สไตล์การดำเนินการต่างๆของหลินหว่านเออร์รวดเร็ว ไม่ยืดยาดเลยซักนิดเดียว
หลังจากที่วางสายของชิวอิงซานแล้วนั้น เธอก็บอกกับซุนจือต้งทันที : “เฒ่าแก่ซุน ต้องลำบากคุณช่วยฉันเตรียมเฮลิคอปเตอร์เอาไว้ให้ฉันลำนึงแล้วค่ะ ตอนนี้ฉันจะไปมาเลเซียเลย”
ซุนจือต้งรีบเอ่ยขึ้น : “คุณหนู ผมไปด้วยกันกับคุณดีกว่า!”
หลินหว่านเออร์โบกมือ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง : “คุณอย่าไปมาเลเซียกับฉันเลย คุณอยู่ในสถานะพิเศษ ถ้าหากมีบันทึกออกจากประเทศของพวกเราสองคนว่าไปด้วยกัน ในอนาคตก็จะถูกเปิดเผยได้ง่าย ฉันเองจะใช้สถานะเข้าประเทศครั้งนี้ก่อน หลังจากนั้นก็จะเปลี่ยนสถานะใหม่กลับมา กลับมาแล้วก็จะไปที่เมืองจินหลิงเลย ถึงตอนนั้นคุณก็ไปเจอกับฉันที่เมืองจินหลิง พวกเราเจอกันที่เมืองจินหลิงแล้วกันนะคะ”
ซุนจือต้งได้ยินแล้วก็พยักหน้าลง : “ก็ดีเหมือนกันครับ ถ้าอย่างนั้นผมอยู่รอฟังข่าวของคุณที่เย่นจิงนี่ หลังจากที่คุณถึงเมืองจินหลิงแล้ว ผมก็จะไปพบคุณ!”
“โอเคค่ะ”หลินหว่านเออร์เอ่ยถามเขา : “เครื่องบินเร็วที่สุดคือบินเมื่อไหร่คะ?”
ซุนจือต้งตอบ : “มีเครื่องบินเจ็ทอยู่ลำนึงWoou G700สแตนบายอยู่ที่สนามบินเย่นจิง สามารถบินได้ตลอดเวลา ภายในห้าชั่วโมงจะถึงมาเลเซียได้ครับ”
หลินหว่านเออร์พยักหน้าลง : “ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยรีบเตรียมให้ฉันหน่อยนะคะ แล้วก็ช่วยจัดรถให้หนึ่งคัน ไปส่งฉันที่สนามบิน”
ซุนจือต้งเอ่ยพูดขึ้นด้วยความเคารพนอบน้อม : “ได้ครับคุณหนู ผมไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย!”
พอดีกับลูกพี่ลูกน้องผู้ชายห่างๆที่อยู่เมืองจอร์จของชิวอิงซานแซ่หลิน เขาก็เลยให้คนรีบสร้างไฟล์ข้อมูลคนหนึ่งออกมา ปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมาเป็นเด็กผู้หญิงอายุ18ชื่อว่าหลินเสี่ยวหว่าน แม้กระทั่งยังมีการปลอมแปลงข้อมูลของเด็กผู้หญิงคนนี้อีกด้วย
และตอนที่หลินหว่านเออร์นั่งเครื่องบินมาออกมาจากอาณาเขตหัวเซี่ย คนที่อยู่ที่สหรัฐอเมริกาอย่างเย่เฉินและเซียวชูหรัน ก็เสร็จสิ้นพิธีจบการศึกษาของMaster classแล้วเช่นกัน
หลังจากนั้น เย่เฉินกับเซียวชูหรัน และเฟ่ยเข่อซินก็กลับมาที่โรงแรมด้วยกัน ผู้หญิงทั้งสองคนตัดสินใจไปที่ห้องรับรองพิเศษของทางโรงแรมเพื่อดื่มและพูดคุยกันซักพัก เย่เฉินจึงกลับห้องพักที่โรงแรมไปเพียงลำดัง จัดการกำหนดการของวันพรุ่งนี้
เขาให้เฟ่ยเข่อซินจัดการเรื่องเครื่องบินส่วนตัวของตระกูลเฟ่ยเอาไว้แล้ว คืนนี้จะบินตรงไปที่แคนาดา และพรุ่งนี้เช้าให้หงห้า เฉินจื๋อข่ายพอฟ้าสว่างก็นั่งเครื่องบินคองคอร์ดจากนิวยอร์กไปยังแคนาดา และรับป้าหลี่ หลี่เสี่ยวเฟิน และคลอเดียไปที่สนามบิน จัดการให้พวกเธอนั่งเครื่องบินที่เฟ่ยเข่อซินจัดเอาไว้ หลังจากนั้น หงห้าและเฉินจื๋อข่ายพวกเขาก็นั่งเครื่องบินคองคอร์ดกลับไปยังเมืองจินหลิง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...