แมทธิว ปีเตอร์สันคิดไม่ถึงว่าเฟ่ยเข่อซินที่อายุยังน้อย และงดงามเหมือนดอกไม้ จะกำจัดตัวเองจนสิ้นซากแบบนี้!
แต่วินาทีต่อมานั้น เขาก็นึกถึงสาเหตุในนั้นได้
การครอบครองตำแหน่ง เป็นเรื่องที่น่ารังเกียจมากที่สุดในบรรดาผู้ถือหุ้นของกิจการขนาดใหญ่
บรรดาผู้ถือหุ้นถึงแม้ว่าจะถือหุ้นกันมากมาย แต่โดยทั่วไปแล้วจะไม่แทรกมือมายังการดำเนินการทางธุรกิจโดยตรง การดำเนินงานทางธุรกิจจะมอบให้กับคนที่ก่อตั้งที่มีสัดส่วนไม่มากนักเป็นคนรับผิดชอบ
ในโลกนี้ โดยพื้นฐานของกิจการใหญ่ๆจำนวนมากก็จะเป็นเช่นนี้
เดิมทีแล้ว หากบริษัทมีกำไรสุทธิห้าร้อยล้านดอลลาร์ หลังจากที่คำนวณงบประมาณปีหน้าเอาไว้แล้ว เงินที่เหลือหากอยากจะเอาออกมา ก็จะคิดตามอัตราส่วนเป็นโบนัสให้กับหุ้นส่วน
แต่ถึงแม้ว่าแมทธิว ปีเตอร์สันจะเป็นผู้ก่อตั้งบริษัท แต่บริษัทที่มีการพัฒนาการจัดหาเงินทุนอย่างต่อเนื่อง โอนหุ้นส่วนจำนวนมาก แล้วก็พึ่งพาเงินของการลงทุนที่เข้ามาเหล่านี้ด้วยเช่นกัน เขาถึงได้สามารถทำให้บริษัทได้มูลค่าตลาดถึงหมื่นล้านดอลลาร์ได้ตามที่ต้องการ
แต่แมทธิว ปีเตอร์สันเหลือเพียงหุ้นส่วน10%ของตัวเองเอาไว้ ถ้าหากเอาเงินห้าร้อยล้านดอลลาร์ออกมาแบ่งโบนัส ในนั้นเขาก็จะได้รับเพียงแค่ห้าสิบล้าน อีกทั้งห้าสิบล้านนี้ยังต้องเอาออกมาเกือบครึ่งหนึ่งเพื่อมอบให้กับกรมสรรพากรของสหรัฐอเมริกาอีกด้วย
และเป็นเพราะเช่นนี้ แมทธิว ปีเตอร์สันถึงได้ทำแผนชั่วของตราสารหนี้ขึ้นมาได้ ห้าร้อยล้านดอลลาร์ไม่แบ่งแล้ว เอามาลงทุนโดยตรง พูดว่าเป็นการลงทุน ความจริงแล้วก็คือการฟอกเงิน เงินห้าร้อยล้านดอลลาร์ทิ้งออกไป อย่างน้อยสามารถมีเงินสามร้อยล้านดอลลาร์กลับมาเข้ากระเป๋าตัวเองได้ เทียบกับแบ่งโบนัสให้หุ้นส่วนทั้งหมดอย่างตรงไปตรงมา วิธีนี้ได้เงินมากและรวดเร็วยิ่งกว่า
โดยทั่วไปบริษัทจดทะเบียนขนาดใหญ่ ในทุกๆปีล้วนแต่มีการรับซื้อเป็นจำนวนมาก รวมกิจการเข้าด้วยกัน อีกทั้งใครก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าแต่ละกิจการที่รวมเข้าด้วยกันนั้นจะสามารถทำรายได้ได้ บางรายการก็เป็นการเสียเงินไปเปล่าๆโดยไม่ได้รับผลลัพธ์ใดๆก็อยู่ในเหตุผลด้วยเช่นกัน
เฟ่ยเข่อซินหัวเราะเล็กน้อย : “คุณคิดว่าฉันจะเห็นความสำคัญของเงินไม่กี่ร้อยล้านนั่นของคุณงั้นเหรอ? สำหรับตระกูลเฟ่ยแล้ว เงินไม่ได้สำคัญไปกว่าชื่อเสียงหรอกนะ ถ้าหากตระกูลเฟ่ยปกป้องบุคคลที่มีพฤติกรรมเยี่ยงสัตว์ร้ายอย่างคุณแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าเฟ่ยฮ่าวหยางจะตายฟรีแล้วเหรอ?”
ในใจของแมทธิว ปีเตอร์สันชะงักไปทันที
และนี่เขาถึงได้นึกไปถึงเรื่องของเฟ่ยฮ่าวหยางที่สับสนอลหม่านกันก่อนหน้านี้
เพื่อเป็นการชดใช้ให้กับครอบครัวของผู้เสียหายที่ได้รับบาดเจ็บจากเฟ่ยฮ่าวหยางตระกูลเฟ่ยเอาเงินออกมากกว่าพันล้านดอลลาร์
เฟ่ยเข่อซินทนต้านกระแสคลื่นนี้มาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายในการช่วยกู้ชื่อเสียงของตระกูลเฟ่ยกลับมาได้ ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะปล่อยตัวเองไปเพื่อหุ้นส่วนเพียงน้อยนิดของตัวเองแบบนั้น?

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...