ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5104
หม่าหลันรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก : "แม้เจ้า ถ้าจะพูดถึงลูกเขยของฉัน ความสามารถของลูกเขยคนนี้ ระดับนี้ เส้นสายนี้ หาจากไหนไม่ได้แล้วจริงๆ!"
พูดจบ เอก็หยิบมือถือออกมาอย่างรวดเร็ว ส่งให้เซียวชูหรันที่อยู่ข้างๆ กล่าวอย่างอดรนทนไม่ไหวว่า : "ชูหรัน รีบถ่ายรูปฉันกับคุณหนูเฟ่ยเร็ว!"
หม่าหลันพูดคำพูดนี้ เซียวชูหรันก็รู้เลยว่าแม่จะต้องถ่ายรูปเพื่อส่งไปยังกลุ่มเพื่อนที่เสแสร้งกลุ่มนั้น
แต่ว่า ฐานะของเฟ่ยเข่อซินนั้นพิเศษ เซียวชูหรันรู้สึกโดยสัญชาตญาณ ถ้าแม่จะโพสต์ภาพเธอกับเฟ่ยเข่อซินลงในกลุ่มเพื่อน อันที่จริงมันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่
ด้วยเหตุนี้เธอจึงกล่าวโน้มน้าวว่า : "ไอ๋หยาแม่ ฐานะเป็นเรื่องอ่อนไหวมาก อย่าถ่ายรูปเลย อีกอย่างหนึ่งคุณก็นั่งวีลแชร์อยู่ด้วย ถ่ายรูปออกมาก็จะดูไม่ดีนะ เหมือนว่าคุณหนูเฟ่ยกำลังดูแลผู้พิการอยู่"
หม่าหลันได้ยินคำพูดนี้ก็รีบพูดว่า : "ไม่สำคัญหรอก คุณรีบประคองฉันขึ้นมาเร็วเข้า ฉันฝืนยืนขาเดียวได้!"
เฟ่ยเข่อซินยิ้มและกล่าวว่า : "คุณน้าคะ คุณอย่าทรมานเลย มิเช่นนั้นฉันนั่งลงถ่ายรูปกับคุณก็ได้ค่ะ!"
"ดีๆๆ!" หม่าหลันตื่นเต้นมาก รีบส่งมือถือให้เซียวชูหรัน กล่าวอย่างอดรนทนไม่ไหวว่า : "ชูหรัน คุณรีบถ่ายรูป คุณก็คุกเข่าลงมาถ่ายด้วย!"
เมื่อหม่าหลันได้ยินคำพูดนี้ เดิมทีที่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ฉับพลันก็ดีขึ้นอย่างมาก เธอคิดในใจ : "ฉันมีลูกเขยที่ดี มีความสามารถมากขนาดนี้ แม้กระทั่งคุณหนูเฟ่ยก็เป็นลูกค้าของเขา ในอนาคตจะได้พบปะกันไม่ขาดอย่างแน่นอน หากได้ถ่ายรูปกับคุณหนูเฟ่ยในงานสังสรรค์ เช่นนั้นจะต้องยอดเยี่ยมจริงๆ"
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงตอบรับโดยไม่ต้องคิด ยิ้มและกล่าวว่า : "คุณหนูเฟยถ้ามีเวลาว่างต้องมาเที่ยวที่จินหลิงนะคะ และแน่นอนว่าจะต้องมาเป็นแขกที่บ้านเราด้วย"
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้ายิ้มและกล่าวว่า : " ไม่มีปัญหาค่ะคุณน้าหม่า ถึงเวลานั้นจะต้องไปเยี่ยมเยียนคุณถึงบ้านอย่างแน่นอน!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...