ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5098
ถึงตอนนั้น เครื่องบินของตระกูลเฟ่ยก็จะรับพวกป้าหลี่ทั้งสามคนมาที่นิวยอร์ก ส่วนเย่เฉินเองก็พาเซียวชูหรันและแม่ยายหม่าหลันขึ้นเครื่องบินลำเดียวกันที่นิวยอร์กแล้วกลับเมืองจินหลิงไปด้วยกัน
เพื่อให้แน่ใจสถานการณ์การฟื้นฟูของหม่าหลัน จึงแจ้งกับหม่าหลันให้เตรียมตัวเอาไว้ เย่เฉินจึงโทรหาเธอโดยเฉพาะ
โทรติดแล้ว หม่าหลันก็พูดออกมาขณะกำลังกิน พลางเอ่ยพูดขึ้นอย่างดีอกดีใจ : “อาลูกเขย ทำไมโทรมาหาแม่เวลานี้ล่ะ?”
เย่เฉินหัวเราะแล้วเอ่ยขึ้น : “แม่ฟื้นฟูได้เป็นอย่างไรบ้างครับ?”
หม่าหลันหัวเราะ : “ดีมากเลย ดีมากๆ เป่าฮื้อหูฉลาม ปลิงทะเลถังเช่า บำรุงดียิ่งเสียกว่านักกีฬาฟุตบอลเสียอีก เทคนิคทางการแพทย์ของหมอที่นี่เก่งมาก ขาของแม่ฟื้นฟูได้ดีมากเลยล่ะ”
เย่เฉินว่า : “ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยครับ ชูหรันทางนี้จบการศึกษาแล้ว พวกเราวางแผนไว้ว่าพรุ่งนี้เช้าจะคืนห้องแล้วไปนิวยอร์ก หลังจากที่รับแม่แล้ว พวกเราก็จะกลับเมืองจินหลิงด้วยกัน”
“กลับเมืองจินหลิง?” น้ำเสียงของหม่าหลันดูหดหู่ขึ้นมาทันที : “ลูกเขย กลับเมืองจินหลิงไม่มีความหมายแล้ว ขาแม่เดินไม่สะดวก การใช้ชีวิตยังต้องสร้างความยุ่งยากให้พวกเธอเลย ถ้าไม่อย่างนั้นก็กลับไปกับชูหรันก่อน แม่อยู่รักษาต่อที่นี่อีกซักสองสามวัน รักษาหายแล้วค่อยกลับ!”
เย่เฉินรู้สึกจนปัญญาขึ้นมา
เย่เฉินหัวเราะ พลางกำชับเธอ : “แม่ พรุ่งนี้ถ้าหากชูหรันมองเห็นว่าขาแม่มีปัญหา แม่ก็บอกว่าตอนที่ออกไปเที่ยวกับเพื่อนไม่ทันระวังสะดุดล้มเข้า แผลเก่าก่อนหน้านี้ยังไม่หายดี หลังจากนั้นก็เกิดซ้ำขึ้นมาอีก อย่าพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นใสนคุกเด็ดขาด เลี่ยงที่จะทำให้เธอรู้สึกแย่”
“โอเคๆ” หม่าหลันตอบรับ หัวเราะพลางเอ่ยขึ้นมา : “เธอไม่มาสั่งกำชับแม่ แม่เองก็ไม่พูดความจริงกับชูหรันอยู่แล้ว ถ้าหากให้รู้ว่าฉันแม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์ให้คนมาทำให้ขาหักเขา ชื่อเสียงในชีวิตนี้ของฉันก็ถูกทำลายไปหมดแล้วสิ?”
เมื่อเย่เฉินได้ยินชื่อนี้ว่าแม่เจ้าผีหงอแห่งเบดฟอร์ดฮิลส์ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา แต่กลับทำได้เพียงหัวเราะออกมา : “แม่พูดถูกครับ”
หม่าหลันหัวเราะเหอๆแล้วเอ่ยขึ้นมา : “เอาล่ะ พรุ่งนี้กี่โมง เธอบอกแม่มา เสร็จแล้วแม่จะบอกกับหมอแล้วก็พยาบาล ให้พวกเขาไปส่งที่สนามบิน”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...