปช่วยดูฮวงจุ้ยให้ทำไมต้องขอคิดดูก่อนด้วย ?”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม“ใครจะไปรับใช้เขาถึงที่สหรัฐอเมริกากัน หากเขามีคฤหาสน์สักหลังที่เมืองจินหลิง ไม่แน่ผมก็อาจจะไปเจอเขาหน่อย แต่หากต้องไปถึงที่สหรัฐอเมริกาก็ช่างมันแล้วกัน ”
เซียวชูหรันอดไม่ได้ที่จะหลุดขำ แล้วกล่าว “คุณนี่จริงๆเลย พูดเยินยอเข้าหน่อยก็หลงตัวเองเชียวนะ!”
พูดจบฌห เซียวชูหรันก็นึกถึงหม่าหลัน เอ่ยถามถึงเธอขึ้นมา“เอ่อนี่ที่รัก แม่ฉันอยู่ที่นครนิวยอร์กเป็นยังไงบ้าง หลายวันมานี้ฉันวิดีโอคอลหา แม่ก็ไม่ค่อยจะรับ ต้องเปลี่ยนเป็นโทรปรกติถึงจะรับสายได้ ฉันรู้สึกเหมือนแม่มีอะไรปิดบังฉันอยู่เลย”
เย่เฉินคิด“เธอมีเรื่องปิดบังคุณอยู่แล้ว คุณคงคิดไม่ถึง ว่าขาของเธอหักอีกแล้ว แม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์ในตอนนี้ กำลังพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลในนครนิวยอร์ก หากวิดีโอคอลกับคุณญข ความลับก็ต้องถูกเปิดเผยนะสิ?”
แต่ว่าหบ เย่เฉินก็ยังคงยิ้มและพูดปลอบ“คุณน่ะ ก็ไม่ต้องไปคิดมาก แม่คุณเป็นคนยังไงใช่ว่าคุณเองไม่รู้ อย่างเราๆ คาดเดาความคิดของเธอไม่ได้หรอก ในเมื่อพรุ่งนี้ก็จะกลับกันแล้ว เธอคงไม่อยู่ที่สหรัฐอเมริกาเพียงลำพังหรอก”
เซียวชูหรันพยักหน้า และถาม“เอ่อนี่คุณ จองตั๋วเครื่องบินหรือยัง?”
ดังนั้นเมื่อมาขบคิดดู เย่เฉินจึงขอให้เฟ่ยเข่อซินนำเอาเครื่องบินของตระกูลเฟ่ยมาให้ใช้ลำหนึ่ง ตัวเองกับเธอก็มีความสนิทสนมกันอยู่ เรื่องแค่นี้ เย่เฉินไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าเกรงใจอะไร
เมื่อเซียวชูหรันได้ยินว่าเย่เฉินจะนั่งเครื่องบินของเฟ่ยเข่อซินกลับ สีหน้าท่าทีก็ซับซ้อนขึ้นมา
ตอนที่เธอได้พบเจอกับเฟ่ยเข่อซินในครั้งแรก เฟ่ยเข่อซินยังใช้ตัวตนที่ชื่อจานเฟยเอ๋อร์ของเธออยู่
จนกระทั่งเซียวชูหรันได้เห็นเฟ่ยเข่อซินผ่านทางหน้าจอทีวี ก็เพิ่งจะมารู้ว่าคนที่ตัวเองคิดว่าเป็น“เพื่อนสนิท” ไม่คิดจะบอกตัวตนที่แท้จริงให้ตัวเองได้รับรู้เลย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...