ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5062
ทว่า เซียวชูหรันเองก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพราะเธอก็รู้ ว่าสถานะของเฟ่ยเข่อซินนั้นสูงส่งแค่ไหน ตัวเองเป็นแค่ครอบครัวธรรมดาที่ทำธุรกิจเล็กๆ กับเธอนั้นแตกต่างกันคนละชั้น เขาใช้สถานะอื่นมาเป็นเพื่อนกับตัวเองก็ดีแค่ไหนแล้ว อีกทั้งเขาก็ยังช่วยให้ตัวเองได้สิทธิ์มาเรียนหลักสูตรมาสเตอร์คลาสแบบนี้อีกด้วย
สิ่งเดียวที่เซียวชูหรันรู้สึกเสียใจก็คือ เฟ่ยเข่อซินเพื่อนที่พูดคุยกันได้ทุกเรื่องของตัวเอง แต่แล้วจู่ๆก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
เซียวชูหรันเป็นคนที่ไม่มีเพื่อนมากมายนัก และเวลาที่คบหากับใครก็จะมีแต่ความจริงใจ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหายตัวไปอย่างเงียบๆ และต่อมาก็พบว่าแม้แต่ตัวตนก็ยังปลอมขึ้นมา ซึ่งเรื่องนี้ มันส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธออยู่ใน้อย
คิดมาถึงตรงนี้ เซียวชูหรันก็อดไม่ได้ที่จะถาม“เอ่อนี่คุณ คุณหนูเฟ่ยเธอกลับไปกับเราด้วยไหม？”
เย่เฉินส่ายหน้า“ไม่น่านะ ทำไมเหรอ？”
เซียวชูหรันถอนใจเสียงเบา แล้วกล่าวอย่างปลงตก“ไม่มีอะไร เพื่อนกัน แค่เธอสุขสบายดีก็พอแล้ว”
เย่เฉินมองออก ว่าภายในใจของเซียวชูหรันนั้น ได้เห็นเฟ่ยเข่อซินเป็นเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง
เพียงแต่ว่า สถานะทางสังคมของคนทั้งสองนั้นแตกต่างกันเกินไป ทำตัวเธอเองรู้สึกลำบากใจอยู่ลึกๆเช่นกัน
เรื่องนี้ ภายในใจของเย่เฉินก็รู้แก่ใจดี
อีกทั้ง สำหรับเย่เฉินแล้ว เขาก็ไม่ต้องการให้ภรรยานั้นสนิทสนมกับเฟ่ยเข่อซินมากมายนัก
“ก็ได้！”เซียวชูหรันตอบตกลงอย่างหน้าชื่นตาบาน พูดอย่างระรื่น“จากบ้านมานานขนาดนี้ รู้สึกคิดถึงเหมือนกัน！ไม่กี่วันก่อนพ่อฉันก็เพิ่งจะจบการแลกเปลี่ยน เดินทางจากเกาหลีกลับเมืองจินหลิงไป ไม่รู้ว่าอยู่บ้านคนเดียวจะเป็นยังไงบ้าง ตัวเขาเองก็ทำกับข้าวไม่เป็น เรื่องอาหารการกินก็เป็นปัญหาเหมือนกัน”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม“เรื่องกินเรื่องเล็ก สมัยนี้มีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง ไม่มีทางอดอยู่แล้ว นี่แม่เองก็ไม่ได้อยู่ด้วย ไม่แน่ว่าพ่อคงอาจจะมีความสุขอย่างมาก บางทีอาจจะอยากให้เราไม่ต้องรีบกลับไปก็ได้ สำหรับพ่อบ้านสูงวัยแล้ว การได้อยู่บ้านคนเดียวลำพังสักสองสามวัน มันสุขสบายกว่าการได้เป็นประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาเสียด้วยซ้ำ”
เซียวชูหรันอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ“พูดเรื่องดูแลบ้านช่อง ยังไงก็ต้องเป็นผู้หญิง！คุณดูตอนที่เรามาสหรัฐอเมริกาใหม่ๆสิ พ่อก็ไปแลกเปลี่ยนที่เกาหลี ที่บ้านมีแค่แม่คนเดียว หากเป็นอย่างที่คุณพูดเมื่อกี้ เธออยู่บ้านคนเดียวก็ต้องสุขสบายอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังเอาแต่คิดถึงพวกเรา จึงเดินทางมาหาพวกเราที่สหรัฐอเมริกานี่ไงล่ะ”
เย่เฉินก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แอบคิดในใจ“หม่าหลันนี่นะคิดถึงพวกเรา？ภรรยาผู้แสนดี คุณไม่รู้จักแม่ของคุณเอาซะเลย ที่แม่คุณมาสหรัฐอเมริกา นั้นก็เพราะผมให้เธอมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ วางแผนเล็กๆขึ้นมา ให้เธอใช้เงินจนหมด หากเธอยังมีเงินอยู่สักแสนสองแสน เอาเกี้ยวไปรับตัวเธอมา เธอก็ไม่มีทางมาสหรัฐอเมริกานี้แน่นอน ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...