ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5088

ว่าแล้วผู้อาวุโสก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง : “คนแบบนี้ ใช้สถานะของตัวเอง ไม่เพียงแค่ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกคนอื่นสืบหาได้ อีกทั้งการใช้ชีวิตก็จะไม่ได้รับผลกระทบใดๆด้วย”

“เนื่องจากว่านอกจากที่ผมบอกไปเมื่อครู่นี้ จำเป็นจะต้องอาศัยชื่อกับหมายเลขบัตรประชาชนถึงจะสามารถค้นหาข้อมูลเขาได้ เอกสารข้อมูลทั้งหมดของเขา ความจริงแล้วล้วนแต่เป็นช่องทางในการสืบค้นเพียงทางเดียว ;”

“อย่างเช่น ตำรวจค้นหาบัตรประจำตัวประชาชนของเขา เพียงแค่ตำรวจใช้อุปกรณ์ในการอ่านบัตรประชาชนของเขา ก็จะสามารถหาข้อมูลของเขาในระบบได้ แบบนี้ ตำรวจก็จะไม่พบความผิดปกติใดๆ ;”

“ถ้าหากเขาอยากจะนั่งเครื่องบิน เพียงแค่ตอนที่เขาซื้อตั๋วใช้เพียงแค่ชื่อและบัตรประจำตัวประชาชนที่ถูกต้อง ถือเพียงบัตรประชาชนก็สามารถเช็คอินขึ้นเครื่องได้อย่างราบรื่นแล้ว;”

“ถ้าหากเขาอยากจะออกนอกประเทศ นั่นก็ใช้ชื่อและพาสปอร์ตของเขาในการจองตั๋ว ถึงตอนนั้นใช้เพียงแค่พาสปอร์ตของเขาก็สามารถออกจากด่านไปได้อย่างราบรื่น ;”

“แต่ถ้าหากใครอยากจะเอาข้อมูลที่เขาเช็คอินเครื่องบินไปสืบข้อมูลในทางกลับกันนั้นก็จะไม่สามารถหาเจอ ถ้าหากคุณอยากจะค้นหาว่ามีคนชื่อเย่เฉินขึ้นเครื่องบินในประเทศหรือเปล่า แต่คุณรู้เพียงแค่ชื่อของเขา ข้อมูลของเขาก็จะไม่ปรากฏออกมาเช่นกัน”

คิ้วทั้งสองข้างที่เหมือนกับใบหลิวของหลินหว่านเออร์ขมวดเข้าหากันอยู่ตรงกลาง แสดงอาการที่ดูจริงจังและเป็นกังวลออกมา

ลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยถามผู้อาวุโสขึ้น : “ไม่ว่าคนที่ฉันต้องการจะหาเป็นแบบหนึ่งหรือแบบที่สอง จากตำแหน่งของคุณและกำลังคนของคุณแล้ว สามารถสืบหาข้อมูลเหล่านี้ที่ถูกซ่อนเอาไว้ได้หรือเปล่าคะ?”

ได้ยินหลินหว่านเออร์เอ่ยถาม ผู้อาวุโสเม้มปาก เอ่ยขึ้นอย่างทอดถอนใจ : “คุณหนู ความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้ ยังมีตรรกะพื้นฐานที่ยุ่งยากมากอีกอย่างหนึ่ง”

หลินหว่านเออร์คิดแล้วจึงเอ่ยถามขึ้น : “จะต้องมีคนที่มีสิทธิในการอ่านฐานข้อมูลทั้งหมดนี่ใช่ไหมคะ?”

ผู้อาวุโสหัวเราะออกมาอย่างทำตัวไม่ถูก : “คุณหนู คนที่มีสิทธินั้นมีน้อยมากๆ มือเดียวก็สามารถนับได้แล้ว อีกทั้งบุคคลเหล่านี้ ไม่มีทางที่จะยอมปล่อยข้อมูลให้กับคนที่ไม่มีสิทธิเป็นอันขาดอยู่แล้ว ดังนั้นทางนี้ผมไม่สามารถเดินไปได้”

“ฉันเข้าใจแล้ว” หลินหว่านเออร์พยักหน้าลง รู้ว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรู้ข้อมูลจากมือของคนที่มีสิทธิในการอ่านฐานข้อมูล

ดังนั้นเธอจึงครุ่นคิดอยู่นาน แล้วจู่ๆก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามขึ้น : “ใช่สิ ถ้าหากคนๆนึงไม่ได้ถูกซ่อนสถานะเอาไว้มาตั้งแต่เกิด ถ้าอย่างนั้นข้อมูลก่อนที่เขาจะถูกซ่อนยังจะสามารถหาได้ไหมคะ?”