แต่ภายในใจของเอมิลี่กลับคิดว่า“โอ้พระเจ้า……เฟ่ยเข่อซินตั้งใจเดินทางมาที่โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ ก็เพื่อมาร่วมแสดงความยินดีกับการสำเร็จการศึกษาของเซียวชูหรัน……สามีของเซียวชูหรันคนนี้ เป็นใครมาจากไหนกันเนี่ย……”
แมทธิว ปีเตอร์สันเอ่ยถามเฟ่ยเข่อซินอย่างไม่ตั้งใจ“คุณหนูเฟ่ย คุณ……คุณรู้จักเขาเหรอครับ?”
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้า แล้วพูดเสียงเรียบ“คุณคนนี้คืออาจารย์เย่ ที่ฉันสามารถเป็นผู้นำของตระกูลเฟ่ยได้ ก็เพราะได้รับความช่วยเหลือจากอาจารย์เย่”
“นี่มัน……”แมทธิว ปีเตอร์สันยิ่งหวาดหวั่นมากขึ้นไปอีก รีบปาดเหงื่อบนหน้าผากออก หันมองไปยังเย่เฉิน ทำใจดีสู้เสือแล้วกล่าว“ที่แท้ก็อาจารย์เย่นี่เอง!ได้รู้จักท่าน ช่างโชคดียิ่งนัก!”
คิ้วเย่เฉินเลิกขึ้น“เมื่อกี้ยังบอกว่าผมเป็นพวกต้มตุ๋นอยู่เลย ตอนนี้พูดว่าโชคดียิ่งนักแล้วเหรอ คุณปีเตอร์สันช่างกลับกลอกจริงๆ”
แมทธิว ปีเตอร์สันตกใจจนเสียวสันหลังวาบ รีบโบกมืออธิบาย“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ผู้น้อยไม่ได้สงสัยในตัวคุณเลยสักนิด !”
พูดจบ เขาก็รีบชี้ไปยังเอมิลี่ที่อยู่ข้างๆอย่างร้อนรน พูดโพล่งออกมา“เป็นเอมิลี่ที่มีตาแต่หามีแวว สงสัยในตัวตนของคุณ ผมเองก็ถูกเธอชี้นำเหมือนกัน……”
เอมิลี่หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตกใจอย่างฉันพลัน เธอไม่คิดว่า เจ้านายจะโยนความผิดมาที่ตัวเองแบบนี้
ขณะที่เธอกำลังจะพูดอธิบาย จู่ๆก็เห็นว่าแมทธิว ปีเตอร์สันมองตาขวางอย่างดุดันมาที่ตัวเอง ดังนั้นก็จึงพูดออกไปอย่างหวาดกลัวว่า“ขอโทษคุณเย่ด้วย ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ได้โปรดอย่าเก็บมันมาใส่ใจเลยนะคะ……”
เมื่อเย่เฉินเห็นแมทธิว ปีเตอร์สันให้เอมิลี่ออกมารับผิดเอง ในใจก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใดๆ จึงเอ่ยพูดขึ้นว่า“ผมเอง ก็ไม่ใช่คนที่ชอบจะไปถือสาหาความกับใคร”
พูดจบ เธอก็หันไปหาเซียวชูหรัน แล้วพูดขอร้อง “ชูหรัน ได้โปรดเห็นแก่ที่ฉันทำไปโดยไม่ทันคิด ยกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะนะ……”
เซียวชูหรันยังไม่ได้พูดอะไร เฟ่ยเข่อซินที่อยู่ข้างๆก็ชิงพูดขึ้นก่อน“คุณเซียวเป็นเพื่อนรักของฉัน และคุณเย่ ก็เป็นผู้มีพระคุณอย่างยิ่งของฉัน คุณกลับกล้าพูดจาไร้มารยาทแบบนี้กับพวกเขา!วันนี้ต่อให้คุณเย่กับคุณเซียวจะยกโทษให้ แต่ฉันไม่ยกโทษให้อย่างเด็ดขาด ”
พูดจบ เฟ่ยเข่อซินก็หันมองไปยังเอมิลี่ พูดอย่างเฉยชา“ฉันว่า คนแบบนี้ ไม่สมควรให้อยู่ในวงการออกแบบอีกต่อไป!ฉันจะเสนอเรื่องนี้กับทางสมาพันธ์นักออกแบบนานาชาติ ให้ขึ้นบัญชีดำนักออกแบบที่มีพฤติการณ์ไร้ซึ่งศีลธรรมอย่างเธอในวงการนี้อย่างเด็ดขาด!”
เมื่อเอมิลี่ได้ยินคำนี้ ก็แทบจะเป็นลมล้มพับไปในทันที
วันนี้เธอเพิ่งจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหุ้นส่วนอาวุโส จากอนาคตที่สดใสรุ่งเรือง หากเฟ่ยเข่อซินจะขึ้นบัญชีดำเธอจริงๆ บริษัทออกแบบที่มีชื่อเสียงทั่วโลก ก็จะไม่จ้างงานเธออีก และบริษัทที่มีอำนาจเหล่านั้น ก็ไม่มีทางที่จะมาเสี่ยงสร้างความขุ่นเคืองใจให้เฟ่ยเข่อซินเพื่อมาร่วมงานกับเธอเป็นแน่

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...