ชิวอิงซานรีบกล่าวว่า : "คุณหนู ท่านมาถึงมาเลเซีย ฉันจะไม่ต้อนรับได้ยังไงครับ!"
หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างรู้ใจ และกล่าวว่า : "ที่นี่ไม่ใช่สถานที่พูดคุยกัน เราไปกันก่อนเถอะ"
"โอเคครับ!" ชิวอิงซานกล่าวอย่างเคารพนบนอบ : "ศุลกากรทางด้านนั้นฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว เมื่อท่านมาถึงก็เอาพาสปอร์ตมาให้ฉัน ฉันจะไปจัดการเพื่อทำตามขั้นตอน ส่วนที่เหลือท่านก็ไม่ต้องเป็นกังวลใจแล้วครับ"
หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า นำพาสปอร์ตมอบให้ชิวอิงซาน
หลังจากนั้น ชิวอิงซานเชิญให้หลินหว่านเอ๋อร์นั่งบนรถโรลส์-รอยซ์ของตนเอง และให้คนสนิทของเขาคนหนึ่งจัดการเรื่องการผ่านเข้าประเทศของหลินหว่านเอ๋อร์ และให้คนสนิทอีกคนหนึ่งขับรถพาคนทั้งสามออกจากสนามบิน ไปยังวิลล่าในเมืองจอร์จของเขา
ระหว่างทาง หลินหว่านเอ๋อร์มองดูทิวทัศน์ฝนตกปรอยๆ โดยรอบ ถอนหายใจเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ : "รัฐปีนังชอบฝนตกแบบนี้......ฉันเกลียดฝนตก......"
ชิวอิงซานยิ้มอย่างเขินอาย กล่าวอย่างจนใจ : "ฤดูร้อนในรัฐปีนังมีน้ำฝนปริมาณมากจริงๆ มีฝนตกสองครั้งในเดือนที่ผ่านมา ครั้งแรกคือ 14 วัน อีกครั้งหนึ่งคือ 15 วัน โดยหยุดเพียงหนึ่งวันในระหว่างนั้น"
พูดจบ ชิวอิงซานก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และเอ่ยถามเธอว่า : "คุณหนูครับ ท่านไม่ใช่ไม่อยากกลับหัวเซี่ยมาตลอดหรอกเหรอ? ทำไมครั้งนี้จู่ๆ ถึงได้ไปสร้างรากฐานที่จินหลิงล่ะครับ?"
หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มและกล่าวว่า : "พบปัญหาบางอย่างในยุโรปเหนือ จึงกลับไปหัวเซี่ยเพื่อหาที่หลบซ่อน และถือโอกาสไปหาคนคนหนึ่งด้วย"
ชิวอิงซานเอ่ยถามอย่างแปลกใจ : "ใครกันที่คุ้มค่าที่จะให้คุณหนูไปหาด้วยตนเองเหรอครับ?"
หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มหวาน : "เป็นผู้สูงศักดิ์คนหนึ่ง ไม่แน่ว่า อาจจะเป็นคนเดียวที่เปลี่ยนวงจรชีวิตของฉันได้......"
วันต่อมา
เย่เฉินกับเซียวชูหรันเก็บกระเป๋าเดินทาง เช็กเอาท์และออกจากพรอวิเดนซ์ซึ่งอาศัยอยู่มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว
เย่เฉินยิ้ม : "อุปนิสัยแม่ของเรา คุณไม่เข้าใจเหรอ? เมื่อวานเราโทรไปหาเธอ เธอยังไม่อยากจะไปเลย"
เซียวชูหรันส่ายหัวอย่างจนใจ ถอนหายใจ : "หมดปัญญากับเธอจริงๆ"
เนื่องจากโรงรถเช่าอยู่ห่างจากอาคารVIP เป็นระยะทางพอสมควร พนักงานของโรงรถเช่า จึงขับรถพาพวกเขาสองคนไปที่ประตูของอาคาร VIP ด้วยรถรับส่งขนาดเล็ก
ทั้งสองคนเพิ่งจะถึงอาคาร VIP ก็ได้ยินเสียงร้องเรียกของหม่าหลัน : "ชูหรัน เย่เฉิน!"
เซียวชูหรันมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นหม่าหลัน
เวลานี้ รถวีลแชร์ไฟฟ้าคันหนึ่งได้พุ่งเข้ามาหาเธอ เซียวชูหรันมองจากหางตา ฉับพลันก็พบว่า คนที่ขับวีลแชร์ไฟฟ้าคันนั้น คาดไม่ถึงว่าจะเป็นแม่ของตนเอง หม่าหลัน!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...