ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5064
คิดๆแล้ว นี่คงเป็นผลบุญที่คลอเดียได้ทำเอาไว้ หากไม่ใช่เพราะเธอไปพบว่ากัวเหล่ยแอบวางแผนชั่วต่อหลี่เสี่ยวเฟิน แล้วมาพูดเตือนตัวเอง ตัวเองก็คงจะช่วยหลี่เสี่ยวเฟินเอาไว้ไม่ได้ และยิ่งไม่สามารถจะแก้แค้นแทนเธอได้
ในใจรู้สึกสงสาร เย่เฉินยิ้มและพูดกับป้าหลี่“ป้าหลี่ กลับไปครั้งนี้ บ้านกับร้านในแคนาดาก็เก็บมันไว้อย่างนั้น หากในอนาคตป้ารู้สึกเหนื่อย อยากจะพักผ่อน ก็ยังกลับมาที่แคนาดาได้”
“นอกจากนี้ก่อนหน้านั้นผมได้ให้เฉินจื๋อข่าย เตรียมบ้านพักหลังหนึ่ง ที่เมืองจินหลิงไว้ให้ป้ากับเสี่ยวเฟิน และคลอเดีย ต่อไปบ้านพักหลังนี้ให้ป้าเอาไว้พักผ่อนที่เมืองจินหลิง หากอนาคตเสี่ยวเฟินกับคลอเดียแต่งงานออกไป ที่นั่นก็จะเป็นบ้านของสาวน้อยทั้งสองคน”
ป้าหลี่รีบเอ่ยพูดขึ้นทันที“ไม่ได้เด็ดขาดคุณชาย คุณกับตระกูลเย่มีพระคุณกับป้าอย่างมาก ป้าจะรับเอาบ้านหลังนั้นเอาไว้ได้ยังไงอีก คุณแบ่งห้องที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าให้เราก็พอแล้ว……”
เย่เฉินพูดจริงจัง“ป้าหลี่ วันนี้ไม่เหมือนในอดีตแล้ว เย่เฉินในวันนี้ ไม่ใช่เย่เฉินคนที่ทำงานสามเวลา เพื่อหาเงินมาซื้อสมุดหนังสือ กับนมผงให้น้องๆในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกต่อไป เมื่อก่อนผมหาเงินได้เดือนละสองสามพัน และให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทั้งหมด แต่วันนี้ ผมเป็นทายาทของตระกูลเย่ และมีธุรกิจเป็นของตัวเอง แค่บ้านพักหลังหนึ่ง หากเอามาเทียบกันแล้ว ก็แค่ค่าอาหารมื้อหนึ่งของผมเท่านั้น ป้าอย่าปฏิเสธอีกเลย ”
พูดจบ เย่เฉินก็พูดต่อ“อีกอย่างป้าหลี่ก็คอยดูแลผมมานานหลายปี เป็นผู้มีพระคุณของผม วันนี้ยังต้องกลับไปทำงานให้ผมที่เมืองจินหลิงอีก หากที่เมืองจินหลิงผมไม่จัดเตรียมทุกอย่างตามความเหมาะสม คนอื่นก็จะมาตำหนิผมเอาได้”
ป้าหลี่ถอนหายใจ พูดอย่างจริงจัง “คุณชาย อันที่จริงที่ผ่านมา ป้าก็แค่ทำงานในส่วนที่ตัวเองต้องรับผิดชอบเท่านั้น อย่าใช้คำว่าผู้มีพระคุณเลย……”
เย่เฉินพูดอย่างหนักแน่น“ป้าหลี่ ในใจของผม ป้าคือผู้มีพระคุณ”
……
ห้าโมงเย็น
เย่เฉินที่สวมใส่ชุดสูท กับเซียวชูหรันในชุดราตรียาวสีขาว เดินทางมาถึงที่โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์พร้อมกัน
เวลานี้เป็นช่วงซัมเมอร์ของนักศึกษาในสหรัฐอเมริกา ดังนั้นพื้นที่ขนาดใหญ่ของโรงเรียน ก็จึงไม่เห็นเด็กวัยรุ่นเลย แต่มีคณาจารย์และเจ้าหน้าที่อยู่จำนวนมาก และยังมีนักข่าวจากสำนักต่างๆกับนักออกแบบที่มีชื่อเสียงมากมายในสาขาการออกแบบ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...